De jeugd van toen

Zondagmiddag begon het altijd. Buikpijn, hoofdpijn, zeurend. Wat op de zetel liggen. Wat rusten. Stiekem wat huilen. Ons mama kreeg er horens en zelf hoofdpijn van. Tegen zondagavond was ik niet te genieten. Nog een kletterende ruzie met zus en dan was het weekend weer ten end.

Sportweekend maakte de nachtmerrie compleet. Nog steeds krijg ik de kriebels in mijn buik wanneer ik die muziek hoor. Daarna Lutgard Simoens en tijdens haar sermoen naar bed. Wachten op de nachthengst die zou komen. Want hij kwam, dat was altijd zeker.

Naar school gaan was het ergste wat me kon overkomen. Van mijn drie tot mijn … euh … negendertig? Echt ziek zijn. Omdat het morgen maandag was. En ik de grootste schoolhater was die er maar bestond.

Tot Wim kwam. En bleef. Hij en ik alleen in de nachtelijke uren. Hoe langer ik hem hoorde, hoe korter de slechte nacht. Wim stelde mij gerust. Met hart en ziel. Door de jaren heen evolueerde hij van een geruststellende vaderfiguur tot een minnaar die me streelde met zijn klanken. Vele mooie momenten hadden we. Wim en ik. Wim zorgde voor de innerlijke rust die ik nodig had.

Wim was echter een grote onbekende. Zijn naam wist ik niet. Enkel wat hij maakte was me zeer bekend.

Manlief vulde ongeveer twintig jaar later de grote leemte in. Wim Mertens.

Blijkbaar een herinnering voor velen. Wat doet het met u???

Advertisements

7 thoughts on “De jeugd van toen

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s