Liefste dagboek,

vandaag was het weer zover. ‘Ze’ was er weer. Met haar muizeoogjes en nonnenmondje. Met haar vuilnisbeltadem en haar kleine grauwe handjes. Met haar bakken die vol kritiek zaten en uitgespuugd worden met het tempo van een HST.

Het genoegen waarmee ze DE fout wreef. In mijn neus. Eronder zou té subtiel geweest zijn. Trillende handen terwijl ik cool wil blijven, bonzend hart dat oorverdovend de stilte in mijn mond breekt.

Vandaag was “ze” er weer.

Binnen drie weken is het zover. Dan trek ik heel langzaam haar nagels uit, leg haar op de rektafel en draai de duimschroeven aan. De pijnbank is te zacht voor haar, de garrote kan haar niet deren. Neen, een botte guillotine is er zelfs nog te goed voor.

Ik folter haar met mijn klank, martel haar met mijn woorden. In Van Dale staat achter ”stalking” háár naam. Over drie weken wil ik haar nooit of nooit meer zien. Nooit!

Liefste dagboek, soms wenste ik dat ik mijn gedacht mocht zeggen. Dat ik niet moet denken aan “aantallen” en “lesuren” en al die andere zever. Soms wil ik luidop in haar gezicht uitroepen dat ze het helemaal fout doet en eerst naar zichzelf moet kijken voor ze kritiek uit op mijn aanpak.

Soms wou ik dat …

Vandaag dus weer even.

Dag Boek. Ik ga afkoelen. In de diepvries. De enige plek die mijn temperatuur doet dalen.

Advertisements

5 thoughts on “

  1. Slechts drie weken nog, je kan dus aftellen…
    Voor ondertussen wens ik je een fantastische diepvriezer toe, misschien gevuld met veel lekkers om jezelf te verwennen.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s