Knoop gehakt

Na een avond in de hel ben ik op aarde neergedonderd. Er worden knopen doorgehakt. Gemengd gehakt. Iets van een 400 gram, alstublieft.

Het geeft wel rust. Tegelijk boezemt het me enorm veel angst in. Maar ik stap eruit. Niet letterlijk, wees niet ongerust. (Ik kan u hierbij trouwens ook vertellen dat ik ooit een ongelooflijk satirische sketch over het nummer 026499555 schrijf.!)

Maar ik geraak er zelf niet meer uit, draai in cirkels rond en dat geeft een kolkend effect: hoe langer hoe meer de dieperik in.
Met een kind onder mijn hoede wil ik daar niet naartoe gaan. Dus ik stap eruit.

Hoe? Waar? Wanneer?

Dat weet ik zelf allemaal nog niet. Maar het alleen al zeggen geeft zo’n rust.

De vraag blijft zich wel stellen. Hoe openlijk moet een mens met zijn gekheid, zijn wanhoop en zijn verdriet zijn?
Heeft het u overweldigd? Angst aangejaagd? Ironisch doen glimlachen? Met opgetrokken wenkbrauwen doen wegkijken?

Ik ben bloot. Zo naakt dat het enkel nog rauw is.
Daar wordt niet over gesproken. Geluk en liefde en blijheid worden geëtaleerd dat het niet meer schoon is. Maar over wanhoop, depressie en zwartgallig verdriet zwijgt iedereen als vermoord. Dat is niet IN. Dat is niet hip. Dat is vooral heel vervelend en ambetant. Weg vlieg, weg …

Mijn wereld is het laatste half jaar enorm vernauwd. Familie en vrienden lieten me zakken, in de steek, stikken of liever … ze wisten er waarschijnlijk geen blijf mee. In nood kent men zijn vrienden. Een waarheid als de welbekende koe. Boeh. Ik heb er niet veel meer … vrienden … maar diegenen die ik heb draag ik de rest van mijn leven mee. Ik zal ze koesteren. Later … wanneer ik terug groot ben. Nu koesteren zij mij. Dragen me. Nemen me mee in de wind van het dagelijkse leven.
Ik kan het niet meer van hen vragen en verlangen. Ik moet terug op eigen benen staan. En zelf stappen. Zonder gedragen te worden.
Duim voor me! Het is supereng! Maar ik geef het niet op. Leven wil ik. Leven.

Au …

sommige zaken moeten erin gewreven worden voor ik ze snap.

Ja, rub it in. Nu. Au, au, au …

Psychologisch gezever (niet in pakskes deze keer)

“Luister naar de Oude Wijze in jezelf”.

Terwijl ze niet weet dat mijn gehoorbeentjes al jaren scheef groeien en ik waarschijnlijk op mijn zestigste een hoorapparaat zal hebben (it runs in the family), pretendeer ik mijn best te doen en dus te luisteren. Niets is zo vervelend als een pyschologe die kalmerend zacht praat wanneer je oren maar half werken.

Afijn …

ik ga op zoek. Naar de Oude Wijze in mezelf.

Tranend sta ik recht. Ik heb hem gehoord, hoor. Hij roept al een tijdje, staat te schreeuwen in de woestijn. ‘t Is dat ik Jezus niet ben, anders liep ik allang over het water naar hem toe.

Wat doet een mens als hij zijn Oude Wijze heeft gehoord?

Ze springt in haar auto. Koopt een vergeet-me-nietje in een prachtige bloemenwinkel en rijdt als een oude Bliksem naar haar maatje met auto-ongeluk. Zet het bloemetje af aan haar kantoor en kart onverrichterzake terug naar huis. Geïnspireerd.

Vier kilo lichter (jahaaaa, dat dieet werkt dus!) en met een opgelucht, wolkend hart kijk ik even om.

Dag Oude Wijze. Tot de volgende keer.

Hij wuift. Als een grijze opa in een foute film. Met wijdse armen in een traag ritme van Tranerige Titanic-muziek. O zo fout.

Maar hij wuift wel naar mij. Yep, ‘t is de mijne, die Oude Grijze …. euh Wijze.

Tijd voor onderbreking

Geheel off topic. (A ja, dat is hier wel een depressieblog en dit is een onnozel bericht en daar doen we dus eigenlijk niet meer aan mee want we gaan voor de oscar voor meest zwartgallige blog … bloggerdeblog)

Wist u …

dat als je eerstegraadsverbrandingen hebt in uw aangezicht het onmogelijk wordt om uw bovenlip te waxen?

Dus nu ga ik door het leven als depressieve, zwartgallige, verbrande wegens ontploft ei- vrouw met de snor! Gejammer en geweeklaag over het ganse Vlaamsche land aub!

