Soms ben ik zot. Zo zot!
Category Archives: humor
Aflaten
Chantage …. ik ben daar niet voor. Dat is teken van een slecht karakter, vind ik.
Aflaten daarentegen … ik doe dat regelmatig.
Vandaag ook weer wat af(ge)laten: Als ik dit voor mekaar krijg, snoep ik niet meer tot het einde van het schooljaar.
Ik ben dikwijls een ‘sjansard’ zoals ze dat in schoon Vlaamsch zeggen. Ik krijg de gekste dingen gedaan zonder veel inspanning. Met veel spanning weliswaar maar dat is slechts voor de binnenkant. Aan de buitenkant blijf ik altijd cool, calm and collected (yeah right) maar van binnen sterf ik duizend doden.
Met wat charme (zonder opscheppen) geraak ik altijd wel ergens 
Mijn goed karma maakt alles altijd ok.
En ik vertrouw daar te veel op.
Zoveel dat ik in soms in nesten geraak … en het dan moet doen met omkoperij.
“Als het in orde komt, dan ruim ik in het vervolg alles op zonder treuzelen.”
“Dan ga ik aan mijn conditie werken, dan ga ik meer met de bus naar het werk, dan zal ik … dan beloof ik …”
Om één of andere rare reden, geraak ik er meestal mee weg.
Dat is fijn. Dan hoef ik niet af te gaan of toe te geven dat ik te laat ben met mijn planning, voorbereiding. En kan ik tevens iets doen aan mijn zwakke conditie of snoepgedrag.
Het komt op één of andere manier wel in orde.
Euh …? Altijd?
Nope, vandaag dus niet.
Verstrooid en verward laat ik het allemaal in het honderd lopen.
Overheidsinstanties die hun best doen met te helpen, er een halve dag werk in steken om dan uiteindelijk met spijtige stem te moeten melden: Sorry mevrouw, maar ik kreeg het niet meer voor mekaar.
Dan stampvoet ik ingebeeld de tegels uit de vloer.
Ik klapper met de deuren en bries als een hengst op speed.
Ik ben verschrikkelijk boos.
Vooral op mezelf.
Want met charme alleen kan je praktische fouten (zoals het afspreken van datum; uur en plaats van welbepaalde belangrijke zaken) niet herstellen.
Dju toch.
Djuuuuuuu toch!!!!
Femina
Ze doet het weer.
Met hem.
En ik vind dat dus weer zoooooo goed!
En wat het leukste is: ik heb de meest vrouwonvriendelijke man net aan zijn 97ste stem geholpen.
Niet dat ik een feministe ben in de klassieke zin van het woord. Ik hecht nogal aan mijn rokjes, hakken en sakosjen.
Maar dat vrouwen gelijk behandeld moeten en mogen worden … yep, daar sta ik achter.
Dus vanuit mijn diepste oermoederlijke buikgevoel, roep ik iedereen op: STEM!
Torment
Dat kruist altijd mijn pad. Getormenteerde zielen. Mensen met een knoop, een zwart gat, een tomeloze goesting en passie, een inspirerende visie op vanalles en nog wat.
Ik kom dat tegen.
Regelmatig.
Waarschijnlijk trek ik dat aan.
De ‘nieuwe’ mensen van de laatste twee jaar zijn bijna allen aan de serieus getormenteerde kant.
Ze ploegen en ploeteren maar kunnen tegelijkertijd genieten en blijheid en vrolijkheid geven als geen ander.
Ik heb dat graag. Een getormenteerd mens die zich laaft aan mijn eigen getormenteerdheid. Dat is erkenning, herkenning.
Wij zijn een ras apart.
We voelen ons dikwijls zo eenzaam als een zwart schaap tussen de witten.
We kunnen jankend ter aarde neerzijgen bij iets waar een ‘gewoon’ persoon amper zijn hand voor omdraait.
We overleven en vergeten soms te leven.
We vechten met een alles overstijgende kracht maar ook met een drama dat doet terugdeinzen.
Er deinzen niet zoveel mensen meer terug, de laatste twee jaar.
Ze smijten en gooien zich nogal graag in en op mij. Ze willen mijn foltering graag mee-dragen, willen me koesteren en me omarmen met mildheid.
Terwijl ik dacht dat ik daar altijd naar zocht en ooit zelfs vond, voel ik nu hoe ikzelf soms terugdeins.
Het drama en de pathetiek die dikwijls samenhangt met het geoefende torment schrikt me af.
Nucleair is dat.
Onrustig is het.
Het doet me trappelen van ongeduld (“Ziet ge nu niet wat er mis is met u?”), huiveren (“O jee, ik ben ook zo”) en vooral erg zwartgallige humor spuien. (“Hej, ieder zijn talent. Het mijne bevindt zich in de soap van mijn leven.”)
