woordenvaniRis

Je verdween in de drukte van alledag.
Mijn hoofd en hart gevuld met geraas, witte ruis.
Dossiers en verplichtingen.
Boodschappen en poetsen.
Er was niets gebeurd.
Het leven ging in sneltreinvaart aan mij voorbij.
Vanochtend vond ik je in het boek dat op mijn hoofd viel van bovenop de kast.
Een kaart met jouw naam en lieve woorden.
Ik moest slikken.
Kneep mijn ogen dicht.
Toen kwam de huilbui.
Opgekropte spanning kneep mijn keel dicht.
Net wanneer ik denk dat het beter gaat.
Het leven neemt me mee op de TGV van gehaastheid en realiteit.
Mijn verdriet zit op de trein der traagheid. Ik viel er af. Vandaag.

Mrs Robinson

Zijn ogen glanzen terwijl hij naar me lacht. Gecharmeerd glimlach ik terug. Een vreemde kriebel dringt zich op terwijl ik in mijn ondergoed voor hem sta. ” Draai je maar om”, zegt hij met hese stem terwijl zijn hand mijn schouder raakt.

Ik kijk naar de tekening aan de muur. Iets met bloemen en een gestileerd hert. Nu legt hij zijn twee handen op beide schouders en gaat langzaam over mijn rug. Zijn vingers lijken mijn ruggengraat te tellen. De kriebels verplaatsen zich naar mijn neus.

“Ga maar liggen”. Gehoorzaam leg ik me op mijn buik. Zacht maar krachtig duwen zijn vingers in mijn onderrug. Op zijn “Ja” draai ik me om en stel me even vragen bij mijn bikinilijn en onderbenen. Wat is daarin ook al weer de mode tegenwoordig?

Zijn baardloze gezicht kijkt even bezorgd. Wat is hij jong! Ik glimlach onzeker. Zou er iets mis zijn? Ben ik te dik? Is mijn onderbroek verschoven?

Zijn blik ontmoet mijn ogen. “Hoeveel water drink je?” Euh….??? “Je nieren zijn niet helemaal ok, je zou wat meer moeten drinken.” Ik knik en beloof dat ik mijn leven zal beteren.

Het voelt raar. Instructies/raad krijgen van iemand die je zoon kan zijn. Al helemaal wanneer hij je nieuwe osteopaat is en je nu eenmaal niet meer dat jonge strakke lijf hebt van vroeger. En je moet bekennen dat je te veel snoept en je totaal grenzenloos bent wat instant genot in de vorm van suiker betreft.

Afijn .. het komt erop neer dat ik al vijf dagen niet meer snoep en ik besef dat ik verslaafd ben. Niet aan jongen mannen maar aan chocola, chips en frambozentaart. Tja, geef me dan toch maar een jonge man …

Mrs Iris staat op. Denk je?

Als je lang naar een gesloten deur kijkt, zie je het niet wanneer een andere zich opent.

Ik vond het concept uit. Staren naar de deur die dichtging, die dicht werd gegooid of die ik zelf met zachte trom dicht trok. Ik staar me een ongeluk. Tot ongelukkig toe.

Ik hield het vast. Als een drenkeling aan de laatste drijvende deur van de Titanic. Als iemand die gered moest worden.

De redding kwam uit mezelf. De sleutel van mijn hart werd in volle keuze gedupliceerd en gedeeld met iemand die zo speciaal is dat een gesloten deur niet meer open hoeft. Alle gesloten deuren uit het verleden blijven voorgoed dicht.

En waar ik vroeger nog de neiging voelde om af en toe mijn oor te luisteren te leggen op de gesloten deuren, wandel ik nu met volle goesting, met mijn groot warm kloppend hart door die mooie open deur. Met als uitzicht een prachtige tuin met veel zon en voldoende paraplu’s voor wanneer het regent.

Want dat het gaat regenen, staat vast. Ik verheug me op het tikkend geluid met een paar liefdevolle armen om me heen. Met iemand die van je houdt, is een onweer doenbaar. Dan kan het zelfs iets fijns zijn.

Volgens mij woon ik in een nieuw huis. Met veel nieuwe deuren. Nu nog de deurklink vinden. Ikkandat!

Echte liefde

Natuurlijk stromen de tranen wanneer ik naar haar kijk, mijn lieve, warme jeugdvriendin met het leven waar menig ander zijn tanden op stuk zou bijten. Ze speelt een rol, toch kijk ik er dwars doorheen. Zo was ze ook toen we zestien waren, toen we de liefde leerden kennen en al meteen wisten dat het in ons geval geen vanzelfsprekende route zou zijn.

Ik kan niet stoppen met tranen wanneer ik haar nadien knuffel. Terwijl de bar zingt van ‘Lang zal ze leven’, klap ik in mijn handen en toon haar mijn mooiste glimlach. Er wordt taart gegeten en de nabeschouwing van het stuk begint. Ook dat mis ik soms hoewel ik sedert 2009 niet meer als iemand anders op het podium sta. Het kriebelt, ik geef het toe. Maar het toneelspelen is voor mij voorbij. Ik kan enkel nog mezelf zijn.

