Ge weet het maar nooit

Acht jaar geleden schreef Sarah McLachlan het nummer “Push“. Toen we haar zagen in de Elisabethzaal in Antwerpen, vertelde ze ons dat het speciaal voor haar man was. Hij die haar steunde wanneer ze het moeilijk had, die haar troostte bij verdriet en die samen met haar lachte wanneer het leven mooi en roze was. Diegene die haar hand vasthield tijdens de bevalling van hun eerste dochter, die ‘s nachts opstond wanneer India huilde, diegene die haar troostte bij het verlies van haar moeder.
Ze sprak vol liefde over hem, hij glimlachte slechts … als drummer van een band mag je nooit te veel opvallen. Zo leek het wel.
Ik had zijn hand in de mijne en we waterden een beetje naar elkaar. Omdat we hetzelfde voelden, omdat we dachten dat we onoverwinnelijk en liefdevol waren. Hij was alles wat ik verlangde, hij maakte me compleet, hij was het enige, de enige waar ik in geloofde. Hij was mijn ademruimte, hij hield alles bij elkaar, hij was alles wat ik verlangde …
Het was een heerlijk concert. Warm, liefdevol en vooral vol gevoelens en emoties. Mijn hart, buik en ogen spraken boekdelen, net als de zijne.

In 2008 schreef Sarah “Don’t give up on us” … Haar huwelijk was voorbij, helemaal voorbij. De specifieke details zijn onbekend. Het interesseert me eigenlijk niet.
Wat ik vooral voel, is dat liefhebben over kan gaan. Nooit had ik dat gedacht. Maar net zoals bij Sarah en Ashwin kan de liefde van je leven verdwijnen.
Ik herlees soms wat ik schreef. Twee, drie, vier, vijf jaar geleden. Zoveel liefde, zoveel warmte, zoveel verliefdheid.
Waar is het toch naartoe?
Zal ik het ooit nog voelen?

Vandaag zeg ik ‘neen’. Nooit vind ik nog iemand zoals hij …
Nooit …

Advertisements

3 thoughts on “Ge weet het maar nooit

  1. nee soms vind je dat niet meer,
    maar komt er iets anders voor in de plaats blommeke,, ik dacht dat ik nooit meer van iemand zou kunnen houden, tót ik iemand tegenkwam …. die de bliksem liet inslaan… bij me.

    lees mijn intro logje van vandaag maar
    liever de waarheid dan een leugen..

    voor al het mooie dat verdwijnt…
    komt vast iets mooiers terug, en ik wéét, dat dat zo is: -)

    dus blommeke, ook jij.. zal de smaak van tranen weer eens proeven in je mond, maar dan zijn het vreugdetranen weet je,
    vreugde omdat je vind waar je zo naar verlangde…
    ik geloof daar in voor jou,

    dag lieverd,
    hou vol…. wees als het riet… buig maar breek niet:-)

    xxx

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s