Wild gedacht (en dat in het niet-wild-seizoen)

Mijn omgeving opent mijn ogen. Misschien omdat ik zelf in de situatie zit maar overal om me heen zie ik kathedralen van relaties afbrokkelen en in elkaar storten. Restauratiewerken alom. Soms met krachtdadige middelen, soms slechts als drogreden om een ander kerkje te bezoeken of te bouwen. Eeuwige liefde … ik ben mijn geloof erin zo kwijt. Voor een sentimentele, romantische ziel als deze Bloem is dat een stukje ziel dat kwijt geraakt is. Het was mijn fundament. Oprechte, ware liefde.

Onnozel misschien. I know. Maar toch … wie onder u heeft er ooit niet in geloofd?

Toen er iemand tegen me zei: “Tja, gezien uw leeftijd, mevrouw, is er misschien toch sprake van een midlife crisis …”slikte ik een krop ter grootte van de Mount Everest weg. Amper.

De verontwaardiging die me bij de strot greep, was zeer groot. Watte? Ik? In de statistieken … NO F*****G WAY!

Grove uitspraak van geschoffeerde Bloem.

Maar met al dat kathedralengedonder moet ik toch toegeven dat het er wel op lijkt. Al sedert een jaar of vijf heb ik wanhopige mannen met een slecht huwelijk aan mijn deur. Ze houden van hun vrouw maar er is niet genoeg intimiteit. Ze gaan op café en komen mij daar tegen. Iemand met grote oren en stevige schouders. Want ook mannen hebben daar behoefte aan. Vrouwen zwijgen over alles wat er anders wordt dan vroeger, over het verlies van romantiek en passie en werpen zich kloekerig op hun kinderen en ‘de opvoeding’.

Laat ik nu net iets mannelijker zijn dan de gemiddelde vriendin. Ik hou van mijn zoon maar vind dat mijn relatie af en toe zelfs nog belangrijker is. Met die man moet een mens wel verder hee. Het is niet omdat ge het goed doet met uw kinderen dat die later uw hand vasthouden als ge de stoep bij de bakker niet meer kunt nemen. Kinderen zijn er om los te laten. (zeg ik met mijn groot bakkes, I know!)

Afijn …

ik bedacht me net een concept. (Wat wil zeggen dat het met iris een beetje beter gaat want als ze al weer begint met haar zotte gedachten, dan doet dat kind het niet slecht)

Als er nu eens een wet wordt gestemd? Waarin er wordt bepaald dat elk koppel na tien jaar huwelijk/relatie verplicht apart moet wonen, gedurende een jaar of twee. Een jaar waarin er opvang is voor de kinderen, waarin kinderen dat ook normaal vinden dat ze de ene week bij mama en dan bij papa terechtkomen. Een periode waarin er ruimte is voor persoonlijke ontplooiing, verandering van werk, vrienden, omgeving.

En … nu wordt het nog wilder …

er wordt bij loting bepaald wie het grote huis mag bewonen, wie de auto krijgt, het buitenverblijf in de Ardennen en de antieke vintage kast die ge zo verliefd samen kocht in het eerste jaar van uw onstuimige relatie.

Om enige vinger aan de pols te houden is er een maandelijkse bijeenkomst onder begeleiding van een relatietherapeute met kinderopvang. Na een jaar of twee beslissen beide partners of ze apart blijven of terug samenkomen.

En dat alles op kosten van de maatschappij.

Aha, ik zie u steigeren. Tegenargumenten van de jongeren onder u. Begrijpende argumenten van mijn leeftijdsgenoten. Meewarige blikken van de oudere lezers. “Bloem, ge verkoopt onzin. Zever in pakskes. Houd uw groot bakkes, het is niet omdat gij er een puinhoop van maakt dat iedereen moet lijden.”

Awel … het zal ons veel leed en geld besparen indien mensen wat meer met hun vinger aan de slagader van hun relatie zaten. Want soms stopt dat hart dus met kloppen. En ge weet het niet. Ge voelt het niet. En zeer dat dat doet.

Al die kosten van scheidingen, inboedeltoestanden en vooral psychologische bijstand voor man, vrouw en kinderen … ze kunnen vervangen worden door de kosten van een ondersteunende bijdrage die iedereen alert houdt.

Utopie in het kwadraat. Maar het zou me zo geholpen hebben. En yep … dan hebben we het dus weer over mij…

Advertisements

One thought on “Wild gedacht (en dat in het niet-wild-seizoen)

  1. Ik begin meer en meer overtuigd te worden van een midlifecrisis hier (wat inhoudt dat ik 78 jaar zal worden, rekenend vanaf wanneer het zootje begonnen is) en de ware liefde, tjah… Talking to the wrong person, vrees ik.
    En miljaar, ik ben je blijkbaar uit het oog verloren bij de verhuis van oude naar nieuwe blog. Ik ga sterk beginnen bijlezen.

    Veel courage! We weten beiden hoe nodig dit is…

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s