Tuurlijk … maar het voelt niet aan als zelfmoord.
Het is een bevrijding. Zo om de paar jaar schaf ik mij een nieuwe huid aan.
De vorige begon wat strak te zitten. Beklemmend. Te beperkend. Mijn eigen huis dat aanvoelde alsof het bewoond werd door iedereen behalve Bloem. Hier schrijf ik weer voor mezelf. En voor u, natuurlijk.
Want ik hou van u.
Tussen de middag, na het broodje en vóór het toezicht, snel even in de schoolgang achter de piano kruipen, zij dan toch. Ik er naast en dan zongen we van Daniel.
Mijn leven was toen nog het oude. Het brave-in-het-rijtje-willen-lopenleven dat voor mij werd uitgestippeld door … tja, door wie? Dat weet ik niet meer. Het zullen wel mijn eigen keuzes geweest zijn. Gekleurd door hen, door hem, door ….
Zij was mijn buiten-het-lijntjes-vriendin. Met mannelijke vrienden die soms ook minnaars werden zonder meer. Met zingen en muziek maken alsof je leven er van afhing. Met lachen en serieus babbelen tussendoor de lijnen waartussen we dus niet liepen.
Ze leek me de perfecte vrouw voor mijn lief dat toen nog niet mijn lief was. Hij was zo speciaal en zij ook. Ze zouden een prima koppel zijn en dan zou ik geen van beiden kwijtraken. Want dat wilde ik toen ook niet. Zingen met haar en lief, die toen nog niet mijn lief was, … dat leek me heerlijk.
Het werd niks. Tussen hen beiden. Lief wou toen al mijn lief zijn en ik eigenlijk ook het zijne. Al was dat buiten de lijntjes gerekend. Dat had zij goed gezien. Nog voor we het zelf wisten. In alle tumult dat toen volgde, verdween zij van het lijntjesblad. Bladzijden werden omgedraaid en Lies was weg. Weglies. Geen buitendelijntjeslies meer. Zonder het te zien, was ik haar kwijt. Voor altijd.
Vandaag denk ik weer even aan die onschuld in de schoolgang. Met een valse nonnenpiano en de slappe lach. Toen was het even heerlijk om 26 en naïef te zijn. Vol bewondering voor een vrouw met minnaars en budgettaire problemen. Met gewaagde uitspraken. Opvallende en uitgesproken visies. En vooral een heel klein hart. Een mooi hart. Dat ik vandaag weer even mis.
Waarbij de tekst van Bernie even alles zegt wat er was, is, zal zijn. De littekens van ongeheelde pijn zijn er nog steeds. Zelfs na al die jaren. Dag lies.
Juffrouw Chris kon mij niet uitstaan.
Juffrouw Chris duwde mij ‘het diep’ in.
Juffrouw Chris werd heel boos.
Mijn armen lagen namelijk nog rond haar hals.
Juffrouw Chris had kleren aan. Ik was in badpak.
Wij lagen beiden op de bodem.
De foto ontbreekt.
Dit is een plekje voor alle mensen die me graag lezen.
Welkom. Zet je neer. Neem een glas. Bekijk de bloementuin die hier ontstaat. Want Iris is mijn naam.
