Stop this train, zegt John vandaag.
Ik treed hem even bij. De noodrem lijkt verdwenen en ik ga sneller en sneller. Door tunnels, bergen, dalen … ik zoef voorbij aan stations. Bekijk de borden en vraag me af waar deze trein ooit zal stoppen.
Mijn medepassagiers stappen soms af, springen van de trein en laten me wat verweesd achter. Sommigen wuiven nog even gedag, de meesten kijken niet om en gaan door met hun eigen spoor, hun eigen weg.
Het leven raast voorbij en ik zit er niet in. Ik zit in deze trein die me meeneemt. Naar het verleden, het heden en de toekomst.

Af en toe grijp ik iets vast maar het glipt tussen mijn vingers weg, tussen de rails, de sporen van deze trein die Bloem heet. Het eindstation had ik al bepaald maar dat is gepasseerd. Er kwamen nieuwe dingen, nieuwe mensen, nieuwe gevoelens en nieuwe avonturen op mijn weg. Ik bleef angstig zitten, niet bereid uit te stappen. Tot de conducteur me een boete gaf: verkeerd ticket, verkeerd spoor, verkeerd station. Terug naar start.
Of nog erger: naar de gevangenis, u mag niet langs start en ontvangt geen 200 euro.
Mijn monopoly is uitgespeeld. Misschien moet ik mens erger je niet eens proberen?

Er is geen ergernis hier. Enkel een ietwat kinderlijk angstig kijken naar de voorbije weken, maanden, jaren.
Soms lijkt het allemaal nutteloos. Is het alsof ik slechts 1 ding verwezenlijkte in dit leven, iets dat begint met z en eindigt op oon…

Maar uw brieven, mails en bemoedigingen spreken een ander verhaal.
“Deze trein stopt in Westmalle, Zoersel, Turnhout, Antwerpen, Brussel, Esch, Boxtel, Hoogboom, Sint-Gillis-Waas, Amsterdam, Kortrijk, Beerse, Breda, Blankenberge, het Van Gogh Museum, Klim-Op, Elckerlijc, Heemstede, de Efteling, Bobbejaanland, Parijs, Berlaar, Nijlen, Balen, het Sportpaleis, Wuustwezel, Oostmalle, Grobbendonk, het Vermoeden, de Zeppos, please fasten your seatbelts …eindstation onbekend.”

Ik blijf lekker even hangen in al die plaatsen waar al die lieve mensen wonen die me over mijn rug wrijven, hun schouder aanbieden en me een knuffel of een zoen geven.
Met de gedachte: “Waar ik naartoe ga, is niet zo belangrijk. Nu zoek ik waar ik vandaan kom”
Kent u uw eindstation?

Advertisements

One thought on “

  1. Soms denk ik dat ik in een rondje rijd. Tiens, ik ben hier al geweest. Maar op een bepaald moment zie je helder waar je vandaan komt, en kan je weer kiezen welke richting je uit wil. En eigenlijk stopt de trein nooit. Als je trein stopt dan ga je niet meer vooruit. Blijven rijden, is de boodschap!

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s