mis je
niet
voelt als
hoeven
als moeten
is dus
niet
ik vergis me
niet

The sound of silence

Na een maand “Tijd Voor Mezelf” (zoals je dat zorgvuldig aanbrengt bij ‘de mensen die vragen hoe het ermee gaat’) lijkt het alsof ik geen schrijfwoorden meer heb. Het gebeurt vanbinnen. Er is winter om me heen. De lente zit in de Bloem zelf. Ik schrijf niet veel. Ik denk, verzamel gedachten waar ik ‘zeker ooit nog eens iets mee ga doen’. Die ik dan ogenblikkelijk NIET klasseer en waar ik zeker geen notities bij neem en ze aldus meteen vergeet …

Stilte.

Not the usual stuff chez Bloem.

Ik voel me soms voortgesleurd. Op de stroom van mijn gevoelens, mijn angsten, mijn dagelijkse beslommeringen, mijn verleden, mijn realiteit. Het touw van dat huidig bestaan sleept me mee en trekt me. Terwijl ik val en blijf vallen, struikelen en weer opstaan. Mijn voeten doen pijn van al dat geloop, mijn lijf kreunt en protesteert. Mijn hart bonst, mijn adem stokt en ik heb krampen in mijn zij.

Klinkt dat weer dramatisch? Waarschijnlijk wel. Want ik ben een dramaqueen. Officiële diagnose van mede-lopende-mensen. Huilebalk, janker, bleiter … that’s me.

Wat een inzicht voor iemand die jaren oogkleppen ophad wat zichzelf betreft! Wat een bevestiging voor de omgeving van oogkleppende Bloem!

Het blijft dus toch nog even stil. Inzichten zijn er om gewikt en gewogen te worden. We gooien hier geen baby’s met het badwater weg.

Dus sorry aan alle lieve bloggers die hun adres opstuurden. Mijn (loze) belofte om u op papier wat Bloem te geven is een niet haalbare kaart vandaag en hier en nu. Ik denk aan u. Voelde me zwaar schuldig wegens het beloven en niet nakomen.

Ooit … doe ik er wat mee. Met die papieren belofte. Ooit. Waarschijnlijk later wanneer ik groot ben.