Nieuwejaar blijft ouwen koek …

21.00 uur – 31 december 2010.

Met een pasta pesto achter de kiezen en helemaal rozig van het hete bad dat ik net daarvoor nam, zap ik wat weg. Niets interessant op tv, geen gezelschap… Home alone. Iedereen zei me dat ze het zo zielig vonden, dat ik gerust mocht langskomen of bellen of …

Hardnekkig koppig als ik soms kan zijn, liet ik elk voorstel in de kast. Geen voornemens, geen speciale toestanden … Bloem alleen thuis met zichzelf en champagne. Tijd om uit de kast te komen: 2011 moet een nieuw begin zijn. Ik moet het alleen kunnen. Ik moet op mezelf bestaan. Ik mag voor mijn geluk niet meer afhankelijk zijn van anderen. Vind het in jezelf, Bloem. Yeah, right!

Tja … en toen was ik toch eenzaam. Meestal voel ik me zo wanneer ik alleen ben. Enige remedie? Wat helpt er altijd bij dat gevoel?

Mezelf onderdompelen in een grote menigte… dan smelt de eenzaamheid als sneeuw voor de zon. Alleen, met mezelf, tussen een grote massa mensen die druk bezig zijn met elkaar en zichzelf. Daar kan ik zo van genieten. Kijken, denken, schrijven in mijn hoofd en af en toe een brede Bloem-glimlach werpen naar mijn mede-aardbewoners.

Dus sprong ik in mijn bescheiden Clio, die trouwens dringend nieuwe banden moet maar waar ik nu geen geld voor heb …en reed ik richting Antwerpen. Prima gelegenheid om eens dat fameuse vuurwerk te zien. Mijn leven was één en al vuurwerk en explosie in 2010, het nieuwe jaar mag wat rustiger worden wat mij betreft.

Een parkeerplaats zoeken in de koekestad is niet simpel. Zeker niet op 31 december en om 21.30 u! Binnenrijden via de Carnotstraat is ook al niet zo slim. Wegenwerken dwarsboomden mijn parkplannen. Na lang rondrijden met mijn deuren op slot vond ik een ondergrondse parking in een buurt waarin ik me tot op zekere hoogte enigszins veilig voelde.

Meteen daarna liet ik me mateloos beïnvloeden door de media, mijn omgeving en alle andere domme Vlamingen die er maar rondlopen. Ik stak mijn portemonnee en gsm onder mijn chauffeurszetel nadat ik 20 euro diep in mijn jaszak stopte. Want ja … ik zou die dingen niet laten stelen, hoor. Ik liet ze achter in mijn auto in de ondergrondse parking. Slim, hee?! Zo verstandig, zo voorzienend, zo praktisch!

YEAH RIGHT!

Nadat ik met mijn ziel onder mijn arm ronddoolde in een stad die me Vreemder voorkwam dan op andere dagen, keek ik door een dichte mist naar een knallend vuurwerk waarbij om 12 uur net zo lief iedereen zijn lief omhelsde. Wat ik liever had vermeden met mijn eigen voormalig lief waardoor ik liefst thuis was gebleven en de eerste initiële intentie in het (Schelde)water viel.  Daar stond ik dan. Alleen met mezelf. Zonder lief. Zoonloos. Bodemloos.

Met enige zwarte wolk boven mijn hoofd keerde ik op mijn stappen terug. Mijn bed leek een paradijs, de hemel op aarde.

U kan al raden wat er gebeurde: de ondergrondse parking OP SLOT! Geen mogelijk tot binnenkomen. Want … beste klanten van de parking: u kan probleemloos de deur openen met het ticket van uw wagen. Ticket? Ticket??? JAAAAA, DAT ticket onder mijn zetel, dus! Waar mijn gsm naast lag. Anti-diefstalbeveiliging op zijn Bloems.

Bus. Bus. Bus. Naar huis. Bah Bus Bah!

 

Advertisements

4 thoughts on “Nieuwejaar blijft ouwen koek …

  1. Als je je niet goed voelt, lijkt alles nog slechter dan het eigenlijk is. Niettemin wens ik jou voor 2011 veel hoop en meer geluk dan je verwacht.

  2. Pingback: Mor menneke toch | Bloem's blog

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s