Ocharmoede

Ann Van Den Broek schrijft in De Morgen.
Met haar heb ik niet zoveel. Meer met het artikel dat gisteren verscheen.

“Vrouwen raken steeds sneller het dak boven hun hoofd kwijt”.
De reden dat ik in een huisje woon met een mooie tuin zijn mijn ouders. Zij zijn de reden dat ik het KAN.
Ze steunen me niet alleen emotioneel en praktisch gezien maar ook financieel.
Niet dat ze me elke maand extra zakgeld geven. Neen, daar zijn ‘we’ te oud voor geworden.
Maar het is met hun hulp dat ik notariskosten kon betalen en een nieuwe auto kon kopen.

Moesten zij er niet geweest zijn of niet in staat zijn om me geldelijke steun te geven, dan zat ik nu op een klein tweekamerappartement met een huur van 750 euro per maand.
Ik verdien niet slecht. Ik zou dat kunnen. Mits ik nergens meer naartoe ging.
En spaarde voor de cadeautjes.
December is een helse maand voor een alleenstaande moeder.
In de familie geven we pakjes. Dat bedrag is niet gigantisch maar voor mij is het wel 1/10 van mijn maandloon.
Ik ga wel eens graag iets drinken met vriendinnen die ik al eeuwen niet meer zag. Dat is toch ook iets van een 30 euro op een avond.
Ik wil niet klagen.
Er zijn veel meer vrouwen dan ik die het moeilijk hebben.

Maar het is soms echt frustrerend.
Ik kan voor zoonlief geen nieuw nintendo of Wii-spelletje kopen. Ik heb geen gigantische flatscreen-tv die de helft van mijn kleine woonkamer in beslag neemt. Lego is zo duur dat ik het enkel met steun van zijn papa kan kopen.
En ja … ik geef veel liefde. En ja … aandacht en belangstelling zijn meer waard dan geldelijke zorg. Je hebt al die dure dingen per slot van rekening niet echt nodig.
Maar soms …

soms vind ik het echt KL*****E dat ik het niet kan. Dat ik niet meer naar de bioscoop kan gaan maar dvd’s in aanbieding in de Colruyt koop. Dat ik niet elk weekend naar een speeltuin of pretpark kan. Dat het niet vanzelfsprekend is bij mij. Dat ik niet kan zeggen: Weet je wat? Laten we eens zot doen en naar de Quick gaan!

En ik ben dus niet dakloos. Ik heb een goed dak boven mijn hoofd. Mijn kind krijgt goed te eten. En ik heb zelfs spaargeld.
Maar ik besef dat het soms ‘on the edge’ is …
Wanneer ik, zoals op het einde van deze maand, slechts 1 keer per dag eet. Het is goed voor mijn lijn, daar niet van … Maar snap je? Snap je het?

Ik begrijp ontzettend goed dat er vrouwen zijn die er onderdoor gaan …
Want een moeilijk financiële situatie, zorgt ook voor een moeilijke emotionele toestand.
Het zwaard dat boven je hoofd hangt: kan ik het allemaal wel betalen?
Het leven is erg duur.
De electriciteitsfactuur is gestegen. Ook de Pidpa vraagt meer dan vorig jaar.
Ik moet dringend op zoek naar een telefoonabonnement dat goedkoper is dan 50 euro in de maand.

Met andere woorden …
soms is alleenstaande zijn BAH! JAKKES! NAH!

Sam op vrijdag???

Discriminatie is het.
Mijn vingers jeuken om een zeer verontwaardigde mail te sturen.
Men schilderde me zojuist af als ‘geen doelpubliek’.
Moest het nu gaan over trapliften, orthopedische schoenen en/of steunkousen, ja, dan heb ik geen ambitie om ‘doelpubliek’ te zijn.
Maar het gaat hier over kleurrijk, fleurig, verrassend, hip ondergoed!
De eigenaresse, die trouwens ruim mijn leeftijd is, zegt dat ze hun producten vooral afstemmen op vrouwen tussen 15 en 35.

