Liefde …

Zijn hand zoekt. Onrustig. Bijna radeloos. Mijn moeder staat naast hem en streelt zijn schouder. Ze probeert hem te kalmeren maar dat brengt geen zoden aan de dijk. Hij is verward, weet niet meer waar hij is.
Ziek. Koorts. Nogal hoog. Te hoog voor een bejaarde bijna 94jarige man.

Ik sta recht en ga haar halen. Ze zit in het zaaltje even verderop. Tussen mensen die me vragen waar hun huissleutel is en of de oorlog al voorbij is. Haar blik is vriendelijk en open. Ze heeft totaal geen benul wie ik ben. Terwijl ik mezelf voorstel aan iemand die aanwezig was bij mijn geboorte en elke andere mijlpaal in mijn leven, groeit een dikke krop in mijn keel. Mijn maag krimpt en ik probeer mijn glimlach te beitelen. Geen tranen nu, Bloem, geen tranen nu.

Ik vertel haar dat we bij hem op bezoek gaan. Ze glimlacht weer en knikt. Haar ogen dwalen door de lange gang en af en toe stopt ze om te zien wie er daar zo roept of de rolstoelende persoon te groeten. Haar stap is tergend langzaam, ze voelt als een kwetsbaar vogeltje in mijn handen. Bang dat ik haar zal breken, buk ik me krom in haar richting. Ze is bijna de helft van mijn lengte. Dat was vroeger anders maar tijd doet mensen krimpen. De last lijkt zwaarder te worden.
De kinderlijke oogopslag vertelt me dat ze nog steeds mijn naam niet kent. O, wat doet dat pijn.

Na een hele poos stappen we zachtjes de kamer binnen. Ze ziet mijn moeder en herkent voor de eerste keer iemand. Haar dochter, die vergeet ze voorlopig nog niet.
Ondertussen is hij nog onrustiger geworden. Zijn hand klauwt … naar het bed, in de lucht, aan het deken.
We zetten een stoel naast zijn bed. Ze neemt plaats en op een wenk van mijn moeder neemt ze zijn hand vast. Ze moet even erg haar best doen, hij blijft erg onrustig. Tot hij haar voelt en even kijkt. Ze glimlachen naar elkaar. Hij neemt zijn hand uit de hare en legt ze onder zijn wang. Zijn ogen vallen langzaam dicht. Zijn ademhaling wordt zwaarder. Daar is de rust die hij wou. Een kleine 92jarige vrouw die al 70 jaar aan zijn zijde staat. Hij is een onbekende voor haar maar zijn hand voelt nog steeds vertrouwd.
Hij slaapt. Zij kijkt.
Dekt hem heel traag en voorzichtig toe. Ik leg mijn hand achter haar rug opdat ze niet zou vallen.
De stilte valt. In zijn ademhaling, in haar blik ligt een heel leven.
De kracht van oneindige, realistische, ware, oprechte liefde is groot. Zo groot dat enkel haar aanwezigheid hem de nodige, serene slaap kan geven.
Ik slik.
Mijn moeder en ik ontmoeten elkaar even. Twee paar tranende ogen.
Ze fluistert: “Nog steeds … na al die jaren …” Ik glimlach haar toe en leg mijn hand op de hare. “Das mooi, hee mama …”
Bevestigend kijkt ze even naar mijn vader, die knipoogt en haar begrijpend aankijkt.

De kracht van de liefde.

Op de fiets komt het verdriet in volle kracht door. Ik slik, snik en huil. Mijn eenzaamheid en angst daarvoor knijpen mijn strot dicht.
Wat gaat dat later met mij worden? Wanneer ik helemaal alleen in een bejaardenhuis zit en niet weet of zoonlief wel bij mij hoort of misschien wel bij die mooie vrouw die telkens haar hand op zijn arm legt?
Wat doet een single vrouw in een bejaardentehuis dat haar dementerende leven nooit kende?

Ik ben er bang voor.

Advertisements

6 thoughts on “Liefde …

  1. Pingback: Music for life | Bloem's blog

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s