Normaal gezien was gisteren onze relatie een rasechte puber geworden.
Al die jaren schreef ik vol liefde … nu slechts met bitterheid en een groot deel kwaadheid. Op mezelf, op hem, op haar en ook op hem. Ja, kan er maar eens aan uit!
Geen 14 jaar dus. Geen puber. Geen groeiproblemen en buien en moodswings.
Geen moeilijkheden.
Ik moet het loslaten.
Laat het los, het trekt je naar beneden ….
Of het verhaal van de krabben in de mand?
Zolang één van de krabben de andere tegenhoudt slaagt geen enkele er in om te ontsnappen?
Treuren om wat is geweest is ok, maar laat het je inderdaad niet kraken of breken.
Heel veel sterkte gewenst!