Perkustnie

Ook datgene waarin Hij en ik soulmates waren, is verdwenen. In rook maar vooral met veel vuur opgebrand aan de passie.

Het voelt als een amputatie. Bij Hem nog erger dan bij mij, misschien. Hoewel … een officiele instantie zei me: Niet invullen, geen scenario’s schrijven maar vanuit het IK praten. Ik vind … ik denk … ik voel.

Dus ik ken de gradatie van zijn gemis niet maar ‘ik geloof’ dat het een concentratiekamplitteken zal achterlaten. Evenals op mijn lijf dat fysieke ontwenningsverschijnselen toont.

Muziek. Ik ademde het. Wat te veel, te intens. De zuurstof ontbrak. Verdween. Een stoflong is er niks tegen. Gehoest. Geproest. Met de diepe bas van een hond met tering.

In stilte leven. In stilte autorijden. In stilte werken. Daar waar vroeger het hoofd headbangen een nieuwe dimensie gaf, is er nu slechts kin-borstcontact dat zelfs Ellen Degeneres depressief zou maken. De zon helpt een beetje. Een heel klein beetje. Verliefd zijn doet ook wel iets. Verliefd op leven (das lang geleden), op mijn nieuwe felgekleurde handtas, op mijn vriendjes en vriendinnetjes die me zo enorm steunen en zo ontzettend lief voor me zijn, op mijn zoon die het mooiste, liefste, knapste, meest fantastische kind is van de hele wereld (en mij de idem moeder vindt, waarbij ik gemakshalve vergeet dat ik de enige moeder ben die hij heeft en hij dus verondersteld wordt van mij de mooiste, liefste, knapste, meest fantastische moeder ter wereld te vinden), verliefd op Hem zal ik ook altijd blijven (al word ik verondersteld van dat niet meer te zijn), verliefd op de nieuwe mensen in mijn leven, die me niet kennen van vroeger maar waarmee het zo klikt dat hetme  gelukkig maakt van hier tot Peking….

Sedert een paar dagen betrap ik er mezelf op dat het stuur terug dienst doet als drum. Ook zing ik weer. Soms wat aarzelend maar de tranen springen in mijn ogen wanneer ik mezelf volume hoor geven. Wat een puur en puur genot.

Een indicatie van Bloemverwelking: als ik niet meer zing, ben ik aan het sterven.

Dus hierbij duik ik mijn tuin in en deun ik wat wijfelend en twijfelend … stilletjes met een kleine heupbeweging. Zacht en teder, wat ironisch en liefdevol.

Knip met mijn vingers (vol aarde en onkruid) en buig me over ranonkels en bloembollen.

Ik zing. U ook?

Advertisements

2 thoughts on “Perkustnie

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s