En dan krijg je de vraag of je op een gemeentelijke verkiezingslijst wil gaan staan.

Als kind wilde ik minister worden.

Ik maak zo graag een verschil.

Maar politiek??? Ik denk niet dat ik dat kan.

Ofwel?

Advertisements

Tishiergeenhotel

‘We’ werken voor school. Een leerkracht als moeder hebbende kan zoonlief dat regelmatig luidop zeggen. Nu ja, luidop … hij mompelt het met een bijzonder cynische, ironische ondertoon nadat ik het drie keer door het huis riep.

Het lot wil dat zoonlief niet gezegend is met de meest werklustige studeerhouding. Dat heeft ie van niemand. Zeker niet van bovengetekende. Neen hoor, ik zou het liever aan zijn vader kunnen wijten maar laat die nu net wat meer naar de workaholic-zijde neigen.

Afijn … ‘we’ werken voor school.

Picture this: zoonlief mag aan de grote Macker zitten terwijl moeder Bloem op het bed troont met de laptop op schoot. Ik zit achter zijn rug dus ik kan stiekem wel leuke filmpjes kijken, of de krant lezen, of een onnozel computerspelletje doen. Met zicht op het grote scherm aan mijn rechterkant volg ik perfect wat hij allemaal doet, internetgewijs dan.

Regelmatig keert hij zich naar me toe: Interviewee is toch degene die geïnterviewd wordt, hee? of Hoe vervoeg je se taire?

Dat laatste mag hij dus ook in het Nederlands vervoegen. Hij zwijgt namelijk geen moment. Engelstalige rap en dance begeleiden zijn taak van Nederlands. Hij zingt de teksten perfect correct. Beter dan zijn Franse vervoegingen. Wanneer ik hem vraag hoe hij zijn aandacht er dan kan bijhouden, kijkt hij even met puberogen in de mijne en zucht. “Mamaaaaaaa!” ….

Plots betrap ik er mezelf op dat ik allerlei onzin uitkraam die me vooral heel erg aan mijn moeder doet denken. Ik schrik en slik. O jee …. daar gaat mijn voornemen van 30 jaar geleden … Ik zou nooit zo worden. Ik zou altijd hip en mild zijn, geniaal en breeddenkend … Als moeder zou ik mijn puber volledig begrijpen!

Neen dus!

Neen dus!

Helaas pindakaas. Ik werd mijn moeder!

En dan zingt hij: I like big butts and I cannot lie …

Waar ging het mis????

Buik intrekken en borsten vooruit

“Dag knappe dame”, zegt hij heel charmant. Groot en slank met hipsterbaard. Mijn type dus. “Jij kwam de kamer binnen en het stond hier in vuur en vlam.”

Melig? Yep. Er wat over? Yep. Raak? Ook yep.

Er mag nog eens met mij geflirt worden. Er mogen al eens wat flemerijen mijn richting uitkomen. Zeker wanneer het van een knappe kunstenaar met flegma komt. (Zie hoe flemerij en flegma in elkaar floeien).

Hij is knap. En heel aantrekkelijk. Legt nonchalant zijn arm om me heen en zijn hand in mijn zij. “Kijk, wij zouden goed passen!”. Ik lach en voel hoe mijn wangen rood worden. Ik ben het flirten niet meer gewend.

Klein en mager staat de vriend te glunderen. Dat heeft hij weer mooi voor mekaar. Bloem met rode wangen en zijn ego gestreeld. Want die lange knappe kunstenaar maakt geen kans. Dat weet hij.

Hij weet dat ik geen zin meer heb in buik intrekken en borsten vooruit. Liever lekker onderuit gezakt in de zetel het einde van “Blind getrouwd” bekijken. Elkaar beloven dat we tegen niemand zeggen dat we het zagen. Overschakelen naar Canvas en mijn sokken uittrekken om ze op zijn schoot te leggen. Met een dubbele kin en onopgemaakte ogen hangen en cola drinken.

