Belofte maakt schuld. Zoals men dat zegt.
Mmm, ik zeg: Belofte maakt dikke boete.
En ik moet haar een superboete. Al maanden durf ik nimmer reageren op haar blog. Ik durf zelfs haar mailtje niet te beantwoorden.
Want iets beloven maakt effectief schuld.
Ik beloofde haar om reclame te maken op mijn blog. Mét banner. Daar zit hem het knijpende schoentje. Want in mijn ongelooflijk prachtige wordpress-blog kan ik absoluut geen banners proppen. Ik kan dat niet. Dat lukt niet. Ik weet niet hoe dat moet.
Goed voornemen 1: Manlief even lastig vallen daarmee. Deed ik niet. Manlief zat in het buitenland en nadien was ik zo blij hem terug te zien dat ik heel dat bannergedoe vergat.
Goed voornemen 2: Indien we dan toch niet kunnen banneren, zullen we misschien eens bloggen? Yep, dat gaan we doen. Seffens, straks, morgen, overmorgen, in’t weekend … euh … wanneer ook al weer?
Goed voornemen 3: Mijn excuses aanbieden en zeggen dat het er niet van gekomen is. Me dan toch voornemen om het toch te doen. In de vakantie ofzo?
Goed voornemen 4: ‘t Is vakantie en dus zullen we er eens aan beginnen, niet? Met schoorvoetend metaal in mijn voetbekleding bekijk ik het dan toch eens grondig. ‘t Was voor mij in mei. Ik liet haar deftig in de steek.
Sorry …
Nu zit ik dus met de overtreffende trap van schamen op mijn wangen: schaambordeaux.
Ik ben een kieken. Soms.
