Ik niet.

Ik kan mij dat niet permitteren. 80 euro verlies zou ik hebben. Wegens vakbond-gewijs-verbondenheid zou ik 50 euro minder verdienen deze maand.

VIJFTIG EURO????

Das euh … heel veel brood en beleg, een paar warme maaltijden en misschien wel een flesje witte wijn (als in: boecht van dun ALDI).

Daar ga ik dus voor werken.

Ik was open wegens armoede.

(en had eigenlijk een heel leuke werkdag )

En dat is zo positief dat al de rest nu even niet belangrijk is.

Jihaa!

nu ja …

mijn terechtwijzing toen hij iemand vierkant uitlachte was ronduit te sterk.

Daar kan ik dan zo mottig van zijn. Voel ik me de slechtste leerkracht ter wereld en de minste bekwame en alles wat daar in die regio thuishoort.

Ondertussen weet ik dat ik dat dus niet ben. Onbekwaam ben ik niet en slecht evenmin.

Ik ben ziek, geef turnles met iets van een 38 graden koorts en sta te rillen op een ijskoude speelplaats terwijl ik toezicht moet doen. Mijn notariskosten liggen hoger dan verwacht. Mijn vader plaatste alle (gekregen) ramen voor de veranda die binnen vier maanden wordt gemaakt vlak voor het enige raam die op mijn tuin uitkijkt waardoor ik dus gedurende vier maanden geen zon meer binnenkrijg langs de achterkant. Mijn kat is niet zindelijk en nu moet ik een nieuwe matrasbeschermer kopen voor het bed van zoonlief. Mijn administratie is weer dringend aan een update toe. Ik miste de aanbieding van de Aldi, waardoor ik nu het scriptje dat ik tegen morgen uit mijn hoofd moet kennen niet kan afprinten. Mijn linkerhak is eraf en dus krijg ik krampen in mijn rechtervoet aangezien die nu hoger staat dan de andere. Ik heb nog steeds geen geld om mijn ingedeukte koffer te laten repareren. Het is donker wanneer ik op de bus stap en bijna donker wanneer ik thuiskom. De nieuwe turnpantoffels van zoonlief zijn te klein, hij is dus het enige kind van zijn klas dat niet in orde is. Wat een voorbeeld voor de zoon van de turnjuf! Mijn jeansbroeken kan ik zonder problemen over mijn heupen tot op mijn voeten trekken (terwijl ze vast zijn!!!). Ik liet het flesje dissolvant op mijn prachtig geverniste bureau vallen waardoor er nu schilfers hout tussen mijn papieren dwarrelen. Mijn gezondheid is nog altijd niet zoals het hoort en ‘ze vinden niks’ …. Ik heb geen band meer om in te zingen en ik sta al twee jaar droog wat dat betreft. Mijn schoonheidsspecialiste is met vakantie. Mijn snor neemt dus Village-People-allures aan en morgen gaan er wel degelijk close-ups van mijn hoofd genomen worden. (Gelukkig speel ik een veertigjarige slons!)

En ik zaag zodanig dat het regenwoud weeral gered moet worden.

Zaaaaaaaaaaaaag …

Mijn hart blijft gebroken. En dat doet zo zeer.

Om het met Trixies woorden te zeggen: I will only grow stronger.

(gezien op een blog van iemand. Ik weet niet meer wie. Alzheimer light dus)

JAKKES!

Dat is om moeilijkheden vragen!!!

Zoonlief wordt door zijn papa steeds netjes afgeleverd. Tot aan de deur van het gebouw waar zijn boekentas gesmeten wordt (bij zoonlief geen gradaties maar een voluit gesmijt), met een zoen, een knuffel. Ik zie dat … ik zag dat … toen ik nog op uitkijk stond.

Nog snel even een glimp van zijn kalende kop, zijn stevige pas en zijn armen die in het ritme meezwaaien. Even een oprechte liefdevolle glimlach zien verschijnen op zijn gezicht. Een glimlach die ik al even niet meer krijg. Daardoor heeft hij er in overvloed voor zoonlief. Zijn gezicht wordt dan mooier. Dat werd het altijd.

