woorden van iRis

In deze dagen van allenigheid, zoek ik even de warmte.

Ik koester me aan de zon, ik laaf me aan de geestdrift.

Mijn buik roert zich bij de herinnering aan onze dagen.

Toen we samen waren, en niet alleen en zeker nooit eenzaam.

Toen een eenvoudige handdruk mijn hart sneller deed bonzen.

Toen jouw glimlach alles was wat ik nodig had om elke grein verlatenheid te verdrijven …

Niet alleen en zeker nooit eenzaam …

Fan van …

Lieve Blancquaert … dat is een schoon madame. Vanbinnen en vanbuiten. Twee jaar geleden ontmoette ik haar op haar lezing Last days. We praatten even en ik gaf haar een kaartje van woordenvanIris. Een beetje onnozel misschien … dat kaartje zal heus niet in haar portemonnee zitten. Ze is gewoon het soort vrouw waaraan je met graagte een stukje van jezelf geeft.

Haar serie op Een “En toen was het stil” is weer een bijzonder respectvol en integer verslag over wat 22 maart betekende in het leven van mensen die dichtbij stonden. Lieve is top.

En daarin zullen de meeste mensen me volgen. Zij heeft een mooie reputatie en krijgt liefde van zowat heel Vlaanderen.

En dan komt hier de knuppel in het hoenderhok (denk ik): Hilde van Mieghem … dat is een schoon madame. Vanbinnen en vanbuiten. Sedert drie jaar lees ik wekelijks haar column in De Morgen en ontdek ik wat haar aan het hart gaat. En dat hart zit op de juiste plaats. Het is zelfs zo dat ik mezelf erg herken in wat ze schrijft. Het grote rechtvaardigheidsgevoel, de littekens die ze draagt, de eenzaamheid die haar dikwijls omarmt. De liefde die ze voelt voor haar kinderen en kleindochter. De humor en de lach die ze gebruikt om haar teerheid wat te verbergen. De ademloosheid waarmee ze in haar tweede thuisland de natuur beleeft … Yup. Als er een badge van bestond, zou ik ze op facebook gebruiken: je suis Hilde.

Wanneer ik dat alles hardop zeg, stoot ik op verzet. Mediageil is het eerste label dat getrokken wordt. Té dramatisch, té bot, té direct, té …. een lawine van negativiteit overspoelt me. Wanneer ik hen wijs op de prachtige reeks “Als je eens wist”(even respectvol en integer dan die van Lieve) is een hoofdschudden het antwoord.

Dan vraag ik me af: Waaromisda? WatheeftLievedatHildenietheeft? …

Wat een kracht heeft het gevraagd om een reeks te maken over kindermishandeling en partnergeweld. Het vergt moed om hierover te praten. Want de clichés worden rondgezwierd door mensen die het zelf niet meemaakten. Haar reeksen geven een stem aan mensen die niet gehoord worden of werden. Schoon is dat.

Dus ja … Hilde van Mieghem is een schoon madame. Zij kan dat!

woorden van iRis

Mijn avondwandeling had wat meer kleur
het roodborstje naderde
hupte mijn voetsporen en hart in
Ik dacht, ik voelde, ik proefde
in de roze lucht
een woordeloze glimlach
vanzelf-sprekend vervolgde ik mijn weg.
Jouw groet had ik gehoord.
Jouw aanwezigheid gevoeld.
Ik begreep wat jij me zeggen wou.
Dag …

woordenvaniRis

We komen er wel door,
het leven wordt wel weer van ons.
Dan doet het minder pijn,
dan is er minder zeer.
Dan lachen we weer voluit
schateren we dat het klinkt.
Tot achter de horizon,
tot over de oceaan.
Ooit… ooit…
al is het nooit gedaan.

Vincent




Ik ging naar Vincent.
Drie keer.
Met drie generaties.
Dat was boeiend!
 
Het gebeurde ook chronologisch.
Eerst met zoonlief. Ik keek meer naar hem dan naar Vincent. Heerlijk om te ontdekken hoe hij ontdekte. De schilderijen waren ‘nice’, het kleurgebruik was ‘best cool’ en de Irissen ‘tja’.
We maakten een selfie en ik zag hoe zijn gelaatsuitdrukking veranderde per schilderij.
Hij kreeg een t-shirt van ‘Een Skelet met brandende Sigaret’ en draagt dat tot op heden met een ongekende coolness.
 
Daarna met vriend. Waarvan ik wist dat hij fan was. Nu keek ik zelf. En las ik alle woorden die er waren. Het scherm was een beetje stuk waardoor Vincent niet helemaal te genieten was. Maar genieten deed ik wel. Jammer dat nadien het oor werd afgesneden.
 
En tot slot met moeder van vriendin. Een ongelooflijk krasse heerlijke tachtiger. Die zalig traag en langzaam met haar stok doorheen het landschap van Vincent wandelde. Ze las de Engelstalige moedertaal-geformuleerde toelichtingen. Met een mengeling van Engels, Hollands en van mijn kant wat Vlaams groeide Vincent gestaag in het hart en het hoofd. Haar invalshoek was er één van terugblik en introspectie. Het ritme lag lager maar ging dieper en dieper.
 
Ik ging naar Vincent.
En genoot, miste, keek en voelde …
Boeiend!

woordenvaniRis

Na het afscheid kwam de zon weer op en ging ze weer onder.
Niets was veranderd en niets bleef hetzelfde.
Er kwam wat stof.
Tot nadenken.
Over het verdriet.
Vandaag blies ik het weg.
En zag dat het niet verdween.
Met een nieuwe glans draag ik het onder mijn arm.
Daar waar de tranen zich verzamelen.
Daar waar een glimlach zorgt voor zon.
Ze gaat weer op en ze gaat weer onder…

k…, gv…., kl ….

Deze week was ik euh …. laat ons zeggen zwaar teleurgesteld. Ja, laat ons dat zeggen. Het was erger dan zwaar. Het was erger dan teleurgesteld. Het was erg …

Alsof ik een stomp in mijn maag kreeg, een knal op mijn gezicht, een slag in mijn nek. En als je dat maal tien vermenigvuldigt, kom je een beetje in de buurt bij mijn gevoel.

Dat gebeurt. Dat is op het werk, in het leven, de liefde en de vriendschap. Soms is het allemaal k … . Ik slaap niet. Ik droom wild en woest. Ik krijg geen hap door mijn keel.

Eens goed vloeken helpt. Gv…. Eens goed huilen helpt. Kl ….

En vooral …. zingen!

Geen triestige ballad, geen agressief metalgedoe. Opwekkende, building up not putting down-nummers. En als de tekst dan ook nog klopt, klaart de hemel en verdwijnen de wolken.

NAH!

Alles komt ooit goed

Het zwemmen moe,

een ware school – slag

ik crawl, ik slag vlinder

ik dobber en ik drijf

ik slik en ik hijg

ik geef op

ik zet door

draai ruggelings

benen armen wijd

geef me over aan de golven

ik zweef

ik wreef

het water uit mijn ogen

het zout uit mijn haren

soms slaap ik

soms waak ik

en wakker word ik

van het getrappel rondom

zwemmers die onder en langs me heen

het tij bedaren

me dragen en baren

tot het water verdwijnt

en ik slechts zweef

en gezweven word

gezwegen

stil en overgegeven

Alles komt ooit goed.