‘s Ochtends kijk ik door de venster van mijn klas. Ik zie recht op de parking alwaar ouders hun kinderen afzetten, droppen of dumpen. Het hangt een beetje van de ouders af welk systeem het meest van toepassing is.
Zoonlief wordt door zijn papa steeds netjes afgeleverd. Tot aan de deur van het gebouw waar zijn boekentas gesmeten wordt (bij zoonlief geen gradaties maar een voluit gesmijt), met een zoen, een knuffel. Ik zie dat … ik zag dat … toen ik nog op uitkijk stond.
Nog snel even een glimp van zijn kalende kop, zijn stevige pas en zijn armen die in het ritme meezwaaien. Even een oprechte liefdevolle glimlach zien verschijnen op zijn gezicht. Een glimlach die ik al even niet meer krijg. Daardoor heeft hij er in overvloed voor zoonlief. Zijn gezicht wordt dan mooier. Dat werd het altijd.
Gewoonlijk ging ik dan buiten. De donderwolk kwam er dan altijd wel weer maar toch heeft hij nu een herkennende glimlach gevonden. Zo van: hej moeder van mijn kind, ik ken u en ooit had ik een passionele relatie met u maar ge hebt mij zodanig gekwetst dat ik nooit of van mijn lange leven nog vertrouwen in u heb. Of zoiets. Ik interpreteer natuurlijk maar wat. Dat doet een mens wanneer communicatie op een laag pitje staat.
Vanmorgen keek ik door de vensters van mijn klas. Een glimp van een kalende kop met een heftig huppelend, rennend jongetje ernaast. Een collega sprak me aan. Mijn maag kromp een beetje, een wee gevoel van missen … ik heb naar haar geluisterd. Een half oor vol hoorapparaat was in haar richting gewend. Ik heb haar niet gehoord. Mijn gedachten gingen … ‘ik mis hem”hij is al weg’.
Het was zo …. hij was al weg. Zoonlief vloog rond mijn nek. Toen werd ik warm vanbinnen.
Zijn vader zal altijd één van de liefdes van mijn leven zijn en blijven … zoonlief blijft DE man in mijn leven. Hij is de enige man die me nog altijd met huid en haar wil knuffelen en zoenen.
Ik ben vreemdsoortig dankbaar voor een beetje liefde en warmte. Het vult me niet … bijlange niet. Hej, ik blijf een quasi bodemloos vat wat dat betreft. Maar ik groei. Wat scheef, wat krom … maar wel terug de hoogte in.
Yessssssssss …
Blij te lezen dat je de goede kant op groeit… Je kent me niet en daarom vind ik het ongepast om je paswoord te vragen. Maar telkens als er zo een beveiligd berichtje verschijnt, maak ik me een beetje ongerust.
Dank je wel Joke … ik kende jou ook niet. Fijne blog heb jij!
Niet ongerust zijn (wat ik overigens wel heel lief vind) mijn beveiligde berichtjes zijn vooral voor de mee-eters euh … -lezers die me niet zo lief vinden.
groetjes
Tja, heel herkenbaar. Maar ik kan op dit moment niet zeggen: daar loopt de vrouw die één van de liefdes van mijn leven is en zal blijven. Zij heeft mij achter gelaten en heeft gevoelens gekregen voor iemand anders. Boem baaf, en voor ik het wist, stond ik er alleen voor. Na 23 jaar wel te verstaan. Nee, wij hebben op dit moment haat gevoelens voor elkaar. Ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar moest ze mij morgen terug vragen, ik zou haar de rug toe keren. Scheiden sucks.
Gelukkig haten we mekaar niet. Dat is wel geweest en zal heus nog wel af en toe eens terugkomen. We hebben mekaar wel intens gekwetst en daardoor is de communicatie niet altijd even gemakkelijk.
)
Hij is 1 van de liefdes van mijn leven. Hij was de eerste man die ik zo kon noemen. Ondanks wat er allemaal gebeurde, is hij het waard dat hij dat voor me blijft. Maw … eigenlijk zie ik hem nog altijd graag. (Alsof dat nog niet duidelijk was
Hij ziet me niet meer zo heel graag om dezelfde reden die jouw haat oproept …
Maar ik ben niet slecht en was vooral heel zoekende.
Elk verhaal heeft natuurlijk zijn eigen achtergrond en oorzaak …
Ik hoop voor jou dat je ooit nog met een glimlach kan terugkijken op mooie dingen. Want het is en blijft een lange tijd dat je samen was….
Sterkte hee!
En ja … scheiden sucks. Big time!
Scheiden sucks op het moment van de scheiding.
In mijn geval was het daarna wel de allerbeste beslissing die hij ooit genomen had.