Het is erover

Kwis in schoolrefter. Ronde 8. Triviale zaken.

Vraag: Welke huwelijksverjaardag vier je bij 12 jaar?

Voor ik het besef, zeg ik met hoogstironische stem: Ik zou het niet weten. Zo ver geraakte ik geen van beide keren.

Stilte valt tussen al het geroezemoes van de andere ploegen. Even wordt ze pijnlijk maar snel onderbroken door vader van beste vriend van zoonlief. “Ik denk een houten verjaardag” Zijn stem bibbert een beetje maar hervindt snel zijn zijn kracht.

Moeder van beste vriend van zoonlief bevestigt: “Ja, dat denk ik ook.”

Het is zover. Ik kan er grappen over maken. Het is erover.

 

Advertisements

Random gedachtengang

(Na een aflevering van Midsomer Murders)

Als ik vermoord word en ze onderzoeken mijn kamer, hoop ik dat ik ze net opruimde.

Blijkbaar ben je een fan ‘van het goede leven’, wanneer ze een puinhoop vinden.

Ik ben fan van het supergoede leven. Als u begrijpt wat ik bedoel.

Echt-ig

Het schrijven van levensverhalen brengt me dikwijls heel dichtbij iemand’s eigenheid. Niemand is puurder dan wanneer er verdriet of woede is. Deze week ontmoette ik dochter en partner van een vrij jonge vrouw. Kanker. En alles wat er maar mis kan gaan.

Zeer aangrijpend levensverhaal. Zonder in details te treden (ik ondertekende een zwijgplichtig papier) … ik was onder de indruk van hoeveel pech een mens kan hebben in zijn leven.

Even de kleinere mens in mij laten spreken: het helpt me om me te realiseren dat ik het zo slecht nog niet heb. Dat mijn eigen levensverhaal nog niet zo ziel-ig is. Dat ik best reden heb om geluk-kig te zijn.

Voordat ik ging lezen, ontmoette ik hen nog kort. Ze gaf me een kaartje. Een bedankkaartje. Het gaf me een krop in mijn keel. Dat ben ik niet gewend. Als vrijwilliger beoog ik geen zware bedankingen of lofbetuiging. Hun ogen bij het afscheid zeggen dikwijls genoeg.

Dan voel ik dus hoe iemand diep van binnen is. Je hebt verschillende reacties: ogen die neerslaan, een omhelzing, sterke handdruk, slap handje, tranen, strakheid, drama, …

Dat is mooi om zien.

Ook ik kan dan slechts alleen mezelf zijn. Dan voel ik hoe ik zacht word, wat week en tegelijk heel sterk en ondersteunend. Met mijn lengte toren ik dikwijls boven hen uit (verdriet maakt echt kleiner) en dan kan ik me voorover buigen en hen een kneepje, hand of omhelzing geven.

Zonder neerbuigend of arrogant te willen doen …

het geeft me dan zo’n goed gevoel. Dat ik mensen kan helpen in hun verdriet.

Ik merkte in mijn eigen leven … : geluk deel je zo gemakkelijk met anderen. In verdriet sta je dikwijls alleen. Iedereen verwerkt een overlijden op zijn eigen manier. Ik zie hoe het mensen uit elkaar drijft en hoe het mensen verbindt.

Ik ben zo blij dat ik een schakel mag zijn.

Slotsom na deze verbale tsunami en van de hak op de tak springend relaas: Wat doe ik mijn vrijwilligerswerk graag!

Ziel-ig

Alleen ziek zijn is zielig. Mijn lakens moeten verschoond worden omdat ik zweet alsof ik in een heet bad lig. Dat ik trouwens ook voor mezelf moeten laten vollopen. Zonder eucalyptus want dat vergat ik in huis te halen en er is niemand die dat instant voor me doet.