Gewoonlijk ging ik dan buiten. De donderwolk kwam er dan altijd wel weer maar toch heeft hij nu een herkennende glimlach gevonden. Zo van: hej moeder van mijn kind, ik ken u en ooit had ik een passionele relatie met u maar ge hebt mij zodanig gekwetst dat ik nooit of van mijn lange leven nog vertrouwen in u heb. Of zoiets. Ik interpreteer natuurlijk maar wat. Dat doet een mens wanneer communicatie op een laag pitje staat.

Vanmorgen keek ik door de vensters van mijn klas. Een glimp van een kalende kop met een heftig huppelend, rennend jongetje ernaast. Een collega sprak me aan. Mijn maag kromp een beetje, een wee gevoel van missen … ik heb naar haar geluisterd. Een half oor vol hoorapparaat was in haar richting gewend. Ik heb haar niet gehoord. Mijn gedachten gingen … ‘ik mis hem”hij is al weg’.

Het was zo …. hij was al weg. Zoonlief vloog rond mijn nek. Toen werd ik warm vanbinnen.

Zijn vader zal altijd één van de liefdes van mijn leven zijn en blijven … zoonlief blijft DE man in mijn leven. Hij is de enige man die me nog altijd met huid en haar wil knuffelen en zoenen.

Ik ben vreemdsoortig dankbaar voor een beetje liefde en warmte. Het vult me niet … bijlange niet. Hej, ik blijf een quasi bodemloos vat wat dat betreft. Maar ik groei. Wat scheef, wat krom … maar wel terug de hoogte in.

Yessssssssss …

Ik dacht: laten we dat eens een kans geven.

Met andere woorden: Bloem zet zich achter de computer en gaat zich wanhopigerwijs inschrijven op een datingsite. Die zin alleen al doet me ontzettend de slappe lach krijgen. Veel relaties had ik niet. Meestal leerde ik mijn lieven kennen bij het uitgaan, op of via het werk en toen ik een toneelkring in Turnhout ging onveilig maken. Geen behoefte aan virtuele dansvloeren, kroegen of interessante gesprekken.
Omdat veel mensen zo helemaal in de wolken zijn van rendezvous.be en consoorten (meer ken ik er eigenlijk niet) wil ik dat wel eens bekijken.
Ben ik daar aan toe? Bijlange niet.
Het is gewoonweg nieuwsgierigheid.

Ongeveer anderhalf uur heb ik mij ermee geamuseerd. Toen had ik mijn buik er wel van vol.
Buiten: “Gij ziet er nog goed uit.” (ze zeiden er nog net niet bij ‘voor uwe leeftijd’!) “Mijn vrouw heeft mij bedrogen” en “Ik mis iemand om tegenaan te kruipen op de zetel” kwam ik niet tot echt diepgaande, boeiende, voor herhalingvatbare gesprekken.
De hobby’s van elke rechtgeschapen man tussen de 35 en de 50 zijn: sport, een goed gesprek bij een lekker glaasje cava (wijn heeft afgedaan) en strandwandelingen maken met een lieve vrouw.(Yeah right!)
Ik geef toe …dat van die 35 was een beetje gedurfd. Ze zijn tenslotte wel 6 jaar jonger dan ik. Maar ja …ik zie er toch lekker ‘goed uit voor mijn leeftijd’! En 50 vind ik een vies getal maar omdat Hij ook in die richting gaat dacht ik dat het wel zou klikken met mannen die midden in hun midlife zitten. Ik, volgens mijn omgeving, zit daar al twee jaar in dus so what!

Ook kwam mijn enigszins arrogante beroepsmisvorming erbij. Schrijffouten! Schreifvauten van hier tot Tokio. Als er iets is waar ik een bloedhekel aan heb, zijn het wel schrijffouten. Met een dt-fout kan ik nog leven, hej, het schrijvend leven is niet simpel maar met woorden als ‘bena’, ‘slegt’, ‘ik heb jaren uitgeweesd’ en zo verder gaan mijn haren richting ruimte.

Ze willen meteen afspreken, zijn bereid om daar ki-lo-me-ters voor te rijden. Terwijl mijn moeder me altijd zei om nooit mee te gaan met vreemde mannen. Ouderwetse maatregel blijkbaar.
Ik knap ook volledig af op die foto’s. Ze zien er allemaal zo oud en belegen uit. Het barst van de brave huisvaders. Terwijl mijn lief helemaal niet noodzakelijk een Brad Pitt-type moet zijn. Wanneer je kijkt naar mijn lieven zitten er zeer weinig fotomodellen tussen.
Het is de lach, de stem, de handgebaren, de humor, de geur die me doen denken: mmm, hier wil ik dieper op ingaan.

