Langzaamaan slaag ik er terug in om een boek te lezen. Het is als jaren in de woestijn lopen en water zien.
Het ligt nog wat in de verte maar is een oase voor het oog en de zintuigen.

Zo voel ik dat met boeken. Sedert oktober lukt het me amper om mijn gedachten erbij te houden. Er is/was zoveel onrust dat ik wel in vijf boeken tegelijk bezig ben en nooit verder geraak dan het eerste of tweede hoofdstuk. Ik start telkens met iets nieuws en eindig uiteindelijk bij een tijdschrift of een stationsromannetje dat vooral geen aandacht of diep intellectuele gedachtengangen vraagt.
Stom vermaak. Vermaak dat me irriteert maar wel een kleine invulling is voor mijn leeshonger.

Maar woorden ontbreken me nog steeds. Ze liggen aan stukken op de vloer van mijn diepe put. Ze dwarrelen en dwalen door het zwarte gat. Oneindig verloren, zo lijkt het wel.

En toch.Ik schrijf alle dagen aan mijn boek. Mijn boek dat verhaalt van mijn stommiteiten, mijn leven, mijn bergen en dalen, mijn dwaling door het desolate landschap der depressies.
Je komt daar veel volk tegen. Veel mensen die aan de rand van het verdriet, het geluk leven … die niet meer weten van welk hout pijlen te maken maar die voor mij momenteel belangrijker zijn dan welke pijl ook.
Dat desolate landschap is drukbevolkt met desperate mensen. Ik reik hen de hand, zoals zij dat met mij doen.
Mijn vrienden blijven op het vasteland staan, terwijl ik me telkens naar het (drijf)zand begeef. Onderzoekend wat me kwetste, wat mijn krachten waren, waar mijn geluk lag. Ik ontdek alle dagen een waarheid over mezelf. Niets nieuws, niets groots. Iets klein en kostbaar, dat ik mag bekijken met de bril van het optimisme. Die bril lag ook op de bodem. Ik vond hem. Onder de puinhoop van mijn pessimisme en tranen. Een smurrie ben ik.
Ik ging op zoek naar mijn eigenste ‘Ghostbusters’ en vond hen. In de vorm van boeken. Mijn John Miles-gezegde: het blad is mijn beste vriend, het boek mijn heerlijkste minnaar.

Dus ik laat me overstelpen door liefde en zachtheid.
Veronesi streelt en zalft.
Onderstromen en Zomerstorm van Tamara McKinley is ideaal om te lezen in de zon.
Voorlopig hou ik het daarbij. ‘Stilstaan’ is een boodschap die me af en toe wel bereikbaar lijkt. Dus hou ik me daar even aan.
Het is om te janken zo fijn dat ik terug kan lezen. Uiteindelijk is lezen het mooiste wat er is. Samen met muziek, zingen, dansen, eten, vrijen …
Afijn … tactiele iris is terug verrezen. Pasen is voorbij!
Laat de vuurtongen der Pinksteren mij en u verwarmen. Het zullen geen katholieke tongen zijn maar vooral vuurvlammetjes van die hemelvaart die een boek me telkens brengt.
U geniet toch ook?

Advertisements

2 thoughts on “

  1. Ik heb net mijn eerste boek uit sinds de grote depressie van deze winter. Schaduw van de wind van Zafon. Ik wilde het (in een slechte houding) per sé uitlezen en heb daarvan een verschot overgehouden, maar het was zooooo de moeite waard. Terug kunnen lezen is een heel goed teken. Geniet ervan!

  2. Ik herken het…in periodes van depressie lukte het mij ook nooit om mijn gedachten bij het boek te houden.

    Blij dat je het leesgenot teruggevonden hebt!

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s