Gekte

Het voordeel van een officiële diagnose is dat je te pas en te onpas met het etiket kan zwaaien. Een gegeven waaraan ik een bloedhekel heb. “Ja maar, hij heeft ADHD, ASS, dyslexie, dyscalculie, Borderline, Tourette …” Mijn antwoord is steevast (iets genuanceerder): “Ja mevrouw, maar de maatschappij gaat zich niet aanpassen aan hem/haar!”

Wat ook onzin is. De mouw past iedereen, niet?

Wegens ouderdomsverschijnselen ben ik soms geneigd iets milder te zijn in uitspraken en gedachten. Het vOORdeel van een erkend probleem is dat het rust schept in jezelf. Je hoeft jezelf niet meer te ver- en be-oordelen. Er is tijd voor aanvaarding en wijsheid.

“Ok, ik heb ADHD, ASS, dyslexie, dyscalculie, Borderline, Tourette …” en who the fuck cares!

No worries, mate … ik zal u niet lastig vallen met mijn etiket. (Het begint met A en eindigt op DHD. Neeeeuuuuuuujeeeeeuuuu!) *Bloem rolt zichzelf even op van het onnozel lachen*

*serieuze modus terug aan*

Wat ik u wel wil meegeven is dat ik, sedert begin december 2010, officieel “naïef” ben.

Mijn ogen rolden uit mijn kassen toen ze me dat zeiden. Hoe kan een mens zo zijn?

Afijn, iemand die wereldvreemd en overbeschermd werd opgevoed kan dat dus zijn. Yep, veertig en naïef.

Don’t you just love it!

Ik wel, dus.

Ro-MAN-tiek (niet!)

Oefenen en oefenen. Om dit nummer te beluisteren zonder dat ik na een halve minuut en twee zinnen in hartstochtelijk huilen uitbarst.

Sentimenteel, romantisch, op het randje van goede smaak … ik wankel er telkens, balanceer op de lijn tussen kitsch en kunst.

Het is heerlijk, dat balanceren. De oprechtheid van mijn emoties is onloochenbaar echt. Mijn talent ligt duidelijk in het oversentimentaliseren van ware pure en oprechte vertedering. Het is mijn motto, mijn waarheid. Geslaagd met hoogste onderscheiding, die intuïtie van mij.

Wat niet gezegd kan worden van mijn mannen-kennis. De laatste jaren laat ik me regelmatig vangen. Loze, valse beloftes overgoten met een laagje woorden die ruiken naar intensiteit. Het kan me overrompelen, volledig van mijn stuk blazen. Met twee voeten. Als een lompe koe. Tot mijn knieën in de shit, de stront, de kakkerij der afvallige heren.

Wat aanvankelijk een strelen van mijn ego was, werd algauw het invullen van een hopeloos, wanhopig gemis. Daar ging het fout. Helemaal fout.

(*schudt even de beschuldigende, wijzende vingers van haar schouders*)

“Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen”. “Het is hier Afghanistan niet!”

Ach, de verdediging gaf ik allang op. De golven van warmte en lievigheid en ro-man-tiek zijn heerlijk om even op weg te dromen.

Tot uw roze wolk slechts een onweerswolk lijkt te zijn en de regenboog verbleekt en uiteindelijk in de ochtend wegdeemstert. U kent dat gevoel? Welkom in mijn wereld.

En toch … telkens weer. Twee voeten. De spreekwoordelijke lompe koe. Er middenin. Hopeloos verloren aan de romantiek.

Voorstel: willen we het woord MAN eruit halen? Want, sorry heren, mannen zorgen alleen maar voor hartenpijn, hartenzeer, hartenvrouwen …

Iemand een idee voor een nieuw woord? Een woord dat de lading van romantiek krijgt, zonder de man erbij? Het woord van het jaar 2011! Want tentsletje is dan wel door een vrouw bedacht maar wordt duchtig gebruikt door mannen. (*schudt ietwat verbitterde, onredelijke gedachten uit haar hoofd*)

Flow

Helemaal weg ben ik er van … een Nederlands tijdschrift dat me met de flamboyante Hollandse Flair overdondert en verleidt. Een abonnement verkrijgen lijkt moeilijker dan ik dacht. De Nederlandse nationaliteit zal ik nooit verkrijgen en die wens is ook voorgoed van de baan geschoven (interne keuken waarvan ik u het (mislukt) recept nog meegeef … ooit).

Vandaag amuseerde ik me met het craften van de jaarkalender. Elke dag een momentje Flow… ik kan niet wachten tot 1 januari 2011. Ook om meerdere redenen die ik u heel vlug bezorg …)

Het gaat redelijk met Bloem. Rede-lijk. Met soms de nadruk op ‘rede’ maar meestal nog wel op ‘lijk’.

Even reclame voor de Tante maken:

Achterwerk!

It’s all about the money

Nope, geen Music for Life-post.
Maar een Red Bloem Oproep.

Nu ja … het onderwijs betaalt niet slecht. Dat geef ik toe …
Maar toch …. ik heb geld nodig. Want van scheiden word je dus niet rijk.
Indien ik geld kreeg voor elke traan, elke verdrietkramp die me verscheurt, tja, dan zou ik schatrijk worden. Maar helaas, pindakaas!
Dus indien u wil … u mag altijd storten. (graaaaaaaapje!)

I don’t care

“Mary Poppins”, “gekortwiekte Pipi Langkous”, “moederkloek”, “zorgkip” … het zijn termen die men deze week naar mijn hoofd ‘slingerde’. Het ene had te maken met mijn kleding, het andere met mijn gedrag en persoonlijkheid.
Er wordt kracht verzameld hier. Ik neem de complimenten in ontvangst en geniet ervan, voor de eerste keer in mijn leven.
Terwijl ik anderzijds regelmatig kromlig van verdriet, ik huil en jank, met mijn gezicht tegen de muur loop, mijn geloof in mannen volledig verlies, is er toch een sprankeltje hoop op een betere toekomst. Een toekomst die mij en mijn geliefden toebehoort. Want ik maak keuzes. Keuzes die me buikpijn en rauwgehuilde huid bezorgen. Die me doen verliezen op een manier die ik een paar jaar geleden niet voor mogelijk hield. Keuzes die zo onzeker lijken dat ze misschien beter niet gemaakt worden. Maar het zijn de mijne. En ook voor de eerste keer in mijn leven neem ik me voor erdoor te gaan. Helemaal alleen. Er is niemand meer die me steunt. En toch … ik voel hoe mensen me graag zien, me waw vinden … waarbij ik nu ontzettend erg mijn best doe om het binnen te laten en het vast te houden.

Maar het wordt nog een wilde weg. Een weg die ik met angst tegemoet kijk. Waarbij ik moet huilen omdat ik geen man en geen lief meer heb. Niemand meer. Enkel mijn grote kleine held. Die vanaf heden de enige man in mijn leven zal zijn. Maar toch … ik ben een beetje bang. Wil er iemand mijn hand vasthouden?