Kreunend en steunend hijs ik me een losse kledij (want een jeans is zo pijnlijk met een pijnlijke buik) en rij ik auto-gewijs naar de de Albert Heijn voor broodjes want morgen wil ik echt wel terug gaan werken.

Lang leve de online doktersafspraken die een telefoontje overbodig maken. Lang leve de online agenda’s die ervoor zorgen dat mijn collega’s weten wat ik van plan was met mijn leerlingen vandaag. Voor wie ik me ook onmisbaar voel want ocharme de dutskes.

Wat voel ik me zielig. Ik wil een kopje warme thee met citroen dat ik niet zelf moet maken. Ik wil een hand die mijn rug streelt en me langzaam in slaap wiegt. Ik wil warmte die niet afkomstig is van een warmwaterkruik mét neppelsje (lees dat woord eens tien keer na elkaar).

Gelukkig is er Alicja met haar prachtige programma. Ideaal om te kijken met koortsig hoofd en zakdoekenneus. De kat spint zich tegen mijn buik en knort me de gezelligheid in. Ik ontspan. Ik word ziek. Ik ben het al.

 

The rhythm is gonna get you.

” Tussen 10 en 12″, zegt ze. Inwendig frons ik even. Terwijl zoonlief in de lagere school bij zijn toenmalige vriendje nog minstens een hele dag (na logeerpartij) bleef hangen, is het ritme in het middelbaar duidelijk anders.

Ik lach hartelijk en knik. “Das goed”. Weer wat bij geleerd.

Zoonlief gaat quizzen met zijn huidige beste vriend. Dat duurt tot 12  uur. Zoonlief blijft bijgevolg slapen. Hijzelf denkt dat hij nog wat kan hangen bij zijn vriend. Ik weet dat hij tussen tien en twaalf moet ‘hangen’ met zijn moeder. Zelfs schoenen gaan kopen, tot overmaat van ramp.

Ik stel me zoonlief’s gezicht voor terwijl ik hem straks ga halen. Dat gaat niet goed zijn.

Ai! Dat ritme moeten we nog leren.

De wissel

Vrijdagavond. Eerste avond van eerste schooldag. Zoonlief is een tevreden puber die honderduit vertelt over zijn nieuwe klas. Niet meteen zijn gewoonte. Mijn kind kan in rij staan voor de oscar voor meest gesloten persoon. Na ondergetekende.

Om 8 uur kom ik terug het huis binnen. Na een leuk gesprek met veel gelach bij zijn vader. Ook qua humor zitten we nog steeds op dezelfde lijn.

Het huis is proper. Wegens nieuwe schooljaar kwamen mijn ouders weer poetsen. Wat ik heerlijk vind. Zo proper en opgeruimd krijg ik het nooit.

Ik schenk mezelf een laatste glas gekregen champagne in. De fles was aangebroken bij het bezoek van het nichtje met kindje. Wat weer veel te lang geleden was en dus des te fijner.

De kat kruipt op schoot. Ik steek de ‘gezellige’ lichtjes aan. Ik geniet van ‘Maigret’, een nieuwe reeks op canvas. Mister Bean in betere doen. Wat een goed acteur is hij.

Ik ga een beetje te laat maar nog net op vrijdag naar bed en val in slaap bij mijn favoriete meditatie-app Stop Breathe Think.

Bij het vanzelf wakker worden realiseer ik me dat een fijne nachtrust goud waard is.

Ik scharrel wat rond en besluit om de Happinez uit te lezen met een latte in de veranda in de zetel die ik erfde van mijn grootmoeder met het voetenbankje van mijn grootvader.

Optimistisch besluit ik dat het mooie kleedje aan de kleerkast me nog wel zal passen na een vadsige zomer vol wijn en aperitiefhapjes.

Het past.

Wat een evenwichtig gevoel. Wat een rust en vrede. Wat een heerlijkheid.

En dan krijg ik een cadeautje.

Van de kat. Die moest ook wat heerlijkheid. BAH!21191940_10155811774375362_1404218133304369116_n