Tussen de bubbels door, kijk ik haar aan. Hoe ze kijkt naar haar jongens en steeds bezorgd zorgt voor de mannen in haar leven. Hoe ze lacht, hoe ze huilt. Ze is me vertrouwder dan mijn eigen zus. Ze kent mij. Ze weet mij.
Ik zag haar zonder rimpels met meisjeshaar en meisjeskleren. Ik sliep met haar in één bed en ontdekte toen dat mijn handen en voeten soms nogal afdwalen. (tot grote ergernis) Ze was aanwezig op elk belangrijk moment in mijn leven. Kleuterschool, lagere school, secundair én normaalschool. Relatie, huwelijk, scheiding, met man, zonder man. Met job, zonder job. We zijn zo verschillend en toch houden we van elkaar. Zielsveel en intens.
Het is als een antidosis tegen depressie. Een viagra voor de ziel.
Dit jaar zullen we bijna 35 jaar vriendinnen zijn. Of zoiets. Want getallen, tijd en feiten zijn niet zo belangrijk bij ons. Woorden ook niet altijd. Ik zeg niet dat ik haar graag zie, dat ik niet zonder haar kan, dat ze zo ontzettend belangrijk is. Mijn maatje. Wiens zoon het beste maatje van de mijne is. Ik zeg het niet omdat ze het wéét. Zoals ze het altijd weet met mij.
Mijn leven is heerlijk. Mét haar!
