Mee-lijden (met mij deze keer)

Hij was die jongen waar niemand mee praatte. Niemand naar luisterde. Niet grappig, niet boeiend, niet mooi, niet slim. Genegeerd. Een beetje de plaatselijke dorpsgek.

Mijn hart brak elke keer. Dan glimlachte ik wat weg. Want als ervaringsdeskundige qua afwijzing vond ik hem altijd zo zielig. Zo eenzaam en alleen.

Zijn moeder sportte samen met de mijne. Ze maakte zich zorgen over “onze Peter”. Weinig vrienden hoewel hij in elke vereniging zat die maar bestond in ons dorp. Geen vriendinnetje want bij meisjes in de buurt komen lukte niet zo goed.

Met zijn fiets aan de hand liep hij naast mij wanneer hij me tegenkwam in de winkel, op straat, tijdens het uitgaan. Dan werd ik bedolven onder de woordenwaterval die uit zijn mond met scheve, gele tanden gulpte. Want ik luisterde wel. In het begin vanuit een zekere Moeder Theresa- inslag … later omdat het niet anders meer ging.

Met een gebroken hart van mede-lijden stelde ik vragen waarop ik het antwoord eigenlijk niet wilde weten, kreeg ik informatie die me niet echt interesseerde. Telkens gepaard met een waterval want Merho heeft zich op Peter geinspireerd, ik weet het zeker.

Op de duur verstond ik de anderen. Werd mijn medelijden vervangen door een lichte irritatie die in de loop der jaren evolueerde naar afschuw. Als een lastige mug zoemde hij om me heen. Me overspoelen met persoonlijke informatie en vragen, vragen, vragen. Zo gauw mijn hoofd verscheen werd ik het aanspreekpunt voor Peter. Een punthoofd kreeg ik daar van. Want zelf iemand afwijzen kon ik niet. Hoe zeg je subtiel en compassioneel tegen een jongen dat je hem niet wil kussen en dat je ook niet iets met hem wil gaan drinken? Dat je eigenlijk alleen maar met hem praat omdat je hem zo zielig en verlaten vindt? Omdat je hem het gevoel wil geven dat er wel mensen op de wereld zijn die vriendelijk willen wezen tegen eenzamen van hart (en sorry ook van geest)?

De jaren deden hun werk. Peter verdween uit mijn leven. Ook uit mijn punthoofd.

En toen kwam facebook.

Zijn friend request deed geen belletje rinkelen. Tot de foto verscheen. Een man van negendertig met een ‘ziekenkasbrilletje’, scheve tanden, kleine oogjes en een rijkswachtersnor. Daar was dat medelijden weer. Terwijl ik koelbloedig oudleerlingen die ik niet tof vond, weiger. Peter deed weer beroep op mijn weke hart.

Och, kom … ik wil wel eens weten hoe het met hem gaat.

Ik ben een ezel. Ik stoot mij twee keer aan dezelfde steen.

Want meteen was daar die hatelijke chatfunctie.

– Hoe is het met jou?

– Heb je kinderen?

– Waar woon je?

– Wat doe je?

Vragen die ik niet vervelend vind. Hij is single, woont in S, is buschauffeur en houdt van kamperen.

Mijn doorsnee antwoord was na twintig jaar ook nog steeds hetzelfde. “Dastof”

Toen kwamen er ietwat vreemde vragen. Vragen die onschuldig lijken en het waarschijnlijk ook wel zijn maar die de bekende Peter-kriebels deden rijzen.

– Weet je dat ik bijna jarig ben?

– Spreken we nog eens af? We zullen heel wat bij te praten hebben?

– Wanneer kan je komen?

– Hou je van kamperen? Ik heb een caravan. Ik kan je wel gidsen in Zuid-Tirol.

– Dit weekend ga ik met de caravan weg. Heb je zin om mee te gaan?

– Wanneer kan je komen? Je mag ook op een avond komen als je het zo druk hebt.

– Ben je al in Zuid-Tirol geweest? We kunnen er eens samen heen.

– Wanneer kan je komen?

– Welke sport doe je? O, gaan we eens samen zwemmen?

Dan rijst er nog iets anders dan kriebels. De afschuw van twintig jaar oud komt ook even terug. Dom, Bloem, dom. Geen medelijden hebben en kortweg neen zeggen.

Ik voel me terug zestien. Nog steeds ontwijk ik rechtstreekse vragen en fladder ik met een “dastof” en “wezullenwelzien” rond zijn vrij indringende persoonlijkheid. Het enige voordeel van facebook is dat er geen speeksel meer rond mijn oren vliegt.

Wat doe ik nu? De “Block”knop wordt gestreeld door mijn muis. Ik krijg het niet over mijn hart.

Wat een gevoel moet dat geven? Weer een afwijzing door Bloem. Die eerst zo ‘leuk’ (?) chat en alles tof vindt.

Na zijn zesde keer vragen of ik eens wil ‘komen’, doe ik het toch. Ik blok Peter. En vind mezelf nog altijd ‘niet lief’.

Ik ruik hier een therapietje opkomen. Ik voel de nood aan zware analyse en introspectie. Want neen zeggen tegen een man met gele tanden en een overdosis water moet gemakkelijker worden met de jaren. Niet?

Advertisements

3 thoughts on “Mee-lijden (met mij deze keer)

  1. Het zit vanbinnen zingt Clouseau maar het oog wilt ook wat hé..Dus als het je echt niet interesseert die jongen niet aan het lijntje houden en kordaat zijn…

    Heel fijne zondag

  2. Dat hij nog niet vroeg : “Wat heb je aan?”

    Minder aantrekkelijke uiterlijkheden of niet. Inpertinente vragen mogen altijd ‘nee’ als antwoord krijgen hoor.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s