Positief. De balans slaat de laatste tijd meer in die richting. En het ene positieve lijkt het andere positieve te brengen.
Terwijl ik jaren dacht dat ik niet de moeite was om graag gezien te worden…
merk ik nu dat zulke gedachten me enkel onderuit halen.
Ik ben een krak in het onderuit halen van mezelf. “Het is niet goed genoeg. Ge zijt flauw. Ge moet wat beter uw best doen …”
Zo bang om op mijn bakkes te gaan dat ik gewoon stil bleef staan. Niets meer deed of durfde doen.
Twee jaar heeft me dat gekost. Bijna twee en een half jaar.
De laatste tijd gooi ik het juk van zelfmedelijden regelmatig van me af. Ik durf weer.
Moed. Moedig. Overmoedig.
Het doet mijn zelfvertrouwen groeien. En laat me tegelijkertijd beseffen dat ik soms weer flink op mijn bakkes kan gaan.
Nadat ik in maart het aanbod aangreep om te kunnen zingen met een strijkerskwartet, kreeg ik het volgende aanbod binnen. (Binnenkort te zien in “a theatre near you”)
Het filmpje maken was heerlijk. Ik straalde en genoot met volle teugen. Weer eerlijk theater maken met iemand die ik teruggevonden heb nadat alle leugens uit de wereld waren geholpen. We speelden de pannen van het dak. Het resultaat mag er zijn. Het zal er zijn. Met het motto: “We gaan voor GROEN”
Het volkslied liet me op mijn bakkes gaan. Correctie: Het zal me op mijn bakkes laten gaan. Spelen met een echtentechtig serieus en ernstig geschoold strijkerskwartet is niet goed voor het zelfvertrouwen. Na de repetitie, waarbij ze heel lief alles transponeerden naar een toonaard die mijn ongeschoolde en wat roestige stem wel aankon, stond het huilen me toch nader dan het lachen.
Je mag twee keer raden naar wie ik meteen belde om wat steun te ontvangen. Of neen, je hoeft niet te raden. Ik heb nog dikwijls zwakke momenten. Maar ook dat vergeef ik mezelf. Ik mag dat. Hem bellen omdat ik het nodig heb dat iemand zegt dat ik het kan. En Hij zei het!!! Dus … ik mag eens zwak zijn.
En deze week kreeg ik een aanbod om de backing vocals te doen bij de opname van een cd van iemand die me goed vindt zingen. Ik leerde hem het laatste half jaar beter kennen. Het beeld dat ik van hem had (door info van anderen) klopte helemaal niet. Hij is een hele lieve, fijne en betrokken man die zelfs attenter is dan ik van menig ander kan zeggen.
Hij toert wat door het Vlaamsche land, speelt op zijn gitaren en oogst daarmee wel wat succes.
De opname van een cd is een project dat hij al een tijdje plande. Het gaat dus gebeuren en ik mag de backings doen.
Ondanks de kleinschaligheid van dit alles, schreeuw ik het van de daken en vertel ik het tegen iedereen die het wil horen. Ik zing! Ik zing!!
O ja, er is angst en schrik. Volgende week zaterdag zal ik blij zijn als ik voor de laatste keer “Voor Vorst, voor vrijheid en voor recht” zing. Dat ik er vanaf ben. Dat ik, hopelijk, nog met fierheid kan zeggen dat ik het redelijk deed.
En backings verzinnen is niet mijn sterkste kant. Dat deed Hij altijd. Maar misschien, met mijn vernieuwde pas opgepoetste zelfvertrouwen, lukt het wel.
Och … ik doe het. Wat zeg ik? IK DOE HET!
Ergens moet ik toch wel iets goeds gedaan hebben.
(Ouwe getrouwen hier weten dat ik blij ben … wanneer ik weer Sound of Music-gewijs mijn blogjes kleur. Ja … ik ben blij!)