Watte?????
Meent ze dat?
Hoor ik het goed?
Wat met ons?
De vrouwen die een beproefd lijf hebben? Die al bevallen zijn en daar nog zichtbare gevolgen van dragen? Die geen fotomodel zijn of zo strak als een vijftienjarige? Die na al die tijd hun lichaam aanvaarden en daar eindelijk, na jaren complexen, tevreden mee zijn.
Wat met ons???
Geen doelpubliek, zegt Sam. Wat, Sam? Herhaal dat nog eens?!
Ooit was er een Sam die iedereen wou. En nu? Wij? Geen doelpubliek?!

 
Laat ons protesteren. Geef mij uw stem?!
Awoe, awoeeee!
Lang leve Marlies, Marie-Jo, Sloggi, Triumph,  Sapph en elk merk dat ook doelt op vrouwen van 42.
Awoe aan Sam. Awoooooeeee!

Sedert maart 2010 heb ik een hoorapparaat aan de rechterkant.
Ik zou graag kunnen schrijven: sedert maart 2010 DRAAG ik een hoorapparaat. Maar dat zou een leugen zijn.

Ik haat het ding. Na een paar uur lijkt het alsof er een betonblok in je oor zit. Wanneer je de airco in je auto te hard zet, klinkt het alsof je naast een wilde zee staat met storm windkracht 12.
Het tuuuuuuut heel luid bij het inbrengen. En ‘inbrengen’ klinkt nu plots erg vies.
De batterijen hebben de neiging om het snel op te geven.
Net als ik dus.

Toch is het nodig. (A ja, anders schrijven ze u dat niet voor)
Zoonlief en ik beluisteren tegenwoordig “De reisgenoot” van het geluidshuis.
Zonder hoorapparaat: volume 49
Met hoorapparaat: volume 27.

Tja … als verantwoorde moeder draag ik dus dat hoorapparaat. Want hoewel zoonlief wel op mij lijkt, heeft hij de goede hoor en zicht-genen van zijn vader geërfd. Waar ik op mijn tiende aan de bril ging, op mijn veertiende aan de beugel en op mijn zestiende aan de steunzolen (en op mijn veertigste dus aan het hoorapparaat) … is Hij steeds perfect voorzien geweest van oren en euh … poten.

Ik functioneer dus vooral met hulpstukken. Zo lijkt het wel.

Het goede nieuws van dit ellendige bestaan is dat ik binnen een jaar of tien (wanneer de gehoorbenen volledig verkalkt zijn) terug goed zal kunnen horen dankzij een operatie. Ik lijk op mijn vader. En op mijn grootvader. En ook wel op mijn overgrootvader. Zo doof als een kwakkel. Dankzij een operatie op middelbare leeftijd krijg ik dan terug het gehoor van een puber. Over een midlifecrisis gesproken!

Love t(h)ang

21 jaar. Sprieterig met sproetenhoofd.
Tante Sidonia-figuur. (Dat is wat 50 kilo bij 1 meter 80 met je doet)

Zomer. Toen waren ze nog warm en zwoel bij tijd en wijle.
Ik had vier herexamens. VIER!
Toenmalig vriendje had het uitgemaakt tijdens de examenperiode en ik kreeg als kadootje dus vier te (her)blokken vakken.
Hij studeerde af met de grootste onderscheiding.

Een week later ofzo was het al weer terug koekenbak maar ondertussen zat ik natuurlijk met dat studeren in de vakantie.
Dit nummer speelde toen de hele zomer. Heerlijk vond ik het. Het was het tijdperk van Whitney Houston en luchtige dansbare zomermuziek. En CeCe Peniston is altijd 1 van mijn favorieten gebleven.

Daarnet in de auto speelde dit nummer en ik betrapte er mezelf op dat ik drumde op mijn stuur en mijn schouders een hele rare jaren 80 – move maakten.
Do the car-dance!

Meteen gingen mijn gedachten op stap naar 1991. Verdriet en kommer en kwel om dat vriendje dat zo onattent was om het uit te maken tijdens de examens. Bah!

Ik realiseer me dat er niet zoveel veranderd is.
Iemand die een paar jaar geleden mijn hele leven veranderde en op zijn kop zette, gaat gewoon verder.

Terwijl hij vol vuur en vlam over de nieuwe vlam vertelt, denk ik aan een iets minder lucky go free nummer.
Meer zoiets als dit.

Frustiris. Yep. Frusty frusty!

Ik delfte mijn eigen ….

