Afscheid … en weer en weer en weer …

Dat je bereid bent
me te verliezen
als een dag
als een nacht
die slechts twee keer raken
en zachtjes wegvlijen
in licht, in donker
als water en zand
dat rolt en wentelt
over en onder
elkaar heen
Dat je bereid bent
me te verliezen
Dat je bereid bent?

Een nieuwe lente …

een nieuwe look.

Sedert een viertal weken ontdekte ik Groupon.

Ok, u mag lachen. Maar kom allemaal vanonder uw stoel, tafel, aanrecht vandaan. Ik loop sedert zes maanden zes jaar achter, of zoiets. I KNOW!

Waarschijnlijk kan ik beter zeggen, Groupon ontdekte mij.

Wij zijn dikke vriendjes geworden. Groupon en ik zijn kameraden en mijn portemonnee kreunt.

Deze week had ik een kappersbeurt ter waarde van 140 euro, waarvoor ik 39 duiten neerlegde. De trotse bezitster van een funky hairstyle met lichte highlights lights u toe.

Plots voel ik me toch heel wat beter.

Ik ben een meisje en kappersbeurten beuren me op. Lap.

Schoon madame

Ooit wil het worden … een ‘schoon madame’. Vanbinnen en vanbuiten.
Dan wil ik lieve zijn. Eigenzinnig met inhoud, met een doorleefde knapheid die ik dan zal dragen als was het mijn huid. Mijn lach siert mijn gezicht met een knipoogje. Ik zal stralen en mooi zijn. Zo mooi.

Vandaag huilde ik in de auto. Op weg naar mijn huis. Ze is zo wijs en tegelijk heel eenvoudig. Over oorlogsfotografie. Beelddecadentie. Kinderen. Liefde. Mannen. Geluk en ongeluk.

Ze inspireert me. Telkens weer. Met haar boeken. Met haar beelden. En vandaag ook met haar woorden. Zo mooi. Zo mooi.

 

Move to trash

Met 1 simpele muisklik wordt een leven in de virtuele vuilbak gegooid. Slik.

Psyche

Kilheid wordt verpakt in vier witte muren
er is stilte, er is tijd, maar wat ik enkel
doe is naar buiten turen.
Terwijl binnen de storm raast,
lijkt de wereld kil en kaal
ik ben stom en verdwaasd

Schijnbare warmte slechts even
mijn ziel laat los

ik sta dood in dit leven.

Time flies

De dagen, weken, maanden rijgen zich aan elkaar als seconden op een stokje.
Het vliegt. Dat werken aan mezelf.
Ja, ik zorg wel voor mij. Ik leer van ‘mij’ te houden en mild te zijn.
Hoewel er momenteel enkel opgekropte woede rijst. Wat ben ik boos. Ontzettend boos. Zoals ik in geen jaren meer was.
Deze keer niet naar mezelf gericht. Anderen zijn het mikpunt, het doel van mijn kwaadheid.
Het is weer een fase waar ik ook weer doormoet.

Het wintert nog altijd in mij. De dooi is ingezet. Dat belooft een betere tijd. Met warmte en zon.
Maar nu nog even niet.
Ik slaap in deze winter wat langer dan andere jaren.
Hopelijk word ik weer geboren. In de lente? De zomer? Of heel misschien … ooit?