Tem, temmer, getemd …

Vanavond poets ik mijn tanden voor de derde keer, was ik onder mijn oksels, verspuit een halve bus deo en smeer ik mijn armen in met geurige bodylotion. Ik trek proper ondergoed aan, neem twee t-shirten mee en kauwgom.

Vanavond word ik weer geslagen, gegrepen, geschud, bijna verkracht en gekust …

De repetities zijn bezig. “Het temmen van een feeks”

Shakespeare is niet mijn beste vriend deze drie maanden. Waarom moet er in godsnaam zoveel gevochten en gevrijd worden? Waarom moet ik me de longen uit mijn lijf schreeuwen? Waarom moet ik vanaf scène 8 in mijn onderkleed op het podium staan?

Net als Netiquette bestaat er ook zoiets als spelliquette? Met heel andere woorden: ge poetst uw handen en uw tanden en maakt uw lijf zo aanraakbaar mogelijk. Ik kom namelijk veel te dicht in de buurt van mannen wiens lichaam me vreemd is. Toch wordt er verlangd dat ik hen kus en streel, slaag en beveel alsof ze mijn meest natte droom zijn.

Toneelspelen … tja, het is een hobby!

Verliefd, verloofd, verliefder …

De jaren 50 en 60 kunnen mij niet echt bekoren. Ik geef toe dat ik af en toe best verliefd kan worden op een bolletjeskleed met bijpassende schoenen maar een hippie was ik nooit en zal ik ook nooit worden.

Zeker wat de muziek betreft, haak ik volledig af. Bill Haley en Elvis mogen dan baanbrekend geweest zijn wat muzikale revoluties betreft … maar ik word er niet warm of koud van. En de Beatles (sorry voor alle fans) geven mij enkel de kriebels van brrrrr …. Neen Dank U.

Toen echter een paar jaar geleden één of andere slimme artiest Wonderwall van Oasis verzestigde, kwam een spontane glimlach mijn afschuw verbloemen.

En nu met the Noisettes doe ik helemaal mee.

“You know the stripes of a tiger are hard to change” Van die zin word ik weer helemaal l-irisch.

Terwijl ik een aantal maanden geleden mijn absolute liefde voor Gotye bezong, ontdekte ik vandaag hoe getalenteerd en gevarieerd hij wel is. (Klink ik wat idolaat? Jaaahaaa!)

Dit nummer is zo ongelooflijk jaren stillekes dat het in het begin helemaal fout lijkt. Maar wanneer ik de tamboerijn in dit nummer hoor tekeer gaan, kriebelen mijn handen om mee te doen. Zo heerlijk! Nog een leukere live-versie hieronder.

If you’re always trying to get to the top
You don’t get to the bottom of nothing
Then you’re gone before you know it
You’d better stop (stop)
Learn a little giving and loving

Mannen, wat een waarheid. Als een koe. Boe!

leuk detail: Gotye heeft Belgische roots en komt aan zijn naam omdat deze (Wouter) in het Frans Gaultier is. Met een beetje fantasie kom je dan bij Gotye uit.

Ik ben weer blij vandaag. Muziek doet dat met mij. Maar dat wist u al!

Appelogen heeft een nieuwe gastblogger: Bloem.

U leest toch ook?

Zoonlief helemaal alleen in het grote zwembad. Zwembuis onder zijn buik, bandjes om zijn armen.

“Kijk mama, ik zwem helemaal alleen. Zonder juf!”

Tja … nu nog zonder die bandjes.

Dan ben ik helemaal vrouw …

wanneer ik op het einde van de maand het laatste restje loon van mijn rekening pers om die onweerstaanbare paarse laarzen te kopen. De wekenlang lopende kwijl werd de verkoopsters te veel. Ze riepen me: “Kom binnen en koop ze. In godsnaam!”

Het etalageraam moest te dikwijls gepoetst worden wegens vingerafdrukken en zeversporen. Bloem in extase…

September kabbelt verder. In stroomversnelling weliswaar.

Ik verloor de roeispanen van mijn woordenboot. Ik stel het even zonder. Laat me drijven op het dagelijks bestaan. Waar ik uitkom … dat zal ik dan wel merken. Het is rustig hier op deze woeste boot. Rondom mij kolkt en watervalt alles. Hier vanbinnen is het kalm. Er is tijd voor kijken en bekeken worden. U hoort nog van mij.

Mijn Pixar-moment

Laat ons ruilen. Woorden. Mijn mooie tegen de jouwe.

Laat ons een verzameling aanleggen. Om te koesteren en te bewaren. Om in de schuif te leggen en heel af en toe te bekijken. Te aaien, met hart en vingers.

Trots zijn. Op eigen gemaakte en op geleende. Geruilde.

Ik geef jou dit:

Zie ik hou van je,
Ik vin je zo lief en zo licht,
je ogen zijn zo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.

