Utropisch

Zweten doe ik. Angstzweet, zenuwzweet. Een zweed is er niks tegen. (Haha, flauwe grap, i know!)

Het is 17:53 en voor de eerste keer in mijn leven ben ik zwaar afgewezen. Op werkvlak. De teleurstelling is zo groot dat ik u daar even mee lastig val.

Als een dead (wo)man walking wandel ik terug richting tonderwijs. De moeders onder u houden hun hart vast. O, neen, weer zo’n uitgebluste moede juf. No worries. Ik doe mijn best. Mijn uiterste.

Maar een nieuwe job was zo schoon geweest.

Het is 17:56 en ze belden nog steeds niet. Het zal dus een no go worden. Morgen misschien?

Advertisements

5 thoughts on “Utropisch

  1. Zelf bellen, meid. Misschien ben je niet de eerste keuze, maar wil de eerste nog wat bedenktijd om dan te denken dat ze/hij het toch niet gaat doen en bellen ze jou morgen.

  2. Verdorie toch, dat het je in deze moeilijke periode ook professioneel niet voor de wind mag gaan. Hopelijk komt er toch nog iets dat je 100% ziet zitten uit de bus. Succes!

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s