Badoo … zegt het u iets?
Via facebook zag ik dat sommigen van mijn ‘vrienden’ dat wel ‘liketen’ …
Ik dacht: laten we dat eens een kans geven.
Met andere woorden: Bloem zet zich achter de computer en gaat zich wanhopigerwijs inschrijven op een datingsite. Die zin alleen al doet me ontzettend de slappe lach krijgen. Veel relaties had ik niet. Meestal leerde ik mijn lieven kennen bij het uitgaan, op of via het werk en toen ik een toneelkring in Turnhout ging onveilig maken. Geen behoefte aan virtuele dansvloeren, kroegen of interessante gesprekken.
Omdat veel mensen zo helemaal in de wolken zijn van rendezvous.be en consoorten (meer ken ik er eigenlijk niet) wil ik dat wel eens bekijken.
Ben ik daar aan toe? Bijlange niet.
Het is gewoonweg nieuwsgierigheid.
Ongeveer anderhalf uur heb ik mij ermee geamuseerd. Toen had ik mijn buik er wel van vol.
Buiten: “Gij ziet er nog goed uit.” (ze zeiden er nog net niet bij ‘voor uwe leeftijd’!) “Mijn vrouw heeft mij bedrogen” en “Ik mis iemand om tegenaan te kruipen op de zetel” kwam ik niet tot echt diepgaande, boeiende, voor herhalingvatbare gesprekken.
De hobby’s van elke rechtgeschapen man tussen de 35 en de 50 zijn: sport, een goed gesprek bij een lekker glaasje cava (wijn heeft afgedaan) en strandwandelingen maken met een lieve vrouw.(Yeah right!)
Ik geef toe …dat van die 35 was een beetje gedurfd. Ze zijn tenslotte wel 6 jaar jonger dan ik. Maar ja …ik zie er toch lekker ‘goed uit voor mijn leeftijd’! En 50 vind ik een vies getal maar omdat Hij ook in die richting gaat dacht ik dat het wel zou klikken met mannen die midden in hun midlife zitten. Ik, volgens mijn omgeving, zit daar al twee jaar in dus so what!
Ook kwam mijn enigszins arrogante beroepsmisvorming erbij. Schrijffouten! Schreifvauten van hier tot Tokio. Als er iets is waar ik een bloedhekel aan heb, zijn het wel schrijffouten. Met een dt-fout kan ik nog leven, hej, het schrijvend leven is niet simpel maar met woorden als ‘bena’, ‘slegt’, ‘ik heb jaren uitgeweesd’ en zo verder gaan mijn haren richting ruimte.
Ze willen meteen afspreken, zijn bereid om daar ki-lo-me-ters voor te rijden. Terwijl mijn moeder me altijd zei om nooit mee te gaan met vreemde mannen. Ouderwetse maatregel blijkbaar.
Ik knap ook volledig af op die foto’s. Ze zien er allemaal zo oud en belegen uit. Het barst van de brave huisvaders. Terwijl mijn lief helemaal niet noodzakelijk een Brad Pitt-type moet zijn. Wanneer je kijkt naar mijn lieven zitten er zeer weinig fotomodellen tussen.
Het is de lach, de stem, de handgebaren, de humor, de geur die me doen denken: mmm, hier wil ik dieper op ingaan.
Voorlopig ga ik nergens dieper op in. Omdat ik niet meer dieper kan.
Cultuur is de laatste nieuwe film van Vin Diesel, theater is gaan kijken naar het Echt Antwaarps Theater en wat muziek betreft moet je echt wel iets hebben met David Guetta. (Wie???)
Na anderhalf uur chatten met vijf verschillende mannen was het enige besluit dat ik kon nemen, het zelfbevestigend verwijderen van mijn nieuwe profiel.
Er wordt niet gepraat over moeilijke zwangerschappen. late werkuren, flatulentie en een ochtendhumeur, over kilte en hardheid, over dramatiek en overgevoeligheid, over naast elkaar praten en leven, over de Colruyt en de vuilzakken, over prut in uw ogen en blindheid voor gevoelens.
Een goede raad: doe zoiets onnozel alleen maar wanneer je er echt aan toe bent. Ik voel me totaal niet single, laat staan dat ik ga daten met vreemde mannen die van strandwandelingen houden.
Uzelf zijn doe je niet op zo’n site.
Laat me maar mezelf zijn bij die vriendin die om 11 uur ‘s avonds huilend aan mijn deur staat omdat haar ex een nieuw lief heeft of die vriend die maar niet gescheiden geraakt omdat hij bang is zijn kinderen kwijt te raken. Of dat goeie ouwe maatje dat met een flesje cava en een pot Crunchy (want ik ben daar zo gek op maar dat is zo duur) mij komt feliciteren met het nieuwe huis en het nieuwe jaar. Die heerlijke I. die met laat uithuilen, met me vloekt en de slappe lach krijgt omdat we op ‘onze leeftijd’ nog steeds heerlijk puberaal kunnen doen. Binnenskamers mag dat immers altijd. Mijn eigen persoonlijke knuffelbeer die de kerstboom mee opruimt, thee voor me zet en mijn hoofd vasthoudt wanneer ik weer moet kotsen van het huilen.
Bij hen ben ik mijn eigen, soms miserabele, zelve.
Spijtig dat ze allemaal ook hun eigen gezinsleven hebben. Singles zitten er niet in mijn vriendenkring. En dat voel ik vooral ‘s avonds rond 11 uur wanneer ik de trap opga nadat ik alle lichten uitdeed. En alleen en eenzaam in een koud bed met 2 warmwaterkruiken kruip. Dan doe ik het licht uit en knuffel ik mijn warmwaterkruik met rendierjasje.
Dan ben ik verlaten en bestaat er geen wereld meer. Zeker geen virtuele die bestaat uit ‘vrienden’ die me niet echt kennen.
Badoo? Awoe!
)
