Het gras groeit

Zaterdagavond. De nacht valt. Kaarsen ontsteken als in een Disneyfilm. Romantiek is niet nodig. Een dekentje over mijn benen, Sarah die me vergezelt, eenzaamheid tiert welig want zoonlief ligt te snurken in bed.

Hij is met zijn vriendin iets gaan drinken.

Klinkt dat alsof hij een nieuwe vriendin heeft? Ja; hee … terwijl het niet zo is. Ik wou gewoon even proeven hoe die zin voelt in mijn mond. Zijn vriendin.

Deze is zijn beste vriendin die hij al jaren kent. Diegene bij wie hij altijd terecht kan wanneer hij het niet meer ziet zitten. Diegene waar ik nooit eerder jaloers op was wanneer hij haar zijn aandacht en liefde gaf. Ge kent dat wel: zo’n onverwoestbare vriendschap tussen een man en vrouw.

Bloem zit alleen thuis bijgevolg. Met die vallende nacht dus. Nog net niet op mijn hoofd. De vlammetjes vullen de duisternis en de vogels dimmen langzamerhand elk getwitter en getwiereliere dat ze zonet nog uit volle borst ten berde brachten.

Ik sla venijnig een mug dood. Ik smeer een muggenzalfje en weet nu weer waarom ik citrus het liefst alleen in mijn thee en nergens elders wil. Gemis sijpelt. Bij mij sijpelt en druppelt altijd alles. Terwijl ikzelf naar de buitenwereld toe een bom laat vallen waarbij men mijn Enola Gay totaal mist. En dan durf ik schrikken van het effect dat mijn Little boy heeft??? Ja dat durf ik. Want door al dat gesijpel is mijn innerlijke erosie al in een veel verder stadium dan die van mijn omgeving.

Of simpelweg gezegd: ik kijk de nacht in en bedenk me dat ik dikwijls te veel denk. Wat denkt ge?

Advertisements

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s