Voorlopig ga ik nergens dieper op in. Omdat ik niet meer dieper kan.

Cultuur is de laatste nieuwe film van Vin Diesel, theater is gaan kijken naar het Echt Antwaarps Theater en wat muziek betreft moet je echt wel iets hebben met David Guetta. (Wie???)
Na anderhalf uur chatten met vijf verschillende mannen was het enige besluit dat ik kon nemen, het zelfbevestigend verwijderen van mijn nieuwe profiel.
Er wordt niet gepraat over moeilijke zwangerschappen. late werkuren, flatulentie en een ochtendhumeur, over kilte en hardheid, over dramatiek en overgevoeligheid, over naast elkaar praten en leven, over de Colruyt en de vuilzakken, over prut in uw ogen en blindheid voor gevoelens.

Een goede raad: doe zoiets onnozel alleen maar wanneer je er echt aan toe bent. Ik voel me totaal niet single, laat staan dat ik ga daten met vreemde mannen die van strandwandelingen houden.
Uzelf zijn doe je niet op zo’n site.

Laat me maar mezelf zijn bij die vriendin die om 11 uur ‘s avonds huilend aan mijn deur staat omdat haar ex een nieuw lief heeft of die vriend die maar niet gescheiden geraakt omdat hij bang is zijn kinderen kwijt te raken. Of dat goeie ouwe maatje dat met een flesje cava en een pot Crunchy (want ik ben daar zo gek op maar dat is zo duur) mij komt feliciteren met het nieuwe huis en het nieuwe jaar. Die heerlijke I. die met laat uithuilen, met me vloekt en de slappe lach krijgt omdat we op ‘onze leeftijd’ nog steeds heerlijk puberaal kunnen doen. Binnenskamers mag dat immers altijd. Mijn eigen persoonlijke knuffelbeer die de kerstboom mee opruimt, thee voor me zet en mijn hoofd vasthoudt wanneer ik weer moet kotsen van het huilen.

Bij hen ben ik mijn eigen, soms miserabele, zelve.
Spijtig dat ze allemaal ook hun eigen gezinsleven hebben. Singles zitten er niet in mijn vriendenkring. En dat voel ik vooral ‘s avonds rond 11 uur wanneer ik de trap opga nadat ik alle lichten uitdeed. En alleen en eenzaam in een koud bed met 2 warmwaterkruiken kruip. Dan doe ik het licht uit en knuffel ik mijn warmwaterkruik met rendierjasje.
Dan ben ik verlaten en bestaat er geen wereld meer. Zeker geen virtuele die bestaat uit ‘vrienden’ die me niet echt kennen.

Badoo? Awoe!

Gisteren zat hij klem tussen de deur. Twee vingers met een pleister dansten me tegemoet via skype. Ik kan hem dan niet knuffelen, niet de pijn wegzoenen, niet mijn armen om hem heenslaan en hem verzekeren dat zulke pijn zachter zal worden.
Terwijl mijn pijn alleen maar reuzenproporties aanneemt …

GVD…ik mis mijn kind. Ik mis onze zoon. Verschrikkelijk.

Drie kwartier lag ik op mijn veldbed. In een prachtig Delfts huis met geklasseerde Delftse muren en de koude die bij klassering hoort. Te luisteren naar mijn vrienden en hun vrienden die gezelschapspelletjes speelden tegen het volume van een straaljager.

En janken dat ik deed. Huilen met mijn mond gesmoord in het kussen.

Wat een geluk heb ik. Wat een geluk. Wanneer je vreest helemaal alleen te zijn op oudejaarsavond hebben sommigen (waaronder ik dus) het geluk om een stel vrienden te hebben die je ontvoeren naar Holland en je daar vol heerlijk eten en drinken stoppen, je lekker laten gillen wanneer je wint met een spel over muziek en muziekjes raden …
Die je dus om middernacht in een houdgreep naast zich houden en je knuffelen tot je het gevoel hebt helemaal te verdwijnen tussen en tegen borst en boezem.

Dank je wel mijn lieve maatjes.
Ik was zo eenzaam maar een klein beetje minder dankzij jullie.