Bloed-en vezelmensen noem ik hen. Zij die Iris nemen en meenemen, dragen en houden. Mijn vrienden. Een woord dat niet veel meer waard is. Netlog, facebook en elk bestaand sociaal netwerk degenereerden het. Fb geeft me driehonderd vierenzestig ‘vrienden’. Netlog iets minder.In de glans van mijn blogperiode kreeg ik dagelijks bijna 1000 mensen over de vloer. Vrienden? Mmm, ik denk het niet.
The inner circle is not that taken.
Ze komen en ze gaan. Als golven in mijn leven. Tien jaar is een goed gemiddelde. Volgens statistieken. Dan is het weer tijd om andere mensen te leren kennen en in je hart te sluiten. De stukjes nemen ze mee. Herinneringen, bitterzoete momenten bewaar ik. Ze vervagen, verbleken of geraken gekleurd door de emoties van dat moment.
Er is altijd wel gemis. Waar zouden ze zijn? Hoe zou het gaan?
Even omkijken, glimlachen en dan weer verder gaan. Met de rugzak vol souvenirs. Na een tijd maak ik mijn rugzak leeg. Hij wordt te zwaar. Ik kies, twijfel, beslis en twijfel weer. Wat neem ik mee? Wat laat ik achter?
Er is daar dat ene doosje. Het zit al bijna 35 jaar in mijn rugzak. Oude dozen, noemen ze ons. Veertigers met momento’s.
Het is een houten doosje. Er staat met stift ‘Inge’ op. Die naam werd meerdere malen doorstreept. Met heftige dikke strepen waaruit duidelijk kwaadheid en gekwetsheid spreekt. Nadien kwam de naam er weer op. In roze deze keer of glitterfluo. Later met vulpen wat helemaal vlekken gaf. Er staan hartjes en zonnetjes naast. Holly Hobbie stickers kleven netjes aan de zijkant. Het doosje zit vol, zo lijkt het. Vreemd genoeg kan er altijd nog meer bij. Kaartjes van verre landen, een haarspeld, een turnmaillot, foto’s van reisjes samen, een Antwerps handje, veel zakdoeken, een speech, roze kaartjes, een fles Zizi Coin Coin … het doosje herbergt een heel leven.
Het zegt niet half wat ik voor haar voel. Ik weet soms ook niet zo goed wat zij voor mij voelt. Echte vriendschap blijft dikwijls onuitgesproken. Dat gaat gepaard met knuffels, met blikken, met onverwachte open deuren en armen, met slapende zonen en lachende mannen, met brillen en rimpels, met stiltes die luider spreken dan woorden.
Zij is de enige die me al zo lang kent. Mijn hele leven eigenlijk al. Ze kwam en ze ging. Ze zag en overwon. Altijd is ze daar. Op de achtergrond soms. Wanneer ik weer verliefd word op een nieuwe vriendschap, die de hele wereld betekent en alles overneemt. Meestal treedt ze me bij in ellende en miserie. Zoals nu.
Zelden was iemand zo lief eerlijk tegen mij. Zij is de enige die perfect tegen me kan zeggen dat ik een lomp kieken ben en soms een trut en soms een egoist en soms een onnadenkende puber. Want zij verzacht het altijd met de woorden: Ik zie u graag en ik ben er voor u.
Het geeft me momenteel meer steun dan driehonderd vierenzestig facebookvriendschappen ooit in real life zullen kunnen geven.
Inge, ik zie u graag en ik ben er voor u.
En dat zal ik u vanavond eens in real life zeggen. Misschien best voor de fles cava leeg is … want dan krijgen we altijd de slappe lach, worden we alleen maar oude dozen met rimpels en cellulitis (Ik heb dat trouwens niet, had ik u dat al verteld?).
Zij is de enige tegen wie ik oprecht kan zeggen: Tot de dood ons scheidt. In goede en kwade dagen. In ziekte en gezondheid. In armoede en rijkdom.
