De zon schijnt. Waterig maar zeker. Aan de einder van mijn zorgen.

Dat is schoon. Dat is goed. Dat is meer dan nodig.

Dat is zuchten en ademen. Diep en intens.

In. Uit. In. Uit. … en nog meer en steviger.

Wij zijn de mannen die de gas doen brannen

Aan uw bezetting kan ik afleiden of het manueel of gespoten is. Een open stootvoeg staat in mijn vocabulaire. Voegen ken ik als de beste en ik raad iedereen een Reynaers profiel aan …

Vrienden (en dan vooral mannen) schrikken van het vakjargon waarover ik beschik wat “den bouw” betreft. One of the guys … that’s me, wanneer we in een naar beton ruikende kille koude stenen blok staan. Rillend en stoom ademend. Stiekem genietend van de geur die bijna in mijn mond sluipt als kaviaar en kreeft mét champagne. Genot dus.

Het is een jeugdsentiment dat me regelmatig inhaalt. Met papa en mama op zondag rondtoeren. Kijken naar elke woning die papa had gezet of waaraan hij werkte gedurende die week. Daarna picknicken in een bos of een speeltuin. Heerlijk.

Terwijl we zelf momenteel met een verbouwing van jewelste worstelen, besef ik hoe langer hoe meer dat ik mijn mannen best wat minder creatief had gekozen. Nu beschik ik spijtig genoeg niet over een harem waarbij het meervoud van man dus ook wat overdreven is. Maar ik benadruk hierbij de nood aan een handige harry mét veel tijd en misschien ook wel veel geld. Manlief heeft een iets Vlaamsergetinte naam en is heus wel handig maar niet in het bezit van veel tijd.

Met andere woorden … we wachten al twee jaar op een wonder. Een mirakel dat onze zolder zal afwerken en ervoor zal zorgen dat rondslingerende rommel een plaats tot in de eeuwigheid krijgt. Rond deze tijd vinden er misschien wel wat wonderbaarlijke zaken plaats maar niet in mijn directe omgeving dus.

Zullen we even met z’n allen een schietgebedje plaatsen? Want ik blijf geloven. In iets dat wereld nog niet uit is.

Misantropisch gezeur.

AU!

Misantropia: Mens erger je niet

Ergernissen ten top.

Reklam

voor het luchtigere gezever van mijn- en andertwege.

Misantropia. (Want zo blijven we het hardnekkig noemen!)

Kalmte kan u redden …

maar ik liep verloren in de chaos.

Vandaag deed ik de boeken toe. “Kalme Chaos” van Sandro Veronesi hield me een maand in de ban. Heden verslond ik de laatste letters.

Wat ik ervan vond is niet belangrijk. Ik las het boek in een periode dat het niet zo goed met me ging. Maar dat had u waarschijnlijk al geraden. Niemand verdwijnt van de wereldwijdenet-bol zonder een reden. De chaos was de reden. Innerlijk en uiterlijk.

Zes kilo bleven achter. Ik zie er fantastisch uit. Maar de binnenkant is niet kalm. Vooral chaos.

Momenteel gaan de golven wat liggen en kom ik tot rust.  Bij het boek van Sandro. Dat me ontgoochelde en betoverde tegelijk. Ik ontmoette iemand op een kruispunt in mijn leven die het beter kan zeggen. Hij vindt woorden zoals  een varken truffels speurt. Hij noemt zich ezel. Wat hij soms ook wel zal zijn.

Afin, ik stond op dat kruispunt dus. Onoversteekbaar.  Met een chaos van auto’s aan autostradesnelheid.

Een tijdje bleef het licht rood.

Bij het beëindigen van het boek sprong ineens het groene weer aan. Ook ik koos ervoor om niet te strijden. Net zoals Pietro dat doet. De anti-climax van het boek zorgde voor de genode stamp onder mijn k…

Er was wapenstilstand. Er was overgave. Er was nederlaag. Er was mislukking.  Er was rock bottom. Absoluut dieptepunt.

Vanuit mijn trog roep ik u toe. “Joehoe … is daar iemand?”

Ik ben hier. Wat bibberig. Wat flauw op de benen. Wat onzeker. Glanzend van het embryonaal vocht pers ik mijn woorden weer richting oppervlakte. Ze zakken naar de zeediepte die ik rijk ben geworden. Ooit laat ik de snede keizerlijk aan mij voorbij gaan. Nu ben ik nog herstellende. Verslagen. Maar met kracht in kiemende groei. Ooit bloei ik weer. Ooit. Hopelijk zijn jullie er dan nog.

Groeten van uw allerBloem.