Alleen zijn in je eigen omgeving is pijnlijker dan het alleen zijn in een ongekende stad, met ongekende mensen en ongekende mogelijkheden.
Mmmm … dat is wat ik DACHT. Niet wat ik de afgelopen dagen voelde.
Ik werd weer onder de vleugels van moederkloek alias vriendin G. genomen. Nadat ik mijn ouwejaarsavond met hen doorbracht, ben ik toch weer een beetje verliefd geworden. Op Delft. Mooie stad, leuke winkels, leuke mensen …

Ik hou nu eenmaal van Nederlanders. Niet allemaal natuurlijk maar diegenen die je vriendelijk een goeiedag knikken, die je vriendelijk vragen waar je vandaan komt en die meteen weten dat DE Trappist in mijn huidig dorp gemaakt wordt. Die zijn leuk. En lief.

Ik liep, zonder lief, een dagje alleen in de stad rond. At appeltaart met verse slagroom bij Kobus Kuch. Schreef wat. Keek wat. Las wat.

Ik realiseerde me dat ik plots overspoeld werd met mooie en leuke herinneringen. Het is jaren geleden dat we nog op reis gingen, zelfs van voor de geboorte van zoonlief. Ik weet wel dat dat altijd heel mooie momenten waren. Hij babbelde dan meer, intenser, mooier. Dat waren mooie tijden.

Terwijl mijn hand rustte op een zoveelste Delftse brug, slikte ik even de tranen weer weg. Ze komen terug. Iets sneller dan de laatste maanden. Dat is goed. Want ik krijg keelpijn van het ingehouden verdriet. In Delft baande het zich een weg naar mijn oppervlakte.
Er was zin om een hand te pakken en te wijzen … naar voorgevels, gebouwen, mensen, winkeltjes. Er was goesting om te sjauwelen, om samen te zwijgen, om te zoenen. Er was de realiteit dat ik ‘s avonds niet in een stel armen kon kruipen en, misschien een beetje gemeen, kon zeggen: Vind je ook dat hij zo dik geworden is? Vind je ook dat ze hun kinderen verwennen? … Iemand tegen wie je ongestoord en ongehoord je mening kan vertellen, zonder dat je je beter moet voordoen dan je op dat moment bent.

Hoewel ik in gezelschap was, heb ik soms toch de eenzaamheid opgezocht. Om dingen op een rijtje te krijgen. Om even mild te zijn voor mezelf. Ik MAG rouwen … sterker nog …. dat MOET ik. Of ik kan niet verder. Dat voel ik nu. Zeker omdat er mensen zich danig bezighouden met elke soort relatie die zich tussen ons nog kan vormen, te ondermijnen met manipulatieve daden. Ik wil hen wegdenken. G. hielp me. Steunde me en gaf de juiste woorden.
Daar in Delft realiseerde ik me voor het eerst dat ik niet alleen wil blijven. Niet mijn hele leven lang.
Hoewel ik geen man meer vertrouw…. ik kwam er nog geen enkele tegen die me niet tot in het diepste van mijn ziel kwetste.

Toch wil ik niet alleen blijven. Ik wil samen met iemand steden ontdekken en ronddwalen op onbekende mooie plekjes, terrasjes doen, te veel geld uitgeven …
Samen-zijn met iemand.

Soms heb ik het gevoel dat me dat nooit meer zal overkomen. Ik heb alle liefdes in mijn leven al opgebruikt. Ga naar de gevangenis, u mag niet langs start.
Ook heb ik mijn leeftijd niet mee. Ik ben bijna 42 en daar vallen mannen niet zo op. En ik val niet op middelbare heren met een pas afgehandelde midlife-crisis.
Ik wil het ook niet meer… alles opnieuw vertellen, al mijn vrienden en familie opnieuw voorstellen, terug ontdekken wat zijn lievelingseten is, waar hij warm van wordt, wat hij leuk vindt om samen te doen.

Ik wist het allemaal, dacht ik. En nu … nu weet ik het helemaal niet meer.
Dju toch!

Dju ….

Vandaag was ik onredelijk tegen een leerling…

nu ja …

mijn terechtwijzing toen hij iemand vierkant uitlachte was ronduit te sterk.

Daar kan ik dan zo mottig van zijn. Voel ik me de slechtste leerkracht ter wereld en de minste bekwame en alles wat daar in die regio thuishoort.

