Een speeltje was ik nooit. Een hoog pitbullgehalte zorgt ervoor dat mijn relaties minstens 10 jaar duren. Tel maar uit: voor een veertiger ben ik redelijk maagdelijk. Dat geldt ook wat jobs, dokters, vrienden, kleren, huizen, auto’s. handtassen, schoenen, jassen, tassen, stoelen, bedden, hoofdkussens, boeken, gsm’s enzovoort betreft. Zelden gooi ik iets weg. Het moet door en door versleten zijn, wil ik er vanaf geraken. De kleren die ik aanhad toen hij me voor de eerste keer kuste, heb ik nog steeds. Het t-shirt van mijn bevalling ligt netjes onder in de kast. Mijn dagboeken zijn gerangschikt van 1978 t.e.m.1992. Toen deed het digitale tijdperk zijn intrede en schakelde ik over op computerdagboeken. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik overging van Explorer naar Firefox. En ondanks het feit dat ik helemaal gek ben van mijn qwerty-toetsenbord is het een serieuze strijd geweest om mijn azerty-bord op te geven.
Ik hou vol. Bijt me vast. Voel me ontzettend schuldig wanneer ik van kapper verander, hou van de colruytdames en heren alsof het familie is….
Dat is niet altijd wederzijds. Een bekend gezegde in mijn omgeving was: Gooi nooit een paar oude schoenen weg voor je er een paar nieuwe hebt.
Ik hou ze gewoon allebei. De oude en de nieuwe.
Velen doen dat niet. Dat merk ik wel. Vandaag werd ik overgedragen. Van de ene man naar de andere. Hij gaf me door. Aan die andere. Ik anticipeerde té erg, zei hij. Ik gaf me niet over, liet me niet gaan. De afwijzing is groot. Ik begrijp het niet goed. Vragen rijzen. Antwoorden blijven uit.
Maar sedert heden houdt Dick mijn hoofd in handen en streelt en masseert mijn nek met liefde en toewijding. En heb ik dus een boeiende kinesist met een prachtige stem waarvoor ik graag mijn benen scheer.
Awoe aan Bart. Lang leve Dick. (maar dat laatste klinkt iets fouter dan ik dacht, oeps)