Soms mis ik het om me op te tutten en te verleiden. De hoge hakken en de smokey eyes. De smalle rok met de strakke blouse. De grote ringen en oorbellen. Het dure parfum en gestifte lippen. Het ‘gewoon’ zijn en ouder worden nam het leven wat over.

Het lijkt alsof het dan wat glansloos wordt. Ik. Zelf.

Tot de knappe kunstenaar komt en me lakt met flemerij. Ik glim. Gloed en glooi en glitter. En ga alleen naar huis. Kruip in mijn oude roze badjas en glinster van de nachtcrème. Glamour op vintagewijze. Slaap lekker!

 

 

Happiemie

Een recept voor instant happines is de Happinez. Elk jaar rond februari krijg ik van mezelf een abonnement kadoo. Yolo!

Het verbreedt mijn kijk op de wereld. Ik durf al eens groen te stemmen maar ben zeker niet veg-. Zowel niet anistisch als etarisch. Duur. Dat is het ook. Ik droom van zonnepanelen en een eigen windturbine. Maar voorlopig blijft het beperkt tot (gesubsidieerd) goed isoleren en het recycleren.

Minimalisme is niet aan me besteed. Hoewel …. sedert deze week sieren slechts drie kaarsenhouders en maar vier kaartjes mijn schouwmantel. Dat is opgeruimd genoeg. De rest van de woonkamer ligt erbij alsof het pas boekenverkoop was maar toch ben ik fier op die schouw.

Het zegt me wel iets. Dat gebalanceerde, evenwichtige leven. Bewust van natuur en leven. Respectvol omgaan met de aarde en wat die heeft en geeft. Waar zou ik beginnen?

Het spijt me maar ik lust toch zo graag vlees en moet de groenten altijd verstoppen in de puree of achter de aardappelen. Mijn kleerkast kan me soms ook een instantgevoel van geluk geven. Zeker wanneer ik een prachtig kleedje met 10 procent korting kan kopen. Misschien is dat wel mijn invalshoek. Dol op kleren en schoenen en tassen.

Daarom dus even reclame maken voor mijn nieuwste ontdekking: alchemist-fashion.com. Mooi, mooi, mooi. En in sale is het best te doen.

Zo draag ik toch iets bij. Everybody happy! Niet?!

 

Open ogen … zwaar in het hart

Daar loop je dan. Tegen 8 kilometer per uur doorkruis je Beiroet. Af en toe stop je. Kijk je rond. Vervallen huizen, leegstaande appartementen, kapotte stoep, gebroken weg.

De impressies komen binnen op racesnelheid. Ik slik. Ik kijk. Ik beef. Ik zie.

27858612_10156294614485362_5363931385530710617_n

We betreden een Palestijns vluchtelingenkamp. Niets is zoals ik het van tv ken. Kinderen fietsen in smalle straatjes en vrouwen koken met het raam open waardoor ik zie dat er heel weinig plaats is in het kleine gepleisterde huisje dat deel lijkt uit te maken van een gigantische aan elkaar gebouwde stenen stad.

Ik glimlach naar ieder die ik zie. Enkel de kinderen beantwoorden mijn lach. De volwassenen kijken ernstig, soms wat verwijtend lijkt het mij. Wat komt die lange blanke vrouw hier doen, lijken ze te denken. Dat ik vergezeld word door een kleine Nederlander met de wereld in zijn vizier is een niet te matchen combinatie.

Hij vertelt honderduit. Over hoe de Palestijnen naar hier gevlucht zijn. Over hoe Syrische vluchtelingen worden uitgebuit en aangenomen voor de meest vieze, rotte klusjes. Hoe ieder die het zich kan permitteren een housemaid heeft. Ik zie die van de overburen drie grote Perzische tapijten om de twee dagen over het balkon hangen en uitkloppen alsof ze haar Nemesis zijn. Haar ras is me niet helemaal duidelijk maar ze is donkerder dan de andere mensen op straat.

Wanneer we in een Hesbollah-wijk lopen, zie ik grote posters van jongens en mannen met indrukwekkende geweren en dan wordt het zwaar in mijn hart. Ik zie kogelgaten in huizen, restanten van de burgeroorlog. We lopen voorbij een wapenwinkel, waar een kanjer van een geweer trots de etalage siert. Rillingen lopen over mijn rug en ik vermijd oogcontact en neem stiekem foto’s.