Wij zijn wentelteefjes. We wentelen graag.
Zelfkwellende pathos tot jubelende verrukking.
Hierbij doe ik een oproep aan alle wentelende getormenteerde medemensen.
Laat ons een front, een forum, een groep oprichten ten voordele van de zwarte schapen.
Zo eentje dat u rust en tevredenheid geeft. Dat u doet thuiskomen bij lotgenoten, partners …
En laten we met zijn allen een feestje bouwen. Een feestje dat zijn gelijke niet kent.
Met nadien een kampvuur dat het drama aanzwengelt tot in de vroege uren.
Of zoiets.
Iets dramatisch.
Iets pathetisch.
Iets hoogdravend.
“We hebben clubke opgericht … je bent erbij!!!
Met een op springen staande blaas beweeg ik moeizaam tussen de rekken.
Jongens, waar is hier de dichtsbijzijnde wc????
Ik doe een schampere poging om mijn blaas het zwijgen op te leggen.
Net zoals ik niet altijd naar mijn lijf luister, zo luistert mijn lijf ook niet altijd naar mij.
Een toilet, alsjeblieft? En wel NUUUUU!
Een mevrouw met rode t-shirt beweegt zich naar de achterkant van de winkel. Ik schuifel met bij elkaar gedrukte benen naar haar toe.
“Mevrouw, mag ik alstublieft even gebruik maken van jullie toilet?”
Ze glimlacht me ietwat spijtig toe en antwoordt: “Het spijt me, mevrouw, maar dat mogen we niet meer toestaan.”
Beelden van op de grond bevallende vrouwen en plassende kinderen tussen de rekken van het kerstgerief en de babyrompers vliegen mijn netvlies voorbij.
Ik spreid mijn armen en vraag wanhopig:”Is er hier dan een taverne in de buurt alsjeblieft???”
Ze wijst naar de overkant. “Daar is een taverne, mevrouw”. Ondertussen tikt ze haar code in en verdwijnt ze achter de geheime deur die dus enkel code-dames binnenlaat.
Ik laat mijn winkelwaar liggen waar het ligt.
De pot op!
Ja, en zij ook!!!
Sam op vrijdag???
Discriminatie is het.
Mijn vingers jeuken om een zeer verontwaardigde mail te sturen.
Men schilderde me zojuist af als ‘geen doelpubliek’.
Moest het nu gaan over trapliften, orthopedische schoenen en/of steunkousen, ja, dan heb ik geen ambitie om ‘doelpubliek’ te zijn.
Maar het gaat hier over kleurrijk, fleurig, verrassend, hip ondergoed!
De eigenaresse, die trouwens ruim mijn leeftijd is, zegt dat ze hun producten vooral afstemmen op vrouwen tussen 15 en 35.
Watte?????
Meent ze dat?
Hoor ik het goed?
Wat met ons?
De vrouwen die een beproefd lijf hebben? Die al bevallen zijn en daar nog zichtbare gevolgen van dragen? Die geen fotomodel zijn of zo strak als een vijftienjarige? Die na al die tijd hun lichaam aanvaarden en daar eindelijk, na jaren complexen, tevreden mee zijn.
Wat met ons???
Geen doelpubliek, zegt Sam. Wat, Sam? Herhaal dat nog eens?!
Ooit was er een Sam die iedereen wou. En nu? Wij? Geen doelpubliek?!
Laat ons protesteren. Geef mij uw stem?!
Awoe, awoeeee!
Lang leve Marlies, Marie-Jo, Sloggi, Triumph, Sapph en elk merk dat ook doelt op vrouwen van 42.
Awoe aan Sam. Awoooooeeee!
Ik blijf het moeilijk vinden:
- een tweepersoonsdekbed op je eentje in je dekbedhoes steken.
- een flesje opendraaien met behulp van je tanden (omdat je niet sterk genoeg bent)
- een kerstboom van de zolder halen en het bovenstuk op je hoofd voelen vallen.
- afwassen. Alleen.
- een kind opvoeden. Alleen.
- de rits van je nieuwe kleedje tot boven toe dichtkrijgen.
- je voeten masseren wanneer je te lang hoge hakken aanhad.
En toen zocht ik dit nummer op en kreeg ik prompt de slappe lach :
Heerlijk dramatisch. Ik zie het mezelf doen.
Of neen. Beter nog. Ik doe het. NU!
Okkazie
Ik ga niemand wijsmaken dat ik in dit jaar geen enkele man ontmoette die ik de moeite vond. Integendeel, er schreden allerlei leuke mannen over mijn levenspad maar niemand bleef lang genoeg om te kunnen zeggen dat we samen verder zouden schrijden. Een betere toekomst tegemoet of zoiets in die aard.
