Maten, makkers, maats

22 waren we …

Ze kwam me vertellen dat ze zwanger was. Onverwacht. Niet voorzien. Hallucinant leek het ons. Net afgestudeerd. Uitgaan was het belangrijkste aan ons hoofd. Niemand was er al getrouwd. Niemand woonde samen. Een vast lief, ja dat wel … maar zeker nog geen kinderen.

Ze trouwde. Met haar vast lief. Liefde, dat was er wel. En het kindje. De baby. Die we niet durfden vastpakken. Je zou het zo eens moeten laten vallen!

Wij bleven uitgaan. Zij zat thuis. Met hem. In een grotemensenhuis, met een grotemensenleven.

23 waren we …

Ik had hem gevraagd. Om te trouwen. Volgend jaar. Wanneer ik 24 werd. Na 7 jaar mocht dat wel eens. (Gouden raad van tante iris: nooit feministisch zijn in huwelijksaanzoeken. Laat hen het maar vragen. Als je het zelf vraagt, loopt het mis. Zeg dat ik het gezegd heb. Na twee keer kan ik u verzekeren dat het zo is.)

Juli 1994 zou het zover zijn. Net na mijn 24ste verjaardag. Dromen van een bombastisch kleed met een bombastisch feest en een bombastische ceremonie. Bombastische vrouwen als ik hebben dat graag. Laat ons barok wezen want dat geeft kleur aan het leven.

Daar was 22 januari 1994. Een donker telefoontje in de vroege morgen. “Iris, hij is dood.”

Meteen klaarwakker. Dwaas beseffend dat er iets mis was.

Een ongeluk. Op reis in het buitenland. Hij op slag dood. Zij geschud en gekneusd. De baby tussen achterbank en zetel gevallen en als bij een wonder volkomen ongedeerd.

Repatriëring. Helse ambulancerit van ongeveer 500 km. Pijnstillers, Temesta in overvloed. Begrafenis. Baby die leert lopen, lacht, babbelt … zonder papa. Zonder man.

Eerste jaar werken. Huwelijk voorbereiden. Elke dinsdag en donderdagavond langsgaan. Woensdagnamiddag met de baby naar de speeltuin. Zaterdagavond op sleeptouw en toch terug uitgaan. Huilen. Veel huilen. Ontzettend veel huilen.

Plots was ze weg. Na drie jaar intens rouwproces ging ze haar eigen baan. Verweesd bleef ik achter. Mijn beurt om te rouwen.

En nu … na 16 jaar is ze daar weer.

Lang leve facebook!

Advertisements

3 thoughts on “Maten, makkers, maats

  1. Amai. Ik kreeg gewoon kippenvel bij het lezen van dit stukje. Zo mooi geschreven. Zo’n realistisch beeld opwekken. Je schrijft fantastisch. En ik ben blij voor je dat je ze via fb weer gevonden hebt.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s