28217367_10156301513295362_887124759_o

Arabisch is een onbegrijpelijke taal. Sjoekran leer ik … het betekent dankjewel. Een belangrijk woord is dat. Ik gebruik het veel. Terwijl de ober mijn sjiek Frans ontbijt brengt, terwijl ik tussen de Diorwinkel en Michael Kors een blingblinghandtas koop waarvan mijn moeder achterover zal vallen. Terwijl ik neen schud naar de donker getinte mannen die me een taxi of rit willen aanbieden. Wanneer ik betaal aan de kassa van een supermarkt die net als thuis Dove shampoo en Oreal conditioner verkoopt.

Mijn voeten doen pijn. Een grote stad verkennen met een marathonloper is een ongekend uitdagend parcours. Zeker wanneer het een oud lief is, waar je toch nog steeds aan wil tonen dat het lijf waarop hij acht jaar geleden verliefd werd in goede staat bleef … Wat niet waar is en wat hij dan ook meteen merkt.

Ik voel me oud en Vlaams en rijk en anders.

In Beiroet verloor ik niet mijn hart. Maar het werd wel geraakt. De indrukken blijven binnenkomen en zullen waarschijnlijk nog een hele tijd nazinderen.

Mijn wereldverbeterende aard werd een hele tijd geleden ondergesneeuwd door levensverbeterende noden. Maar hij zit er nog. Ik ontmoette hem weer in Libanon.

 

Grote mensen

Van grote mensen-doen. Ik doe dat graag. Op uw 3 de school ingaan en er waarschijnlijk pas op uw 67 uitkomen. Dat vraagt gewoon om af en toe iets baldadig. Iets verzetterig. Iets rebels. Of gewoon even iets volwassen. Dat kan ook.

Vandaag deed ik van congres. In Brussel. De stad waar iets meer dan 8 jaar geleden een congres mijn leven op zijn kop zette. Voorzichtigheid is de moeder van de porseleinenkast dus ik zette deze keer mijn juffenbrilletje op en deed mijn haar plat tegen mijn hoofd zodat elke mogelijke aantrekkelijkheid in de kiem werd gesmoord en ik geen vodden zou aanvangen. Zoals ze dat in het schoon Vlaams zeggen.

Onder de indruk luisterde ik naar buitenlandse meneren en mevrouwen wiens Engels veel haar had en bijgevolg een uitdaging tot verstaan waren. Ik vroeg assertief aan de twee enthousiaste Nederlanders voor me of ze wat stiller konden praten. Het duurde een lange tijd voor ik het durfde vragen. Hun reactie was heerlijk onverwacht. Beiden verontschuldigden zich en ik had nadien een leuk gesprekje met hen. Toch weer een Hollander tegengekomen dus. (Monkelende glimlach om plots besef).

Na een tsunami van toespraken die me wat licht in het hoofd maakten, mochten we lunchen met sjieke broodjes en moderne wraps waarbij ik overal zocht tot ik iets tonijnerigs vond. Want ik ben een moeilijk mens aan tafel maar gelukkig alleen aan tafel.

Toen kwamen de workshops en daar zat ze. Kerygma. Of dat denk ik toch.

In tijden van blogmeetings en girlbloggers en blogawards holde ik van de ene meeting naar de andere met mijn ego onder mijn arm en mijn armen vol medebloggers. En zij schreef/schrijft zo leuk om te lezen en nog leuker om te benijden. Ze was het. Ja, ze was het!

En ik durfde niet. Ik durfde niet tegen haar zeggen: Hej, ben jij Ilse van Gentblogt?

Ik durfde niet. Zeker niet nadat ik me weer met volle enthousiasme en harig Engels in het pedagogische discours smeet zoals ik me altijd kan smijten.

Misschien moet ik terug meedoen aan blogmeetings? Dan zal ik het durven. Ja, dan durf ik het.