Ze vallen in elkaar. De versnipperde puzzelstukjes. Stukjes die jaren geleden stuk gingen.
Het verbijstert me. Nooit aan een andere afloop van een verhaal gedacht.
Maar ik blijf erbij: praten, praten en praten … dat zorgt voor klaarheid, transparantie (en soms ook wel transpiratie) en ook voor het gevoel van rust dat mijn hart in beslag neemt.
Het blijkt hier maar weer eens uit dat ik echt een B.L.O.E.D.hekel aan roddelen heb.
Akelig is dat werkwoord!
Ik puzzel nog wat verder. Ik hou u op de hoogte of de puzzel past.
Ik droom wel eens dat ie past.
