Hij sleurt July 13, 2009

Ervaringsdeskundige. Dat ben ik. Relatie-expert niet. Verre van. Ik kijk, observeer. En soms … oordeel ik. In stilte. Nooit luidop.
Want mensenkennis ontbreekt me totaal wanneer mijn hart en ziel meedoet. Dan gooi en smijt en geef ik mij. Ook totaal.

Als puber werd ik intens verdrietig van dit nummer. Het hele itsy bitsy spider-gebeuren mag van mij worden gewist, maar van de eerste momenten van dit lied kon ik vurig down worden.

In elke relatie sluipt wat sleur. Wanneer zeg je dat het genoeg is? Wanneer bijt je door en vind je de pot goud aan het einde van de regenboog?

Om me heen zie ik mensen verdergaan in een relatie waarvan ik vind dat ze óp is. Terwijl er ook voorbeelden zijn van die pot goud. Jaren samen en soms zelfs apart zoeken om dan uiteindelijk iets prachtig en uniek te creëeren waarvan ik, als buitenstaander, innig geniet.

Mensen die samenblijven, voor de kinderen, het geld, de gewoonte, uit angst, uit schrik. Mensen die scheiden omwille van passie, nieuwe verliefdheden, vrijheidsdrang. In beide strekkingen ervaar ik opluchting én spijt. Kiezen is verliezen. Kent u een groter maar waarder cliché?

Ooit koos ik en koos ik opnieuw. En nog eens. Een keertje fout, een keertje heel fout en toen goed. En nu nog beter. Wat ik leerde is dat je alle dagen moet kiezen. Niet met inspanning en arbeidsvreugde. Met wringen en wrijven. Met zweet, bloed en tranen.

Maar zacht en teder, met volle goesting. Niet té veel moeite. Af en toe eens hard werken, zoeken en dan wel tranen. Ja … das nodig. Maar meestal liefst genieten en koesteren. Eens kijken, eens strelen en zeggen: ‘t Is goed.

Want niets blijft hetzelfde. We spelen allemaal een spel.

Ik hoop te winnen. Samen met hem.

Wij … July 13, 2009

Mariakerke, zondagavond 12 juli 19.30 u.

Dagje zeetje, dagje strand. Manlief speelt meeuw en piraat, moeder Bloem zont en geniet. Voeten in het water. Stilletjes uitbundig gelukkig zijn.

Luisteren naar het enorme lawaai dat een zee zingt. Een zingende zoute zee. Een mens zou er l-irissch van worden. Doen wat we doen. Niet vragen waarom.

Geratel van zus. Zus die zo anders is dan ik. Blonder vooral. En slanker. Maar altijd zus. Zus-dingen doen. Praten over kleren en solden. Over Marokkanen en het VB. Zwijgen en uhu-doen. Denken en weten maar steeds zwijgen.

Gek doen met ‘de kinderen’. Roze cava drinken en veel te veel mosselen eten. Springen op een springkasteel en weten dat er hetzelfde bloed door de aderen stroomt. Merken dat zus ook Bloem-bloed heeft al is ze een krak in het verbergen daarvan.

Manlief zien zwijgen en glimlachen. Tolerantie ten top.

Toch gelukkig zijn.

Dan een marktje doen. Mijn hand krampachtig aan de kap van zoonliefs trui. Bonzend hart omdat hij tussen mensen loopt met 56 sterretjes op hun gezicht, armen vol tattoo’s en tongpiercings van hier tot Hong Kong. Onderbroeken van 1 euro die gewassen waarschijnlijk een bedsprei worden. Omvér vallen van de geur van wafels, hamburgers en ‘carrecollen’ door elkaar. Een geweer mét lichteffect vangen door eendjes te vissen.

De maat vol weten. Kijken naar elkaar en zeggen: Wij zijn weg. Familie even achterlaten, en over het strand langs de zee ademen en ademen. Longen vullen met ‘wij’. Ogen schitteren, ‘de zever’ uit mijn mond van het lachen tegen wind in. Hoofd omlaag wegens zandstorm. Schateren en slikken want zand schuurt de maag niet.

Beseffen dat ik anders ben. En toch mezelf. Mét hem lukt dat altijd. Met hén ben ik Bloem. Er is niets mooiers dan dat.

We-time