Ik ga ook niemand wijsmaken dat ik niet van mannen hou. Ik heb dat graag… een man. Dat is boeiend, entertainment, interessant. Dat kan zacht zijn en lief en lekker ruikend. Dat kan u zo heerlijk stevig knuffelen waarbij je voelt hoe een man soms hard is waar je als vrouw dan weer zacht bent.
Ik vind dat een goede combinatie. Een man met een vrouw.
Mijn marktwaarde getuigt van een redelijk optimisme, ondanks het feit dat ik rimpels heb, wat malser ben rond de heupen en dat de zwaartekracht soms zijn tol eist. (Onderkin bedoel ik dan!!!!) Er bestaan nog mannen die met mij over een straat willen lopen.
Je zou zo zeggen: Bloem, kies er eens eentje.
Tja. Dan komen we aan het moeilijke gedeelte.
Ten eerste: ik hou nog te veel van de vader van mijn zoon om al meteen een nief lief te ‘nemen’. Zo eentje dat je meeneemt met kerstmis, oudjaar, pasen en alle andere hoogdagen die een niet-katholiek als ik toch wel fijn vindt.
Ten tweede: ik vraag me af of er somewhere outthere wel een man bestaat die bij me past. Na twee huwelijken en eens zoveel relaties kom ik er niet helemaal uit of het nu aan mij ligt of aan hen. (Het kamp der mannen). Ben ik gewoon een moeilijk, veeleisend, vervelend mens? Of kom ik gewoonweg altijd de verkeerde mannen tegen?
Wanneer je je als single vrouw op datingsites begeeft (ja, ik geef dat ook toe . Ik heb daar een profiel GEHAD! Zoek me niet want dat profiel is al lang en breed verwijderd), kom je dus leuke mannen tegen. Ik hield er een paar fijne vrienden aan over. Mannen waarmee ik nu iets ga eten of ga drinken wanneer ik toevallig tijd heb. Lieve mannen. Slimme mannen. Mooie mannen. Grappige mannen. Jammer genoeg niet altijd in combinatie.
Het vervelende is dat veel van die mannen zeer gehuwd zijn. Nu ja, vervelend is misschien niet het juiste woord. Mij maakt het niet zo uit. Ik ben niet op zoek naar een vaste relatie. En trouwen doe ik van mijn lange leven nooit meer. (Voor degenen onder u die meteen protesteren en zeggen: Zeg nooit nooit. Ik MEEN dat! Ik trouw NIET meer! NOOIT!)
Het komt me zelfs goed uit. Het zijn mannen die niet beschikbaar zijn en aldus geen spek voor mijn bek. Handig… want ik ben dus niet op zoek naar een vaste relatie.
Ach …
ze gaan met mij iets drinken maar ze betalen de lening af met iemand anders. Mij goed. Iedereen is het vanaf het begin duidelijk wat de bedoeling is.
Ik zou het me niet mogen aantrekken dat ze niet voor mij kiezen.
Maar ja, de logica in mij moet nog uitgevonden worden … Dus ik zet meteen een domper op het fijne vrijgezellenbestaan. Soms voel ik me dan zo tweedehands. Ik ben geen eerste keuze. Ik ben gewoonweg GEEN keuze. Ik ben die gezellige madame die af en toe wel eens spitsvondig uit de hoek kan komen maar die je dus niet meeneemt met Kerstmis, oudjaar of Pasen.
Soms voel ik me dan een okkazie. Niet meer goed genoeg om mee te pronken op pronkmomenten maar wel nog prima in orde voor een gezellige babbel of een luisterend oor.
Geen Mercedes of BMW of Porsche maar een gezellig Geitje waarvan de garantie al een tijdje verlopen is. Het is natuurlijk ook mijn eigen keuze. Om me niet te engageren, om de boot af te houden …
Ben ik zeer onlogisch wanneer ik zeg dat ik ook wel eens graag Miss van zijn Universe zou willen zijn?
Neighbours!
Mijn ouders zijn fantastisch. Echt waar.
Ze helpen me enorm, zowel op praktisch als op financieel vlak. Zonder hen zou ik niet zitten, staan, wonen waar ik nu dus zit en sta en woon.
Dat valt de buren ook op. Mijn vader doet hier om de 14 dagen het gras af en schoffelt en wiedt dat het een lieve lust is.
Vraagt vandaag de overbuurvrouw aan hem: “Heeft ze nog geen nief lief om dat te doen?”
Mijn mond viel open toen hij me dat vertelde …
Ten eerste heb ik dus geen man of lief nodig om mijn gras te maaien. (Schunnige grapjes achterwege laten aub).
