Als een sociaal dier (een aap ofzo) klief ik door dit leven dat het mijne wordt genoemd. Uitstapjes hier, drankjes daar, telefoontjes zus, feestjes zo … babbeldebabbel, tetterdetetter ik wat af. Aai en streel ik ego’s, wordt het mijne nog wat meer gecultiveerd, genieten we, word ik een spons van emoties. Hyperdehyperde piep.

Na mezelf anderhalve maand van de wereld te smijten, begrijp ik dat mensen zoiets verwachten. Een fuifbeestje, partyanimal, maatschappelijk dier. Bloem.
Geen kluizenaar, heremiet, solitaire anachoreet …

Anderhalve maand onder zwart zand … ik genoot er niet van. Sociale druk enzo. Waar zit jij? Wat ben je aan het doen? Ben je boos? Is alles ok?
Veel van de eerste drie, weinigen stelden de laatste vraag.

De paardjesmolen mag al eens een keertje draaien zonder mij, de onrust van alledag hoeft geen Bloem.

Een diep verlangen spreekt.
Die Bloem die even Chrysant wordt: elke begraafplaats kan mij bekoren. Ik wonder daar rond sedert mijn eerste onafhankelijkheidsdag. (Toen ik alleen mocht fietsen, ofzo)
Dat bos dat ik doorwandel terwijl ik fluister met de bomen.
Die zee, die wijdsheid waar ik minder dan klein word en mijn één meter tachtig prachtig nietig is.
Zonder mensen. Zonder woorden die luidop kaatsen. Heerlijk is dat.

Lang weggestoken. Wegens mezelf nogal tegenkomen dan. Wegens ‘brr-die-is-eng’-uitspraken van personen rondom. Wegens drukte en file op de ring rond Bloem.
Deze week weet ik het weer. Wanneer ik droom, lees, denk en kijk en verlang.
Later als ik groot word, word ik kluizenaar. Alleen manlief mag mee. Er zijn nu eenmaal bepaalde zaken die leuker zijn met zijn tweetjes.

Advertisements

3 thoughts on “

  1. Hier herken ik eigenlijk heel veel van mezelf in.
    Ook ik verdwijn af en toe een tijdje van de wereld om alleen te kunnen zijn met mezelf. Vooral rond bepaalde verjaardagen heb ik het erg. Dan moet ik even alleen zijn met mijn eigen herinneringen en verdriet. Dat gaat zodanig ver, dat ik er man- en dochterlief eigenlijk ook niet bij kan hebben. Maar ze weten ondertussen gelukkig hoe ik functioneer, en dat ik dat af en toe gewoon even nodig heb.

    Ben eigenlijk absoluut geen sociaal dier, en moet ontzettend veel moeite doen om mij “onder de mensen” te begeven. Geef mij ook maar dat bankje op het kerkhof.

    BTW: alles oké? 😉

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s