Zever in pakskes

Het lijkt allemaal simpel. Als ge het leest, zegt ge: Ja natuurlijk, zo moet ge dat doen.
Maar weet ge …
van die peptalktoestanden en ikstainmezelfenmijneigenkrachtzinsneden zijn enkel gesneden brood wanneer alles goed gaat met u.
Wanneer ge aan de grond zit en zelfs nog dieper is het zever in pakskes.
Het enige dat het dan met u doet, is dat ge uzelf nog meer een mislukkeling vindt. Want zelfs zever in pakskes is geen hapklare brok voor u. Dus ik lees het niet meer. Ik laat dat over aan mensen die alles voor mekaar hebben. De anderen.

Onzin

Terwijl ik voor de -tigste keer een Solitairespelletje doe op facebook, valt mijn frank. Of is dat euro tegenwoordig?

‘We’ werken aan het zwaar snoeien en uitroeien van diepgewortelde nonsens bij Bloem. We gaan het te lijf met zwaar geschut en onkruidverdelger. Analyse, psycho-analyse, weesblijmetjezelf-onzin.

Hopeloos. Het is hopeloos. Als kind had ik het al.
De Schoppenboer MOEST onder de Hartenvrouw liggen bij Solitaire. Anders was ik ‘ambetant’, verveeld, lichtjes geirriteerd en op zijn minst ontgoocheld. Toen al geloofde ik in ‘meant to be’. De juiste man bij de juiste vrouw. Indien het niet zo uitkwam, verloor ik nog liever het spel dan dat ik de Klaverenboer bij de Vrouw van het Hart legde.

Nog steeds zit ik met het schoppen-hartencomplex. Al zegt de hele wereld dat het niet kan, niet gemaakt is om te zijn, … Bloem bijt zich vast en houdt vol.
Maar op mijn leeftijd moet je oppassen voor je gebit, weet je.
Dus misschien laat ik het nu allemaal gaan. Waarschijnlijk is dat het meest Verstandige. Rationeel en Doordacht.

En leg ik de Hartenvrouw alleen. Helemaal Solitaire.

Flow

“Als ‘s morgens het licht

door de gordijnen dringt

smelten je laatste dromen

Er klinken geluiden

uit de achtertuinen

een buurman stapelt stenen

een rammelende kettingkast

Het is vandaag de eerste dag

om met iets te beginnen

waar niemand aan begon.”

Fetze Pijlman

Verliefd geworden. Op Flow. Een abonnement kan ik me momenteel niet permitteren. Maar dit gedicht scheurde ik uit het tijdschrift. Gemaakt van mooie dikke bladeren. Om te voelen en te ruiken. Wat mooi.

Zou dit een gevoel van zeldzaam geluk en glimlach kunnen zijn? Het glipt tussen mijn vingers maar ik hou het vast. Heel even maar.

Mogelijke fb-statusupdate

Bloem: dankt iemand voor vriendinnekes die met blik en stoffer (lees chips en cava) een gevallen vrouw bijeenvegen alsof het niets is.

Ja, het wordt dus nog slechter. En erger. En verdrietiger.

Ik kan niet veel meer dragen. Eigenlijk niets meer.

Enkel adem in, adem uit …

Men vreest voor mij. Ik vrees voor mij.

U lastigvallen met al mijn ellende is wat ik het laatste half jaar doe. Maar nu … nu moet ik zwijgen.

Want alles wat je zegt, kan tegen je gebruikt worden.

Wanneer zegt iemand: GO!?

K en K

Wat fijn dat ik zulke ouders heb. Een zoonliefophaalafspraak is snel geregeld.

Morgen ga ik naar me laten kijken misschien zelfs in me laten snijden. Dermatologendate.

Mijn zus heeft ook the big K. Op drie weken tijd …. is K aanweziger dan ooit.

Ik wil geen K. Ik wil het niet. Ik heb al M en E genoeg. (Miserie en Ellende)

Voorlopig is het I met P en B met V. (Iris met Puinhoop en Bloem met Verdriet)

Zou ik morgen horen dat het B I K wordt? (Bloemige Iris met Kanker?)

Duimen jullie voor me?

Update van 21 september: Alles ok. Twee ouderdomsvlekjes. Nog noooooit zo blij geweest met ouderdom. Yes!

…

Ik glimlach. Terwijl de tranen in mijn gekwetste en verbrande lippen lopen. Wat hou ik van hem. Jaren schreeuwde ik het van de daken. De laatste tijd zweeg ik over dat gevoel dat diep, heel diep van binnen in mijn ziel zit en dat ik met de beste operatie van de wereld er niet meer uitkrijg.

Altijd zal ik van hem houden. Tot het einde van mijn dagen.

‘t Is dat onze dagen geteld lijken… en dat het zo zeer doet. Zo hartverscheurend pijn doet. Het vreet me op van binnen, het maakt me kwetsbaar en klein.

Het lijkt zelfkwelling maar ik luister nu even. Naar dit lied dat van ons is. Het doet dwarrelen en fladderen, vanonder alle puin.

Wat hou ik van hem. Voor altijd en nooit meer.

Wil iemand me even vasthouden vannacht?