Ten tweede vraag ik me af waarom de buurvrouw, die zelf al meer dan 20 jaar weduwe is, dat wil weten.
En ten derde zijn dat haar zaken niet.
Ik leer net een beetje leven zonder een nief of oud lief. Ik steun nog zoveel op vrienden en vriendinnen. Ik wil helemaal niemand.
Is dat nu normaal?
Dat je verondersteld wordt om er na een 10 maanden apart wonen iemand weer in je hart en je ziel toe te laten?
Dat lukt me niet.
En ik vraag me af of het ooit nog echt gaat lukken.
Dus euh … buurvrouw, kijk in je eigen tuintje. Het mijne wordt goed onderhouden door de enige constante man in mijn leven. Mijne papa!
BBB (Mijn gedacht!)
Hoever gaat een blogger in het bekendmaken van zijn leven?
Ik ken bloggers die daar (in mijn ogen) ver in gaan. Hun hele persoonlijke leven staat online, kinders en huisgenoten daar aan toe.
Dat is iets dat ik niet doe. Niemand kent de naam van mijn ex, mijn zoon, mijn werk, mijn straat, mijn huis. (O ja, dat laatste mag je alsnog weten: Villa Kakelbont. Al daar woon ik)
Niemand weet iets over mijn zuster, mijn ouders, mijn vrienden …
Waar ik dan misschien wel vrij ‘exhibitioneel’ in ben, is het tonen van mijn emoties. U las mijn kots van jaren. Excusez le mot.
Elke diepte, elk dal, elke top en elke weg er naar toe … ik toonde het hier in het het zeer lang (1 meter 80) en het zeer breed (ge denkt toch niet dat ik hier mijn heupomtrek ga noteren. Tongue in cheek).
Dat heeft mensen gestoord. Misschien zelfs gekwetst. En dikwijls boos gemaakt.
Dat zijn de mensen die de emotie veroorzaken, beheersen, controleren of maken.
Dat zijn dikwijls lieve, goede, prachtige en schone mensen.
Af en toe gaat het hier over mensen die het woord niet waard zijn. Maar helaas nemen zij af en toe (dus) wel wat plaats in.
Ik vind u een geduldig publiek. Lief, medelevend en supporterend. Nu ja, de mensen die hier een reactie achterlaten. De meelezers zijn me minder bekend.
Ik voel mij goed bij u. Die mensen die me een mailtje stuurden uit bezorgdheid. Ik dank u daarvoor.
In het heden voel ik soms de neiging om u mijn geluk te onthouden. Omdat ik in het geluk veel bekender word. Omdat dat op publieke en openbare plaatsen is.
Ik word daar verlegen van. Bang om u tegen te vallen. Om luider of groter of bruiner of blonder of breder of smaller te zijn dan u het dacht.
(De eerste keer dat ik een foto van Grietje zag, kon ik niet geloven dat zij het was. Ik had een heel andere beeld in gedachten. Raar maar waar, ik zie haar nog altijd met het uiterlijk dat ik zelf bedacht. Terwijl ze er in het echt niet zo uitziet.)
Dikwijls is een stem, een gelaatsuitdrukking zo bepalend wanneer je je een karakter inbeeldt dat het echte, het ware je teleurstelt of van slag brengt.
Daarom ga ik hier de filmpjes niet posten.
Terwijl ik er zelf zo trots op ben en blij van word.
Maar het is ‘ik’ die een rolletje speelt, een typetje, met scherpe stem en bizarre trekjes. Het is niet de wanhopige, depressieve of overenthousiaste Bloem die u allen kent. (en hopelijk ook liefhebt)
Terwijl ik u graag als mijn publiek hebt.
Ik vind dat u allen, die hier de laatste twee jaren volhielden, verdienen om te zien dat het goed met me gaat.
Dat uw welbedoelde zorgen, mailtjes en reacties iets opleverden.
Dat uw steun de moeite is geweest.
Dus zou ik ze graag laten zien aan u.
De filmpjes waarin ik doe wat ik graag doe: acteren, improviseren en vooral elke grein uit mijn lijf laten leven zoals het bedoeld is.
De filmpjes voor een politieke partij waarin ik me wel wat kan vinden. Een partij waarvoor ik graag onnozel en gek doe omdat het uiteindelijk mildheid is die me heeft gered.
Milde mensen leven in die partij. Tenminste in Turnhout toch.
Het zegt niets over mijn politieke overtuiging, dat kan ik verzekeren.
Maar ik deed het graag. Zo graag.
Dus wat denkt ge? Een Bekende Bloem Bloggende iris?
Of toch nog wat mysterie?
