Het bundeltje verdwijnt haast in mijn mannengrote handen. Kleine rapporten van kleine tijden. Tussen de lijnen is de opluchting naar het einde toe zo zichtbaar. (Iris moet leren zich te beheersen. Iris moet minder babbelen. Iris mag de rol van de leerkracht niet overnemen. Ik wens Iris veel succes in het volgende schooljaar)
Een kinderpasje. Mijn communiefoto’s.
Ik bekijk haar iets verbaasder dan bedoeld. Ze glimlacht. Verontschuldigend? Vastberaden?
Ik was aan het rommelen. Ik dacht dat je die wel wilde bewaren.
Mijn hamsterende moeder (de appel en de boom, weet u) ruimt op. Mijn overbeschermende, superbezorgde, angstige, ik-laat-je-nooit-gaan-want-dan-komt-het-misschien-niet-goed-met-jou-moeder heeft mij in een zakje gestoken en teruggeven.
Na 39 jaar laat ze me los. Wat een levenslange strijd was, lost zichzelf op in een zolderrommelpartij.
Het blijft even stil in mij. Vreemde gewaarwording van pijn. Scheutend. Niks overwinningsroes. Geen victorie. Gek. Heel gek.
We glimlachen dan even. Ze begint te vertellen. Over vroeger en mijn rampzalige schooltijd. Over hoe ze spijt heeft, dat ze het niet meer voor me heeft opgenomen. Dat ze ook wrong en plooide. Dat het boetseren van Iris geen sinecure was en eigenlijk onmogelijk. Dat ze het niet zag. En dat ze trots is op wie ik nu ben. Nog steeds bang, nog steeds mijn geluk wantrouwend. Maar dat ze haar best doet.
Ik praat terug. Dat ik het herken. Dat ik ook moeder ben nu. Dat ik haar fouten niet zal maken maar waarschijnlijk wel andere. Dat ik hoop op mijn 62ste zo’n heerlijke grootmoeder te zijn. Dat ik blij ben met haar. Omdat ze blij is met mij.
We tranen. We lachen. We lijken zo op elkaar.
Mijn mama is de beste. Zegt zoonlief.
Ik zeg het vandaag ook. Hier en nu. Tegen u.
wat een mooi eerbetoon aan je moeder…
zomooigeschreven !
je kan het gerust ook tegen haar zeggen, het zal haar gelukkig maken maar waarschijnlijk voelt ze het ook aan, waarschijnlijk.
Heel mooi verhaal..Ontroerend
Warme donderdag gewenst
Groetjes