Officieel arm

Prinses op de erwt.

Een bijnaam die ik een tweetal jaren geleden kreeg van iemand die wist waarover hij het had.

Ik was een beetje verontwaardigd. Maar heden ten dagen moet ik hem gelijk geven.

Hier zit ik. Voor de eerste keer in mijn leven woon ik in een huis waar ik niet ‘rond’ kan. (In het Vlaams betekent dit een halfopen bebouwing.) Ik heb oude ramen en deuren. De keuken werd geplaatst in 1977 en het mosgroene werkblad kan dat getuigen. Ik heb een knaloranje novilontoestand in mijn woonkamer en de badkamer draagt sporen van een ver verleden.

Er is geen televisie want dat kan ik me niet permitteren. Mijn stereo-installatie is van1995 en begaf het vandaag. Elke meubelstuk in mijn huis is gekregen evenals de diepvries en de microgolf. Mijn bed kocht ik op E-bay, de hoeslakens in de Zeeman.

Het goeiekoop druipt eraf. En toch … moet ik een lening nemen van 21 jaar en 4 maanden. Betalen mijn ouders al de schilderwerken inclusief de nieuwe rolluik. Mijn vader roept al zijn vrienden op om mij een plezier te doen. Zo kom ik aan extra stopcontacten en grond om mijn laaggelegen tuin op te hogen.

Het geeft me een rijk gevoel. Allemaal mensen die me willen helpen, die bereid zijn tijd en vooral geld in mij te steken. Sommigen komen gewoon helpen (de armeren onder mijn solidaire vrienden), anderen schenken me een wasmachine en een droogkast.

Tot tranen toe bewogen ben ik. Soms een beetje te. (Hej, it’s still me)

Vanavond voel ik echter niets. Helemaal niets. Een beetje eenzaam, een beetje alleen, een beetje oud, een beetje uitgezakt.

Mijn amper onthaarde benen verschijnen onder een roze badjas die me meer van middelbare leeftijd maakt dan ik ooit was. Er is niemand meer die me mooi vindt, niemand die me zegt dat ik de moeite ben, dat ik slim, grappig en boeiend ben.

Ondanks het rijke gevoel van al die vrienden, is het vreselijk om je te realiseren dat er niemand meer is die je ‘aan-raakt’. Een arm om me heen van iemand waar ik onvoorwaardelijk tegen mag hangen, met mijn buikje en gerimpelde decollete…. ik verlang er soms naar. Vanavond dus.

En morgen waarschijnlijk ook wel.

Maar overmorgen pak ik zoonlief eens goed vast. Dat is ook onvoorwaardelijk. Anders maar minstens zo waardevol.

Pfff … ik ben zo maagdelijk wat het single- en arm zijn betreft. Pfff ….

Advertisements

6 thoughts on “Officieel arm

  1. Ik heb je nog nooit gezien, maar ik vind jou WEL mooi en ik zou je willen knuffelen, maar dit beeldscherm is zo hard en dat voel je vast niet. Ik weet het wel, vriendschap is geen lief. Maar warm je er voorlopig aan. Don’t give up … cause you have friends!

  2. Ik heb daar eigenlijk ook heel veel moeite mee met de weekends dat ik alleen ben. Maar ik heb daar iets op gevonden. Ik hou mij tot ‘s avonds laat bezig met vanalles. De was, strijk, opruimen en van die dingen. Muziekje op en bezig zijn. Dan voel je de eenzaamheid zo niet.

  3. bijna tien jaar zag ik mijn dochter een week wel en een week niet, gedeeld verblijf. Ik miste haar en keek altijd enorm uit naar haar terugkomst, maar anderzijds was ik er ook helemaal op ingesteld. Sedert een tijdje woont ze bij mij en gaat ze om de veertien dagen naar papa. Raar genoeg vind ik dat nu lastig. Nee, niet raar. Ik ben nu gewoon dat ze er altijd is, en die twee dagen zijn nu wel dagen van gemis. Wat stom is, want het zijn ook twee dagen om dingen te doen die je moeilijker kunt doen met een dochter in huis. Hoewel..ze is dertien, ik kan eigenlijk alles doen wat ik wil – ook als ze er is. Behalve het nachtleven induiken. Maar daar heb ik geen goesting meer in. Wat dan? De hele weblog van Bloem lezen bijvoorbeeld, zoals het voorbije weekend, tot een kot in de nacht. Gaf mij het gevoel dat ik een heel mooi, breekbaar boek had gelezen. Zo zie je maar. Verveling en gemis zijn voedingsbodems voor creativiteit, al is lezen een passieve vorm er van. Over het logje hierboven nog: dit is een verhaal waar duizenden, miljoenen mensen (gehinderd wel, door de beperktheid van onze taal) zich in zouden herkennen. Die bevreemdende combinatie van de financiële kant enerzijds, en het feit dat je die toestand niet kunt delen met je liefje. Arm zijn is erg, maar met twee arm zijn is minder erg. Maar alleen arm zijn met een kind, dat is echt wel kat met peren. Love, Eve. x

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s