Mijn vingers dralen. Aarzelen, treuzelen. Zou ik … zou ik niet?

Maar wanneer je al drie dagen op de meest onverwachte momenten denkt aan Anna die je eigenlijk helemaal niet persoonlijk kent, moet je wel iets schrijven.

Ik wil geen ramptoerist zijn. Zo iemand die iets erg ziet gebeuren en dan even stopt om te zien hoe erg het wel is.

Neen … neen …

ik denk gewoon dikwijls aan haar. Moest zoonlief iets vrouwelijker uitgevallen zijn, dan was zijn naam Anna geweest. Dat schreef ik ook bij Michel toen ze werd geboren. Dat ik haar naam zo mooi vond. Ik zag haar opgroeien en zag dat het kindje óók heel mooi is.

Het gaat niet zo goed met Anna. En ik weet niet of het hier op zijn plaats is om dat te zeggen. Maar ik zit er mee in. Ik kijk naar mijn eigen kind en hoop dat het me nooit of van mijn lange leven overkomt.

Vooral denk ik echter: Komaan, Anna, komaan … En komaan, dokters, komaan.

Heel veel sterkte voor Sandra en Michel. En voor hun kindjes.

Vanuit het diepste van mijn hart en mijn ziel.

Advertisements

One thought on “

  1. Ik weet eigenlijk niet goed wat te zeggen..Tlijkt me verschrikkelijk zoiets te moeten meemaken…Heel veel sterkte voor hen gewenst…

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s