Ondertussen weet ik dat ik dat dus niet ben. Onbekwaam ben ik niet en slecht evenmin.

Ik ben ziek, geef turnles met iets van een 38 graden koorts en sta te rillen op een ijskoude speelplaats terwijl ik toezicht moet doen. Mijn notariskosten liggen hoger dan verwacht. Mijn vader plaatste alle (gekregen) ramen voor de veranda die binnen vier maanden wordt gemaakt vlak voor het enige raam die op mijn tuin uitkijkt waardoor ik dus gedurende vier maanden geen zon meer binnenkrijg langs de achterkant. Mijn kat is niet zindelijk en nu moet ik een nieuwe matrasbeschermer kopen voor het bed van zoonlief. Mijn administratie is weer dringend aan een update toe. Ik miste de aanbieding van de Aldi, waardoor ik nu het scriptje dat ik tegen morgen uit mijn hoofd moet kennen niet kan afprinten. Mijn linkerhak is eraf en dus krijg ik krampen in mijn rechtervoet aangezien die nu hoger staat dan de andere. Ik heb nog steeds geen geld om mijn ingedeukte koffer te laten repareren. Het is donker wanneer ik op de bus stap en bijna donker wanneer ik thuiskom. De nieuwe turnpantoffels van zoonlief zijn te klein, hij is dus het enige kind van zijn klas dat niet in orde is. Wat een voorbeeld voor de zoon van de turnjuf! Mijn jeansbroeken kan ik zonder problemen over mijn heupen tot op mijn voeten trekken (terwijl ze vast zijn!!!). Ik liet het flesje dissolvant op mijn prachtig geverniste bureau vallen waardoor er nu schilfers hout tussen mijn papieren dwarrelen. Mijn gezondheid is nog altijd niet zoals het hoort en ‘ze vinden niks’ …. Ik heb geen band meer om in te zingen en ik sta al twee jaar droog wat dat betreft. Mijn schoonheidsspecialiste is met vakantie. Mijn snor neemt dus Village-People-allures aan en morgen gaan er wel degelijk close-ups van mijn hoofd genomen worden. (Gelukkig speel ik een veertigjarige slons!)

En ik zaag zodanig dat het regenwoud weeral gered moet worden.

Zaaaaaaaaaaaaag …

Mijn hart blijft gebroken. En dat doet zo zeer.

Om het met Trixies woorden te zeggen: I will only grow stronger.

(gezien op een blog van iemand. Ik weet niet meer wie. Alzheimer light dus)

JAKKES!

Ba ahoe

Badoo … zegt het u iets?
Via facebook zag ik dat sommigen van mijn ‘vrienden’ dat wel ‘liketen’ …

Ik dacht: laten we dat eens een kans geven.

Met andere woorden: Bloem zet zich achter de computer en gaat zich wanhopigerwijs inschrijven op een datingsite. Die zin alleen al doet me ontzettend de slappe lach krijgen. Veel relaties had ik niet. Meestal leerde ik mijn lieven kennen bij het uitgaan, op of via het werk en toen ik een toneelkring in Turnhout ging onveilig maken. Geen behoefte aan virtuele dansvloeren, kroegen of interessante gesprekken.
Omdat veel mensen zo helemaal in de wolken zijn van rendezvous.be en consoorten (meer ken ik er eigenlijk niet) wil ik dat wel eens bekijken.
Ben ik daar aan toe? Bijlange niet.
Het is gewoonweg nieuwsgierigheid.

Ongeveer anderhalf uur heb ik mij ermee geamuseerd. Toen had ik mijn buik er wel van vol.
Buiten: “Gij ziet er nog goed uit.” (ze zeiden er nog net niet bij ‘voor uwe leeftijd’!) “Mijn vrouw heeft mij bedrogen” en “Ik mis iemand om tegenaan te kruipen op de zetel” kwam ik niet tot echt diepgaande, boeiende, voor herhalingvatbare gesprekken.
De hobby’s van elke rechtgeschapen man tussen de 35 en de 50 zijn: sport, een goed gesprek bij een lekker glaasje cava (wijn heeft afgedaan) en strandwandelingen maken met een lieve vrouw.(Yeah right!)
Ik geef toe …dat van die 35 was een beetje gedurfd. Ze zijn tenslotte wel 6 jaar jonger dan ik. Maar ja …ik zie er toch lekker ‘goed uit voor mijn leeftijd’! En 50 vind ik een vies getal maar omdat Hij ook in die richting gaat dacht ik dat het wel zou klikken met mannen die midden in hun midlife zitten. Ik, volgens mijn omgeving, zit daar al twee jaar in dus so what!

