Ademloos

Nu de realiteit en waarheid stilaan naarbuiten sijpelen, kunnen reacties niet uitblijven. Ieder denkt me nog te kunnen helpen met een karrevracht goede raadgevingen. Het is bovenal verbazing met hier een daar een snuifje verontwaardiging dat me overspoelt. Hoe? Waarom? Watte? En niet altijd in die volgorde.

Het doet me weer wankelen. Ik nam beslissingen, beslissingen werden voor mij genomen, veranderingen overkwamen me en ik schatte niet altijd de gevolgen ervan in. Ik draag ze. Die consequenties. Verbrande billen en blaren, u kan er zich iets bij voorstellen. ‘t Is dat alle brandwonden uit mijn verleden bleven etteren en open liggen. Mijn schouders waren niet sterk genoeg om alle last te dragen. Ik zocht me een aantal lastdieren. Vond ze en gebruikte ze. Dankbaar om wat hulp.
Maar het was niet genoeg. Ik wou meer en meer en meer … bodemloos noemde hij me. Een leeg vat werd ik ook genoemd.
Vandaag kan ik zeggen: het vat is vol. Meer dan vol. Het stroomt over en sleurt iedereen tsunami-gewijs mee in de kolkende woestheid van mijn onvermogen. Redde wie zich redden kan.

Dat doen ze. Ze lopen, rennen als muizen op een zinkend schip. Gelukkig is niet iedereen van (dat) slag. Enkele boeien worden me toegeworpen. Soms uit onverwachte hoek. Dikwijls toch vertrouwd en veilig.
Mijn wanhoop is niet meer weg te steken. Er is ook niet meer naast of over te kijken. Wanneer zelfs een ver en vaag bekend blogvriendinnetje louter en alleen uit mijn schrijfsels lijkt af te leiden dat ik er elk moment een eind kan maken en me dan heel lief laat beloven dat ‘we dat niet zullen doen’, besef ik dat communiceren toch wel goed kan zijn. Een jarenlange facade van bliss and happiness ophangen en daar dan zelf ook volledig in geloven … het doet de omgang met de buitenwereld geen goed.

Ik weet het dus niet meer. Of het een facade was of echt. Ik geloofde altijd dat het echt was/is. Nog steeds is er hoop. Maar ze wordt wel ondergesneeuwd door de keiharde realiteit.
Ik kan ze niet aan. Niet.
Ooit wordt het beter. Ooit komt alles goed. Dat weet ik. Met mijn verstand weet ik dat. Maar ik zal het niet meer vertrouwen. Dertien jaar geleden zat ik hier ook. Dacht ik dit ook. Het kwam goed. ‘t Ging ook weer mis. Dus het leven, mensen, … het is sjit. Het is brol. Het is zever in pakskes. Geen bzn-toestanden meer. Geen pepgedoe. Zitten. Met pakken. Bij de pakken. Nah!



All these bruises keep you awake
I guess I’m just too tired to sleep
God only knows I’m too lost to cry
For kissing liars has kept me true

I’ll fall but I’ll heal
So hold me tight cause I’m so lonely
I’ll fall but I’ll heal
So hold me tight cause I’m so lonely

He hates so much his love he says
Inside it’s dark I need to smile
He shouts so loud I never hear
That’s why the truth’s always abused
As I slip into unconsciousness
I never felt so much to blame

As I slip into unconsciousness

Advertisements

4 thoughts on “Ademloos

  1. Maar je houdt vol en dat is het belangrijkste. Het is trouwens niet de kunst om altijd gelukkig te zijn, maar om zoveel mogelijk gelukkig te zijn en daar dan ook op die moment van te genieten. Apprecieer de kleine dingen in het leven terug meer.

  2. Het is nu inderdaad weer dikke shit. Maar meestal is dat nodig om het roer eens deftig om te kunnen gooien. Vrije val. En dat stopt pas als je zoiets hebt van: “laat nu de smak maar komen!” En dan BOEM PATAT! Dat doet zeer, maar ge gaat zien dat dat beter is dan blijven vallen. En dan kan je van nul opnieuw beginnen met bakken meer ervaring. GO FOR IT, Bloem!

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s