Kots …

Heel raar, heel raar … hoe rustiger ik word, hoe meer ik verwerk, hoe meer tranen er komen.
Tijdens een kinderloze week huil ik alle avonden een uurtje of anderhalf. Luidop, zoals die Afrikaanse vrouwen. Armen rondom mezelf, hoofd achterover en janken tegen de maan. Of was dat weerwolfstijl?
Afijn …
het stroomt weer even hier.
Het voelt vreselijk wanneer het gebeurt. Eergisteren heb ik zelfs euh … de ziel uit mijn lijf gekotst omdat het snikken me helemaal onderuit haalde. (En ook wel omdat ik een beetje grieperig was.)

Wanneer de bron wat opdroogt, en de wallen onder mijn ogen levenslang gebeiteld lijken, voel ik me heel wat beter. Het lijkt alsof alle ongelukkigheid van de laatste jaren zijn weg naar buiten vindt. Ik kots het dus letterlijk uit …

Voor dit een kotsende blog wordt die u met genoegen uitspuugt …

het gaat beter met me.
Dat bedoelde ik dus.

Advertisements

3 thoughts on “Kots …

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s