Hij kijkt. Kijkt weg en meteen weer terug. Mijn hand verhuist van mijn mond naar de zijkant van mijn gezicht. Mijn zakdoek is verborgen in mijn handpalm. Ik hou mijn adem en snikken in. Het landschap schiet voorbij. Net als de conducteur die ik zeer vriendelijk begroet met ‘goeiemorgen’. Terwijl de zon al aan de horizon staat. Klaar om te zakken, te vallen, niet in zee maar slechts even ondergaan om over een paar uur weer te rijzen.

Hij kijkt. Blijft kijken. Ik vlucht voor zijn blik. Zet mezelf in het midden van de zetel, verborgen voor zijn ogen. Mijn billen glijden bijna probleemloos in de spleet die de stoelen scheidt. Magerder werd ik. Niet van verdriet, want dan zou ik terug mijn oude Sidonia-figuur hebben. Neen, het dieet werpt zijn vruchten af. Twee keer per dag. Een stuk fruit.

Ik dwaal af. Net als zijn blik. Gelukkig maar. Het is geen zicht: veertigjarige vrouw met midlifecrisis hardop snikkend op de trein. Genant.

Plaatsvervangende schaamte doet hem wat heen en weer wiebelen op zijn stoel. Dan verdwijnt hij in een boek. Opgelucht neem ik het mijne: “Oorlogswinter” van Jan Terlouw. Omdat jeugdverhalen erg troostend kunnen zijn. Zelfs in tijde van oorlog, koude winters en bevroren harten.

 

Advertisements

7 thoughts on “

  1. “Plaatsvervangende schaamte doet hem wat heen en weer wiebelen op zijn stoel.” Dat is gewoon niet waar. Die gaat eerder denken: “Ocharme. Die heeft wel heel veel verdriet. Wat doe ik nu best om het niet te doen opvallen dat ik het gezien heb.” Als ge in de put zit, dan voel je je zo bloot als iets, al heb je nog zoveel kleren aan. Bloot met uw emoties, want het lukt gewoon niet om ze te verbergen. En andere mensen zijn dat niet gewoon en weten niet waar kijken. Bijna hetzelfde alsof je daar inderdaad in je blootje zou zitten. Maar voor tranen in de trein word je niet opgepakt, zunne. Dat is nog helemaal legaal. En och. Voor die ander is dat helemaal niet zo erg als het voor jou was. Laat het dus maar zijn. Zoals het is. En niet erger dan dat. Het is al lastig genoeg.
    NB ik heb gisteren in een perfect zonnig en vrolijk dierenpark de stresskip uitgehangen. Volledige overdreven. Het ging pas wat beter als ik wat lief was voor mijn eigen en me ook daarover niet nog eens ging opwinden.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s