Ik was je af
 

mijn handen
mijn haren
mijn schouders
mijn buik
mijn borsten
mijn billen

ik was je af
omdat ik anders ruiken wil

Stop 2

“Dat begint hier weer ferm depri te klinken.” spreekt het duiveltje op mijn linkerschouder.

“Laat haar toch, ze zit midden in een rouwproces.” antwoordt het engeltje op mijn rechterschouder.

“Rouwproces? Mijn voeten!”. De duivel vindt het maar flauwekul en zever in pakskes. “Een stamp onder haar kont en hopla, dan komt dat wel in orde!”

De engel zucht diep en berustend, draait met zijn ogen en zegt, krachtiger dan daarnet: “Tijd heelt alle wonden, rouwen verzacht de littekens.”

Hij lacht. Die duivel van mij. “Heb jij misschien gesolliciteerd bij Bond Zonder Naam? Moet je anders zeker doen, jouw platitudes brengen geld op. Geloof me vrij!”

“He, ho, stop! Nu mag ik eens iets zeggen!”

Daadkrachtig snoer ik hen de mond. Genoeg!

Ja, ik ben depri. Mag ik even???

En ja, ik rouw. Mag dat ook even????

Maar ik ben nog altijd de Bloem die ik altijd en eeuwig was en zal zijn.  Dus! 

Maanden therapie kunnen je wel veel inzichten geven, maar ze toepassen in je gewone dagelijkse leven is best moeilijk. Dat merk ik de laatste 3 weken erg op. Mijn lichaam stopt er weer even mee. Te veel stress, te zware spanning, te …

Men raadde me Mindfulness aan. Maar nadat ik prompt de slappe lach kreeg tijdens een les Tai-Chi (bij het strelen van de mus of wat voor vogel dan ook) heb ik mijn buik wel vol van dat New Age-gedoe. Yoga is te kalm en te rustig voor me. Als ik dat argumenteer, bekijken ze me een beetje meewarig. “Bloem, het is juist omdat je het zo nodig hebt dat we je het aanraden.”

Ja, hallo! Die had ik ook wel door.

Nu zit ik hier dus. Mijn engel en mijn duivel in toom te houden. Wijfelen tussen depri en actie.

Iemand enige raad? Ervaring met Mindfulness? Is dat echt zo waw? Want het is pokkeduur … en ik ben bijna officieel een arm meisje…

Stop

Er is te veel geduwd, te veel getrokken, te veel aangehaald, te veel afgestoten.

Sommige wonden helen nooit. Of laten zo’n smerig litteken na dat je het verstopt zodanig dat het niet zichtbaar is voor de omgeving.

Mijn wonden en littekens kwamen het laatste jaar serieus aan bod. Ik onderging als het ware plastische chirurgie. Het resultaat bevalt me. Contentement over genomen beslissingen is er ook. Zelfs een glans zelfliefde gloort aan de einder.

Maar waar is die einder?

Vandaag heb ik het gevoel dat ik naar de pot goud aan het einde van de regenboog zoek. Ik kom maar niet dichterbij. Rennen. Rennen en rennen. Mijn hechtingen schieten los, hebben nood aan zalf-ing. De heling ging in de goede richting. Heling van verdovende middelen leek het wel. De pijn wat zachter, de vreugde wat minder … maar dat is buiten de waard(e) van mijn hart gerekend. Dat stomme, overgevoelige, supersentimentele hart van mij. Boosheid. Yep. Boos op het hart.

Want nog steeds kan hij me van mijn stuk brengen. Zou ik over de grond kruipen om hem te smeken met me te praten, me vast te houden, me graag te zien. Nog steeds doet hij me glimlachen. Streelt mijn hand automatisch zijn hoofd, zijn hand wanneer hij binnenkomt. Nog steeds.

Het moet stoppen. Mijn kwetsures zijn te diep, de zijne trouwens ook. Het moet stoppen. Pffffffffff …

Dus gaan we sentimenteel doen? Yep, dat doen we!

Mannen! Ik kan niet met. Ik kan niet zonder. Maar voorlopig toch heel erg zonder.

Bedachtzaam nip ik van mijn Chardonnay. Niet slim. Wijn drinken wanneer je keelpijn en koorts hebt en eigenlijk dodelijk vermoeid bent na 10 maanden eruit en nu weeral drie weken erin te zijn.

En toch …. na een uurtje met Elizabeth George in mijn tuin, krijg ik een onbedaarlijke zin in een lekker glas wijn. Bij elke teug komen herinneringen binnenrollen. Hoe we de eerste keer die tuin zagen en daardoor helemaal verliefd werden op het huis dat niet echt euh … in goede staat was. Hoe ik die eerste winter bladeren rijfde en er ongelooflijk van door mijn rug ging. De eerste keer dat ik het gras maaide en meteen de grasmachine stuk was. (Niet handig) Hoe we genoten van zwoele nachten door tot heel laat te babbelen en lachen op het terras. Hoe ik met hart en ziel in die tuin werkte.

