Portefeuillio

Vrouw

Wanneer een mens een jaar de tijd heeft om uit de war te geraken, ontmoet men dikwijls mooie warrige mensen.
Het kan iedereen overkomen. Het kan bij iedereen gebeuren. Zo ziek zijn dat er ontzettend veel werk is om terug te herstellen.

Zo ziek was ik dus.

Er zitten mensen zoals u en ik in hetzelfde schuitje. Men roeit met de riemen die men heeft maar soms is het schipbreuk. Onherstelbaar.

Zulke mensen ontmoette ik ook.
‘Stukke’ mensen. Mensen die kapot zijn (gemaakt).

Mijn kinderlijke overtuiging van ‘overal een happy ending’ werd in stukjes gescheurd en wijselijk onder tafel geveegd. Sommige verhalen kennen geen happy endings. Ze lopen slecht af.

Er zijn mensen die gewoonweg vanaf hun geboorte minder kansen krijgen. Minder mogelijkheden om zich te ontplooien. Waarbij er zich een mensengeschiedenis ontwikkelt die ik soms hallucinant macaber noem.

Anderhalf jaar geleden leerde ik zo iemand kennen. Hij is een beetje veel stuk. Dat zie je aan hem.
Wild en woest ziet hij eruit. Bizar. Eigenaardig.
Laat hij nu net heel eigen-aardig zijn.
Never judge a book by its cover.
Daar is hij het lijfelijke voorbeeld van.

Hij maakt mooie dingen. Zo prachtig dat ik er iets mee wil doen.
“Iedereen beroemd” … u kent dat wel.

Vandaar dat ik hier vanaf heden, zijn kunst wil laten zien.

Mijn mening is gekleurd aangezien ik de artiest in persona ken.
Wat vindt u?
Eerlijk zeggen … misschien is er dan toch nog een happy ending.