En je neus en je mond en je haar
en je ogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.

Zie je ik wou graag zijn,
het licht is om je, je bent.

O, ja ik hou van je,
ik hou zo vrees’lijk van je,
ik wou het helemaal zeggen…
Maar ik kan het toch niet zeggen

Herman Gorter

Ik kreeg dat:

Maak dit gedicht onvolmaakt, lees
een gat in de taal, roep mij levend.
Ik heb deze handen zo lang veredeld
dat je lichaam zoek is geraakt

(iets naakts dat men ‘s ochtends ziet
liggen in bad, met vochtige wangen,
waaraan men vermijdt de ogen te hangen
om niet tot de liefde te worden verplicht).

Krab de glans van mijn ziel. Schrap
de vrouw van papier die ik opschrijf
om mij te bezitten.  Veeg de inkt
van mijn lippen.   Wek vijandschap

tussen mij en mijn poëzie.

Ik ontmoette een mooie man. Een fijne mens. Die een universum van mij verwijderd is maar die eigenlijk in mijn ziel kruipt alsof hij daar een plekje heeft.

Of hoe verschillend en gelijkend iemand kan zijn.

Previous Post

Na een avond van ZiZiCoinCoin (mijn lievelingsdrankje en ja, dat mag van mijn dieet), diepe gesprekken en zware lachbuien, realiseer ik mij dat een mens maar eens zoveel aankan dan hij kan dragen en dat elke last meer zwaar is.

Dat maakt geen zin, die zin. I know!

Mijn lief ‘frindinneke’ is zo’n schat en draagt soms heel wat op haar schouders. Ik wil haar wel  helpen dragen maar het pakket is dikwijls angstaanjagend groot. Wanneer ik dan zie hoe ze zich met charme en kracht worstelt door een leven dat voor mij uitputtend zou zijn, bewonder ik dat. Ze blijft lachen en giechelen. En ik zie haar graag. Bij deze is dat dus gezegd en vereeuwigd op de wall van tinternet.

Terwijl ik vanmorgen vroeg opstond en sakkerde op een zi-zi-gevoel dat me achtervolgde in mijn hoofd en maag, hoorde ik Annie weer. Op zaterdagochtend dans ik de ziel uit mijn lijf in manlief’s studio. Lekker luid die muziek. Heerlijk zweten en meebrullen. Vandaag was het vooral een Enya-gegeven wegens klotsende zizi in maag en hoofd.

De gedachten tolden ook. Heen en weer. Op en neer. Over hoe mensen zorgen weglachen. Wegduwen. En de meest trieste gebeurtenissen met een glimlach vertellen en wegslikken. Toen kwam Annie.

Zo’n vrolijk liedje. Zo’n leuk deuntje. En wat een verdriet.

Dat moet ge kunnen. Ik lijk steeds een open boek. Maar mijn grootste talent is het wegduwen van verdriet.

Maar ach, u weet dat niet. U kent mij zo niet. Want hier laat ik altijd nogal vrij stromen. De BloemBlogVolgers kennen mijn diepste zieleroerselen, mijn getormenteerde gevoelsleven.

Hoe houden jullie dat vol?

*wuif van lachende Bloem*

en kus, kus, kus!

Zzz-blogpost

Er moet vijf kilo af. Ik weet het. Ik merk het. Ik doe er …

niks aan….

Geen karakter. Levensgenieter …. klinkt al iets positiever. Maar toch …

voor iemand wiens middelbare school ooit in paniek naar huis belde omdat ze dachten aan acuut anorexia-gevaar, is diëten een vrome onbekende. (Ik weet het … die zin klopt niet, is veel te lang en het onderwerp en de persoonsvorm doen rare dingen met elkaar, maar kom: een mens die weet dat hij/zij moet afvallen zou nog raardere dingen doen. En ja, dat woord bestaat ook niet.)

Vandaag doe ik een Zagen-Zeveren-Zeurenpostje. Ik moet gewicht kwijt.

Dus start ik met mijn WWC-dieet. Geen vinger in mijn keel om alles snel kwijt te geraken. Geen laxeermiddelen of rare soepjes.

Neen … het Water-Wijn-Champagne-dieet. Vanwege mijn lelijke, vieze, afgrijselijke cola-verslaving won ik de voorbije jaren gratis en voor niks die vijf kilo erbij. Vanaf heden drinken we dus enkel heerlijke drankjes zoals Wijn en Champagne. Dat water nemen we er maar voor lief bij. Lief …

Ik. Voor mij. Lief, dus!

*hartgrondige jakkes*

Na-ge-zomerd

Op acht september tweeduizend en negen legde ik mijn moede(r)hoofd neder na een zwoele avond. Mét fleeze en warmwaterkruik maar de herinnering aan een zakkende zon tussen mijn bomen én dat heerlijke glas goede wijn.

Deze zomer was heerlijk. Heerlijker kan bijna niet…