Ik vraag me tegenwoordig soms af hoe mensen zich voelen wanneer ze al twintig, dertig, veertig jaar samen zijn met dezelfde persoon.

Vanavond wist ik hoe het voelde. Ik keek naar haar en werd overspoeld door een warme liefde die zo diepgaand en puur is dat ik het amper kan benoemen.Wat zie ik haar graag. Wat wil ik dat ze gelukkig is. Dat het leven haar eindelijk toelacht.

Ik merk het in haar lief dat ons uitnodigde als verrassing voor haar verjaardag. Hij traant ook wanneer ze haar monoloog brengt op een manier die binnenkomt en raakt.

Ik zie het in de ogen van haar prachtige, ietwat onzekere dochter.

Ik voel het in de knuffel die ik van haar schoonzus en broer krijg.

Ze is omringd met goede mensen. Ik ben blij. Als er iemand dat verdient, is zij het.

Blij dat ik daar bij mag zijn. Blij dat zij nog steeds in mijn leven is. Ik zie haar graag. En dat is echte liefde.

Ik ken het. Ik voel het. Ik weet wat het is.

Dankzij al mijn lieve vrienden.

Bij deze: dank je wel. Ik zeg het niet genoeg maar dus zeker: dank je wel. Jullie zijn mijn liefde, mijn familie, mijn maatjes.

Vanavond schreeuwde ik het heel stil van de daken.

Ssssstttt…

Ik deed een Marilyn Monroeke op de fiets. De buschauffeur lachte en stak zijn duim omhoog. Daarna raakte mijn kleed tussen de spaken. Dat was 95% minder sexy. De overige 5% was voor de achteloze zelfverzekerdheid waarmee ik er bijna een gat in trok.

woordenvaniRis

Vanavond zal hij met haar dansen.

Op hun nummer, hun lied.

De wijn kabbelt zacht in het glas.

Hij streelt het kanten tafellaken dat zij zorgvuldig koos.

Dan staat hij wat moeizaam recht

en spreidt zijn armen.

Alsof hij haar zal voelen

dichtbij

tegen zijn borst

haar hoofd dat rust.

Teder zal hij haar haren strelen

en haar schouders liefkozen

Ze zullen traag dansen

omdat hun ritme nu eenmaal wat ouder werd.

Hij zal niet meer alleen zijn

niet meer wachten

Thuiskomen bij haar.

Eindelijk.

#afscheidspreker#sprekerbijafscheid#warmafscheid#persoonlijkafscheid#woordenvaniRis#liefde

woordenvaniRis

Vaders nemen geen afscheid

Ze blijven altijd bij je

Hun zorg en liefde omringen je

net wanneer je het nodig hebt.

Vaders zeggen geen vaarwel

Je kan hen immers niet missen.

Ze zijn zo broodnodig

in stilte en in rust

in vreugde en plezier

Vaders zijn onmisbaar

zowel in woorden als in daden

Ze zijn soms wat zwijgzaam

en lijken dan wat streng

Maar vaders zijn er voor altijd

Je kan niet zonder hen.

#afscheidspreker#sprekerbijafscheid#vaders#papa#warmeafscheidswoorden#warmafscheid#persoonlijkafscheid

Er ging vanalles fout in mijn opvoeding. Ik was niet streng genoeg aan tafel waardoor mijn kind zo goed als niets lust. (heeft ie van zijn moeder). Hij is een nachtraaf omdat ik niet meteen dwingend was wat bedtijd betreft. (heeft ie van zijn vader) Zijn klusjes beperken zich tot het afwasmachine inladen, het huis stofzuigen (lange leve de hernia van moederiris) en het afval naar de juiste vuilbak doen. Ik pik hem op met de auto en breng hem weg naar waar hij moet zijn. Hij deed nog nooit vakantiewerk of iets anders om extra zakgeld te krijgen. Kortom … ik kan de uitgesproken/gekleurde mening van anderen hierover begrijpen.

Maar als er één ding is waarop ik trots ben … is het wel de muziek in zijn leven. Elke vrijdag hebben we een soort van battle (om eens een modewoord te gebruiken.) Vandaag was hij verrast door het feit dat ik wat drum&bass kan appreciëren. Ik leerde hem Firestarter van The Prodigy kennen.

Hij verkent alle aspecten van muziek. Doordat hij zichzelf Spaans leerde, valt hij af en toe wel eens in huis met iets onbekends voor mezelf.

Ik herinner me hoe hij een paar jaar geleden echt bijzonder ongeïnteresseerd was bij een optreden waar ik vooral country zong. Vandaag kreeg ik Big Iron in de auto. De tekst zong hij met enthousiasme mee. Ik was dan weer verrast door de diepe stem die hij voortbracht. Het schoot door mijn gedachten: Mijn kind zingt goed!