Langzaam neem ik afscheid van alles. Ons huis, ons bed, onze badkamer, onze keuken, onze enorm grote woonkamer waarin je een bal kan organiseren … Het doet verschrikkelijk pijn. Mensen door je huis zien banjeren en nadien te moeten horen dat je huis toch nog veel werk vraagt, dus veel investeringen. Dat je het nog moet laten schilderen omdat het anders niet verkocht zou raken. ALS het verkocht wordt.

Ik zit in de tuinzetel en voel een immens verdriet. Hechting. Ont-hechting. Wat ga ik ze missen … mijn planten, mijn bomen, mijn gras, mijn beukenhagen …

Regelmatig zat ik in een stoel en keek ik hoe alles groeide. Elke zomeravond ging ik door de tuin en raakte ik even de blaadjes aan, trok toch nog wat onkruid uit en keek in mijn groeibak hoe het stond met de kleintjes. Met enorm veel liefde stak ik meer dan 100 bloembollen in de grond. Waar en wanneer ik ze kocht, ik weet het nog. Mijn potten die soms sneuvelden omdat een niet-handige Bloem meestal erg enthousiast en voortvarend is. Ze zijn bepaald … de planten die ik mee zal nemen naar mijn nieuwe woonst.

De levensboom van onze zoon zal hier in deze tuin blijven staan. Hij is te groot om te verhuizen… Ik ga hem zo missen. Elk jaar een foto van zoonlief naast de kersenboom (want we wilden een kindje o zo zoet) om te tonen dat bomen sneller dan kindjes groeien. We konden nog nooit een kers van die boom eten want de vogels vinden ze groen ook al lekker.

Mijn tuin … mijn werk … mijn droom …

Ik moet het achterlaten.

 

Niet simpel. Niet simpel.

 

Uit vorm

Teken een hartje. Zo eentje uit een stripverhaal of een Flair-artikel. Kleur het rood, roze of iets in die stijl. Vraag het aan de buurvrouw, je collega of je baas. Ze tekenen een hartje dat net zo is als dat van jou.
De vorm van een hart is bij iedereen hetzelfde. Je tekent het automatisch. Er zijn zelfs emoticontoestanden of een speciale volgorde van tekens die een hartje vormen. <3

Af en toe vraag ik me af wat de vorm van mijn hart is. Tekeninggewijs kan ik het nog altijd. Irisgewijs is het helemaal uit vorm. Het lijkt soms alsof ik niet meer in staat ben om te voelen. Afgestompt ben ik niet. Misschien wat bitter, dat kan wel … maar het lijkt alsof ik geen hart meer heb. Dat geeft een onvoorstelbare rust. Nooit had ik gedacht dat ik in staat was om gedumpt en gedumpt en gedumpt te worden en niet ten onder te gaan. Niet te verzuipen in emoties en drama. Ik verwachtte niet dat ik wreed kon zijn, dat ik kon snijden en verwonden zonder in mijn eigen vlees te snijden.

Ik ben iemand anders dan ik was, dan ik geweest ben, dan ik ooit nog zal worden. Mijn groei is nog steeds bezig. Niet in lengte en een klein beetje in dikte maar vooral in leven. Het leven is gemakkelijker tegenwoordig. Er is nog weinig dat me een lange tijd verward, verdwaasd of compleet in stukken achterlaat. Er is ook niet veel meer dat me enthousiasme, vreugde, passie geeft … Het lijkt alsof ik in een winterslaap ben.
Het vermijdt diepe drama’s. Het beschermt me tegen die wreedheid die eigen is aan mannen. Dat is een bitterheid die ik wel voel. Ik vertrouw geen man meer. Ze doen je uiteindelijk allemaal pijn. Is het niet fysiek, dan is het wel geestelijk.

Hoe stop je ‘houden van iemand’? Hoe maak je er een eind aan? Hoe doe je dat?

A houdt van B. B houdt van C. C houdt van D. En D … Die weet het allemaal niet.
Niemand houdt van iemand evenveel of even intens. Hoe doe je het wanneer iemand van je houdt waarvan je dat niet wil of verlangt? Hoe doe je het als je van iemand zielsveel houdt en hij of zij houdt niet zoveel terug van jou? Of helemaal niet?
Wat doe je dan?

Ik leer het. Ik leerde het anderhalf jaar aan een stuk. Ik ben nog steeds niet geleerd. Nog steeds verbijstert het me, dat wreedheid zo zacht kan zijn, dat het snijden zo verwondt en doet bloeden maar dat je het opzoekt, dat het lijkt alsof je verlangt naar iets. Alleen maar om te voelen … want soms …
Soms voel ik zo weinig en zo veel tegelijk.
Mijn leven is geen flatline. Maar het komt wel in de buurt.
Het lijkt verstandig, comfortabel …

Laat verstandig en comfortabel nu net niet dat zijn wat ik zoek in het leven.
Nooit gezocht. Nooit gekregen ook.
Je krijgt niet wat je wil. Je krijgt dikwijls wat je niet wil.

De vorm van mijn hart is niet te omschrijven. Maar het is er nog. Dat hart van mij. Dat klopt en leeft, trilt en voelt. Het is het mijne.