Vier kilometer. Die uren duren. Mijn hand onder haar arm. Mijn stap die inhoudt, vertraagt. Mijn stem verkoelt. Niet ijzig maar geduldig. Liefdevol wijs ik haar de weg. Zoals zij dat met mij deed. De rollen omgedraaid. Ik hou niet van dit rollenspel. Dit drama dat zich voor mijn ogen voltrekt.

Vier kilometer. Ik rij ze. Aan 50 km per uur. Het duurt uren.

We vertrekken. Ze praat.

“Tja, hij gaat niet zo vaak meer op stap. Maar ik dacht … ik kan nu toch best alleen gaan. Het is per slot van rekening mijn petekind. Dus moest ik even naar zijn feestje gaan. Een mens kan toch niet anders hee? …

Het is lang geleden dat ik hier was. Volgens mij is dit een heel drukke baan. ‘t Is allemaal nogal veranderd tegenover in mijn tijd.”

Het eerste rode licht. We stoppen. Ze praat.

“Tja, hij gaat niet zo vaak meer op stap. Maar ik dacht … ik kan nu toch best alleen gaan. Het is per slot van rekening mijn petekind. Dus moest ik even naar zijn feestje gaan. Een mens kan toch niet anders hee? …

Het is lang geleden dat ik hier was. Volgens mij is dit een heel drukke baan. ‘t Is allemaal nogal veranderd tegenover in mijn tijd.”

Het zebrapad. Iemand steekt over. Ze praat.

“Tja, hij gaat niet zo vaak meer op stap. Maar ik dacht … ik kan nu toch best alleen gaan. Het is per slot van rekening mijn petekind. Dus moest ik even naar zijn feestje gaan. Een mens kan toch niet anders hee? …

Het is lang geleden dat ik hier was. Volgens mij is dit een heel drukke baan. ‘t Is allemaal nogal veranderd tegenover in mijn tijd.”

De oprit van haar huis. We rijden tot achteraan. Ze vertelt.

“Tja, hij gaat niet zo vaak meer op stap. Maar ik dacht … ik kan nu toch best alleen gaan. Het is per slot van rekening mijn petekind. Dus moest ik even naar zijn feestje gaan. Een mens kan toch niet anders hee? …

Het is lang geleden dat ik hier was. Volgens mij is dit een heel drukke baan. ‘t Is allemaal nogal veranderd tegenover in mijn tijd.”

De gordel los. De deur open. Mijn hand onder haar arm. Mijn stap vertraagt.

Ik neem afscheid. Mijn hart versnelt. De stroom van tranen komt. Tegen 100 per uur.

Verdriet: zij vertelt verhalen. Tegen 1 km per uur.

Mijn moeke.

Advertisements

8 thoughts on “

  1. dit is een stuk van je leven dat zou je willen overslaan nu, maar later als ze er niet meer is ben je blij dat je het hebt mogen doen,
    dikke knuffel
    xxx

  2. Pingback: Music for life | Bloem's blog

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s