Ook kwam mijn enigszins arrogante beroepsmisvorming erbij. Schrijffouten! Schreifvauten van hier tot Tokio. Als er iets is waar ik een bloedhekel aan heb, zijn het wel schrijffouten. Met een dt-fout kan ik nog leven, hej, het schrijvend leven is niet simpel maar met woorden als ‘bena’, ‘slegt’, ‘ik heb jaren uitgeweesd’ en zo verder gaan mijn haren richting ruimte.

Ze willen meteen afspreken, zijn bereid om daar ki-lo-me-ters voor te rijden. Terwijl mijn moeder me altijd zei om nooit mee te gaan met vreemde mannen. Ouderwetse maatregel blijkbaar.
Ik knap ook volledig af op die foto’s. Ze zien er allemaal zo oud en belegen uit. Het barst van de brave huisvaders. Terwijl mijn lief helemaal niet noodzakelijk een Brad Pitt-type moet zijn. Wanneer je kijkt naar mijn lieven zitten er zeer weinig fotomodellen tussen.
Het is de lach, de stem, de handgebaren, de humor, de geur die me doen denken: mmm, hier wil ik dieper op ingaan.

Voorlopig ga ik nergens dieper op in. Omdat ik niet meer dieper kan.

Cultuur is de laatste nieuwe film van Vin Diesel, theater is gaan kijken naar het Echt Antwaarps Theater en wat muziek betreft moet je echt wel iets hebben met David Guetta. (Wie???)
Na anderhalf uur chatten met vijf verschillende mannen was het enige besluit dat ik kon nemen, het zelfbevestigend verwijderen van mijn nieuwe profiel.
Er wordt niet gepraat over moeilijke zwangerschappen. late werkuren, flatulentie en een ochtendhumeur, over kilte en hardheid, over dramatiek en overgevoeligheid, over naast elkaar praten en leven, over de Colruyt en de vuilzakken, over prut in uw ogen en blindheid voor gevoelens.

Een goede raad: doe zoiets onnozel alleen maar wanneer je er echt aan toe bent. Ik voel me totaal niet single, laat staan dat ik ga daten met vreemde mannen die van strandwandelingen houden.
Uzelf zijn doe je niet op zo’n site.

Laat me maar mezelf zijn bij die vriendin die om 11 uur ‘s avonds huilend aan mijn deur staat omdat haar ex een nieuw lief heeft of die vriend die maar niet gescheiden geraakt omdat hij bang is zijn kinderen kwijt te raken. Of dat goeie ouwe maatje dat met een flesje cava en een pot Crunchy (want ik ben daar zo gek op maar dat is zo duur) mij komt feliciteren met het nieuwe huis en het nieuwe jaar. Die heerlijke I. die met laat uithuilen, met me vloekt en de slappe lach krijgt omdat we op ‘onze leeftijd’ nog steeds heerlijk puberaal kunnen doen. Binnenskamers mag dat immers altijd. Mijn eigen persoonlijke knuffelbeer die de kerstboom mee opruimt, thee voor me zet en mijn hoofd vasthoudt wanneer ik weer moet kotsen van het huilen.

Bij hen ben ik mijn eigen, soms miserabele, zelve.
Spijtig dat ze allemaal ook hun eigen gezinsleven hebben. Singles zitten er niet in mijn vriendenkring. En dat voel ik vooral ‘s avonds rond 11 uur wanneer ik de trap opga nadat ik alle lichten uitdeed. En alleen en eenzaam in een koud bed met 2 warmwaterkruiken kruip. Dan doe ik het licht uit en knuffel ik mijn warmwaterkruik met rendierjasje.
Dan ben ik verlaten en bestaat er geen wereld meer. Zeker geen virtuele die bestaat uit ‘vrienden’ die me niet echt kennen.

Badoo? Awoe!

Navelstaarderij?

