Grote woorden zijn soms eenzaam ….

Dat zei Frank, terwijl hij met een gitaar op de rand van het podium zat. Ik nipte van mijn glas witte wijn (dat ik onder mijn sjaal meesmokkelde uit de foyer), legde mijn hand terug in de zijne en huilde verder. Een concert dat wel de kroniek van onze relatie leek.

Frank begon. Ik ook. Gelukkig had ik drie zakdoeken bij.

Frank zong verder. Ik huilde verder.

Frank bewoog, bevrijdde, ontroerde, maakte elke emotie in me los. Ik lachte, weende, juichte, applaudisseerde. En miste. Mijn maatje. Mijn lief. Mijn vriend. Hem. Alle mensen die ik verloor.

Onze handen vonden elkaar automatisch. Zoals altijd wanneer we muziek ademen. Om de beurten janken. Met onze hoofden tegen elkaar luisteren naar een man die we mateloos bewonderen.

Ik mis de muziek. Een leemte die me hol maakt. Uitholt.

Want ook dat raakte ik kwijt. Ontnam ik Hem. Door te voelen wat ik voelde. Te doen wat ik deed. Elke passie ging verloren in de grote eenzaamheid van Bloem.

Nu denk ik: had ik maar gepraat. Had ik het maar gezegd. Ook tegen al die mensen die me nu veroordelen. Mijn schouders zijn breed, sterk. Forse dame van 1 meter 80. En maar denken dat ik het alleen kan dragen.

Uiteindelijk zocht ik geluk. Enkel dat.

In Kronenburg park?

Neen, het Jubileumpark te Brussel zal het dan waarschijnlijk zijn. Hopelijk jubel ik ooit weer.

Advertisements

3 thoughts on “Grote woorden zijn soms eenzaam ….

  1. Pingback: zijtgezot? | Bloem's blog

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s