Wat zegt u? Dat het stil was hier?
Wablieft?
Dat het STIL was hier?
O ja. Het was en is hier zeer stil. Meestal is dat teken dat het in hoofd en hart niet stil is maar dat het er dondert, bliksemt. Sedert kort wil dat soms ook gewoon zeggen dat de zon schijnt.
De zon schijnt.
Wat zegt u?
Ja, dat de zon schijnt. En dat het stil is hier. Stil.
Scheiden doet lijden. Ook op financieel vlak is het dikwijls een robbertje vechten. Ik ben een zondagskind dat met rijke(re) ouders wel rondkomt. Maar ik wil geen profiteur zijn en zelf ook iets bijdragen.
Vandaar dat ik dus monitor word bij Freetime. Ik ga een beetje centjes bijverdienen door van ‘s morgens 7 uur tot ‘s avonds 18 uur mijn energie, tijd en moeite te steken in kinderen die een fantastisch kamp willen beleven. De geliefden rondom mij hebben een krik nodig om hun opengevallen mond te herstellen.
“Gij?”"Monitor????” Met een stijgende klemtoon aan het achtereinde van het woord …
Yep, de anti-jeugdbewegingsgezinde, immer vrije Bloem … wordt monitor. Het komt erop neer dat ik mij na zo’n kamp heel misschien een stel mooie schoenen kan kopen. Maar zeker een terrasje meer zal kunnen doen in Bretagne. En dat ik vooral het gevoel zal hebben dat ik niet profiteer van mijn ouders maar zelf ook wel wat moeite doe om terug champagne in mijn leven te brengen.
Natuurlijk deed ik het op zijn Bloems. Ik keek naar de data dat ik kon. Ik bekeek een klein beetje de thema’s en gaf toen mijn voorkeuren door.
Het komt erop neer dat ik een timmerkamp ineen moet steken. Een T.I.M.M.E.R.kamp!!!
Ik timmer graag. Ik timmerde vroeger met mijn klas elk jaar nestkastjes in mekaar. Maar euh … vijf dagen aan een projectje werken? Zonder een vinger aan een voet te timmeren? Het interessant en boeiend houden????
Ai ai … waar ben ik weer aan begonnen? ligt op mijn lippen. Maarre ..
daar zal het sterven. Want weet ge? Ik KAN dat, ik WIL dat kunnen, ik GA dat kunnen! Nah!
Alleen … kan er iemand mij misschien wat leuke ideetjes bezorgen? Rond euh … timmeren?
Kus!
Op 1 of andere manier slaag ik er steeds in om het nodige drama te creeeren. Hoe ik dat doe, Joost of God of iemand anders mag het weten maar ik ben er echt een krak in.
Zelfs nu, nu het drama mijn dagelijkse leven wat verlaten heeft (ook God of Joost of iemand zij dank), kom ik vandaag tot de ontdekking dat ik soms verwachtingen schep bij mensen en dat ik dat geheel goedmoedig en grootmoedig en nobel bedoel. Maar dat het er mee eindigt dat ik me een profiteur voel.
Vandaag was ik zo in ontzetting dat ik, met ietwat stemverheffing, de naam van het ex-lief tegen iemand anders zei. Ik zweeg er vlak achter. Liet het even bezinken, wachtte de reactie af. Ik voelde hoe de smekende toon weer in mijn stem kroop, hoe ik verzoenend tot een compromis wou komen en ik eigenlijk heel erg mijn best deed om het conflict te vermijden.
Waardoor ik niet eerlijk was….
Conflictvermijdend is een ‘diagnose’ die mij gesteld werd. Vandaag besefte ik weer hoe erg ik dat toch wel ben. Alles zou ik doen om ruzie te vermijden, om niemand te kwetsen en om door iedereen graag gezien te worden. Jaren heb ik ‘eerlijkheid’ ervaren als een manier om mensen tot in hun ziel pijn te doen.
Jammer genoeg leerde ik dus ook dat net die oneerlijkheid mensen nog veel meer pijn doet.
Het was zijn naam die in een conflict te voorschijn floepte en waarbij ik weer met bonzend hart de reactie afwachtte.
Hoe patronen langzaam een spoor slijpen in je dagelijkse bestaan.
Beangstigend hoe ik nog steeds in het vroeger leef, af en toe.
Gelukkig niet altijd.
En om het weekend te besluiten: ken je deze nog? Nope. Nooooit gezien maar wel grappig 