Vandaag opende ik Bloglines. Dat moet euh … 1136 berichten geleden zijn. Ik lees niet meer. Ik staar wat naar mijn navel en gulp de hartzeer er wat uit. Hier. Hier waar u af en toe langskomt en heel lief even meekijkt naar mijn Bloemige navel.

Scheiden in de winter is geen goed idee. Een mens moet dat in de zomer doen (yeah, right!). Dan schijnt de zon en hebt ge sproeten in plaats van huilwallen die nimmer verdwijnen.

Tikt u even op mijn vingers wanneer ze weer richting navelstaarderij gaan? Lief zijn, hee

Officieel arm

Prinses op de erwt.

Een bijnaam die ik een tweetal jaren geleden kreeg van iemand die wist waarover hij het had.

Ik was een beetje verontwaardigd. Maar heden ten dagen moet ik hem gelijk geven.

Hier zit ik. Voor de eerste keer in mijn leven woon ik in een huis waar ik niet ‘rond’ kan. (In het Vlaams betekent dit een halfopen bebouwing.) Ik heb oude ramen en deuren. De keuken werd geplaatst in 1977 en het mosgroene werkblad kan dat getuigen. Ik heb een knaloranje novilontoestand in mijn woonkamer en de badkamer draagt sporen van een ver verleden.

Er is geen televisie want dat kan ik me niet permitteren. Mijn stereo-installatie is van1995 en begaf het vandaag. Elke meubelstuk in mijn huis is gekregen evenals de diepvries en de microgolf. Mijn bed kocht ik op E-bay, de hoeslakens in de Zeeman.

Het goeiekoop druipt eraf. En toch … moet ik een lening nemen van 21 jaar en 4 maanden. Betalen mijn ouders al de schilderwerken inclusief de nieuwe rolluik. Mijn vader roept al zijn vrienden op om mij een plezier te doen. Zo kom ik aan extra stopcontacten en grond om mijn laaggelegen tuin op te hogen.

Het geeft me een rijk gevoel. Allemaal mensen die me willen helpen, die bereid zijn tijd en vooral geld in mij te steken. Sommigen komen gewoon helpen (de armeren onder mijn solidaire vrienden), anderen schenken me een wasmachine en een droogkast.

Tot tranen toe bewogen ben ik. Soms een beetje te. (Hej, it’s still me)

Vanavond voel ik echter niets. Helemaal niets. Een beetje eenzaam, een beetje alleen, een beetje oud, een beetje uitgezakt.

Mijn amper onthaarde benen verschijnen onder een roze badjas die me meer van middelbare leeftijd maakt dan ik ooit was. Er is niemand meer die me mooi vindt, niemand die me zegt dat ik de moeite ben, dat ik slim, grappig en boeiend ben.

Ondanks het rijke gevoel van al die vrienden, is het vreselijk om je te realiseren dat er niemand meer is die je ‘aan-raakt’. Een arm om me heen van iemand waar ik onvoorwaardelijk tegen mag hangen, met mijn buikje en gerimpelde decollete…. ik verlang er soms naar. Vanavond dus.

En morgen waarschijnlijk ook wel.

Maar overmorgen pak ik zoonlief eens goed vast. Dat is ook onvoorwaardelijk. Anders maar minstens zo waardevol.

Pfff … ik ben zo maagdelijk wat het single- en arm zijn betreft. Pfff ….

Ontharing

Het was een idee. Als die mannen het kunnen voor een nieuwe regering …  Het schoot even door mijn hoofd. Even hield ik het vol. Maar toen ….

“Ik scheer me pas wanneer de ware liefde mijn pad kruist.”

Omdat ik niet meer geloof in die ene ware liefde en omdat ik ook geen kruisen op mijn pad wil, gaf ik dat al snel op. Vooral omdat ge u op den duur zo ongelooflijk vies voelt. Het kriebelt. Het ruikt wanneer je achter de bus moest aanrennen. Het jeukt wanneer je iets langere wintersokken aandoet. Het stoort wanneer je nieuwe schoenen wil passen en bijgevolg die broek iets hoger moet dan enkellengte.

Kortom…. de echte ware liefde kan wel even wachten. Dat permanentje op mijn onderbenen niet. Weg met die haren.

Trouwens …. als ik dan ooit toch die ware echte liefde tegenkom, zal ie me helemaal niet zo aantrekkelijk vinden met okselhaar tot op mijn heupen. Niet?