Bedachtzaam nip ik van mijn Chardonnay. Niet slim. Wijn drinken wanneer je keelpijn en koorts hebt en eigenlijk dodelijk vermoeid bent na 10 maanden eruit en nu weeral drie weken erin te zijn.

En toch …. na een uurtje met Elizabeth George in mijn tuin, krijg ik een onbedaarlijke zin in een lekker glas wijn. Bij elke teug komen herinneringen binnenrollen. Hoe we de eerste keer die tuin zagen en daardoor helemaal verliefd werden op het huis dat niet echt euh … in goede staat was. Hoe ik die eerste winter bladeren rijfde en er ongelooflijk van door mijn rug ging. De eerste keer dat ik het gras maaide en meteen de grasmachine stuk was. (Niet handig) Hoe we genoten van zwoele nachten door tot heel laat te babbelen en lachen op het terras. Hoe ik met hart en ziel in die tuin werkte.

Langzaam neem ik afscheid van alles. Ons huis, ons bed, onze badkamer, onze keuken, onze enorm grote woonkamer waarin je een bal kan organiseren … Het doet verschrikkelijk pijn. Mensen door je huis zien banjeren en nadien te moeten horen dat je huis toch nog veel werk vraagt, dus veel investeringen. Dat je het nog moet laten schilderen omdat het anders niet verkocht zou raken. ALS het verkocht wordt.

Ik zit in de tuinzetel en voel een immens verdriet. Hechting. Ont-hechting. Wat ga ik ze missen … mijn planten, mijn bomen, mijn gras, mijn beukenhagen …

Regelmatig zat ik in een stoel en keek ik hoe alles groeide. Elke zomeravond ging ik door de tuin en raakte ik even de blaadjes aan, trok toch nog wat onkruid uit en keek in mijn groeibak hoe het stond met de kleintjes. Met enorm veel liefde stak ik meer dan 100 bloembollen in de grond. Waar en wanneer ik ze kocht, ik weet het nog. Mijn potten die soms sneuvelden omdat een niet-handige Bloem meestal erg enthousiast en voortvarend is. Ze zijn bepaald … de planten die ik mee zal nemen naar mijn nieuwe woonst.

De levensboom van onze zoon zal hier in deze tuin blijven staan. Hij is te groot om te verhuizen… Ik ga hem zo missen. Elk jaar een foto van zoonlief naast de kersenboom (want we wilden een kindje o zo zoet) om te tonen dat bomen sneller dan kindjes groeien. We konden nog nooit een kers van die boom eten want de vogels vinden ze groen ook al lekker.

Mijn tuin … mijn werk … mijn droom …

Ik moet het achterlaten.

 

Niet simpel. Niet simpel.

 

Advertisements

5 thoughts on “

  1. Ojee, dit moet echt erg zijn. Ik was niet zo gehecht aan mijn huis met mijn ex, dus dat heb ik niet gehad. Courage. Maar misschien helpt een nieuw huis wel weer om alles iets meer los te laten. Wie weet…

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s