Na drie keer kon ik het refrein meezingen en kreeg ik zowaar het compliment dat ik ook een countrystem had. De manier waarop hij dat zegt, doet me vanbinnen glimlachen. Hij is lief, die zoon van mij.

Er volgden wat plagerige opmerkingen. We relativeren onszelf. En soms vinden we onszelf bijzonder grappig, interessant, boeiend en intelligent. Steeds met ironie en spot.

We gaan shoppen en kopen een beige broek. Een kleur die nooit mijn huis binnenkomt. Ik vind het de meest vreselijke kleur die er bestaat. Hij lacht breed terwijl hij ze past en geeft me een stomp tegen mijn schouder: “Mooi hee mama”, zegt hij. Ik knipoog en beaam volmondig: “Zo mooi, jongen.”

De sfeer blijft plagerig tot we de weg van zijn ander huis inslaan. Hij kiest een nieuw nummer.

We zwijgen. Hij stelt de vraag die hij na elk nummer stelt: “Vind je het goed, mama?” Ik knik en knipoog weer.

Wanneer we stilstaan op de oprit en we beiden zwijgen tot de laatste noot, weet ik het zeker. Mijn opvoeding is best ok. En hij is meer dan dat.

woordenvaniRis

Al is het helemaal van mij

toch blijft de rechterkant leeg.

Soms ervaar ik een kramp

letterlijk dan

want mijn kant was altijd wat smaller

omdat jouw arm om me heen

allesomvattend was.

Af en toe dwaalt mijn hand

en raak ik het lege kussen

tot in het diepst van mijn ziel.

Vannacht probeer ik het

wijd en zijd

mijn uitgestrekte lijf

over de hele breedte

de volledige lengte.

Wanneer ik wakker word

zal ik weer links liggen.

Mijn kant, jouw kant

ons bed.

Nog steeds

Alles wat belangrijk is …

Wanneer bij dit nummer de tranen biggelen, observeer ik mezelf even verbaasd. De zaal is donker, het podium hoopvol verlicht. Hij zingt met een prachtige grain in zijn stem. Ik weet dat het nummer me niet zo raakt als ik het op youtube beluister. Het is gewoon de sfeer van de avond.

Wegens geen gezelschap ging ik voor de eerste keer alleen naar een concert dat eigenlijk geboekt was in oktober 2020. Het werd al drie keer verplaatst en vrijdag was het eindelijk zo ver. Paul Carrack in de Roma. Zo’n prachtige zaal, helemaal overeind gehouden door vrijwilligers … Ik zeg het altijd aan de bar: Prachtig dat jullie dat doen! Elke keer krijg ik een gegeneerde blik en een gemompeld dankjewel.

Het voelde even oncomfortabel. Alleen binnenstappen. Maar ik kan dat. Ik doe dat. Tijdens het concert wordt het me duidelijk dat ik dit misschien meer moet doen. De manier waarop ik concerten beleef is euh … uniek te noemen. Mijn lach borrelt vanzelf op bij een prachtige drum- gitaar- of bassolo, mijn gemoed schiet vol met zachtheid of virtuositeit op het podium. Dat kon ik tot nu toe enkel delen met die ene ex uit een ver verleden. En nu dus met mezelf. Het doet deugd. Het voelt warm.

Ik denk aan mijn papa en stuur filmpjes door. Hij kan ook zo ontzettend genieten van muziek. Als Paul In the Living Years zingt, huil ik dus even ontroerde tranen. Alsook bij Eyes of Blue.

Wanneer ik na het voorprogramma een praatje doe met de man die naast me zit, ook alleen, voel ik de rust binnensijpelen.

Onverwacht staat daar plots een oude vriend naast mijn stoel. We omhelzen elkaar en ik knijp in zijn schouder. Wat fijn om hem hier te zien. Ik wist altijd al dat hij een goede muzieksmaak had.

De avond eindigt met een publiek dat rechtveert en danst alsof ze nog allemaal twintig jaar oud zijn. Ik hef mijn armen en zing luidkeels mee. Paul dimt de muziek en nodigt iedereen uit om te doen wat ik al een hele avond doe … Volgens mij zouden we een koor kunnen vormen. Of misschien toch niet. We zouden in ieder geval ontzettend veel plezier hebben.

Nadien op de bus luister ik gesprekken af van uitgaande jeugd en glimlach ik achter het masker dat nog steeds verplicht is op het openbaar vervoer. Thuis vertel ik honderduit, mijn luisterende zoon analyseert dat ik wel ‘bijzonder enthousiast’ ben. De omgekeerde wereld lijkt het… Ik ging uit. Zoonlief bleef thuis. De betekenis van ‘All that matters to me’ dringt binnen. Paul schreef dat nummer toen zijn dochter een wereldreis maakte. Het zegt alles wat ik voel over mijn kind dat ook stilaan zijn vleugels begint uit te slaan. Gelukkig nog geen wereldreis. Dat kan mijn moederhart nog niet aan. Paul zegt het goed. Dat is alles wat belangrijk is.