Met opstaan en vallen

Zondagavond, 22 uur.
De weg is donker, enkel verlicht door wat schaars licht dat uit de huizen valt. Het is fris in mijn korte jeansbroek.
Na een korte weigering van mijn lijf buig ik voorover. Mijn rechterhand rust op de deur terwijl mijn linker mijn jas omlaag drukt. De aders in mijn nek zwellen, mijn hoofd lijkt te barsten.
Een rilling neemt het even over. Nog één en nog één. Tot ik helemaal beef en tril en uiteindelijk de ziel uit mijn lijf pers.

Een gulp verdriet, wanhoop, angst en moedeloosheid vervuilt de straat. Het zweet breekt me uit. Tranen springen in mijn ogen. Mijn neus drupt.
Ik spuug op de grond en ril. Bibberend, huiverend … mijn lichaam is geschokt door de intensiteit van dit vallen.
Want dat volgt meestal na opstaan….

Advertisements

One thought on “Met opstaan en vallen

  1. Meisje toch. Doe maar rustig aan. Het zijn de stuiptrekkingen van beter worden. Die blijven nog heel lang opspelen. Ik heb er net ook één achter de rug. Neem nu even weer je tijd. Het komt echt wel goed. Echt wel.

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s