Wat eens zo vertrouwd was, voelt nu zo vreemd.

Het is niet meer Hij en ik tegen de wereld. We grijpen elk een stuk van die wereld en vlijen ons erin alsof het ‘thuis’ is. De nieuwe basis waarin we strijden.

We beschouwen elkaar als overwinnaar en onszelf als verliezer. De rest supportert. Voor of tegen. Met of zonder. Maar altijd kiezen ze een kant. Het maakt fundamenten nog losser, minder stevig. Eens zal het huis instorten. Dan liggen we eronder. Puinruimen. Terug opbouwen. Hopelijk iets meer gefundeerd dan.

Ik weet wel zeker … dan zullen we als één blok boven ons kind hangen. Mijn handen op Zijn schouders, de Zijne in mijn nek. Hoofden tegen elkaar, ruggen breed. Want wanneer de boel instort, mag Zoonlief niets overkomen. Want dat blijft onze wereld. Van ons tweetjes. Dan mogen supporters zeggen wat ze willen. Dan is het nog steeds Hij en ik tegen de wereld.Wij.

En dat voelt goed.

Advertisements

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s