Als een kittenloze moederpoes loop ik door het huis. Zijn kleine pyjama aan de kapstok in de badkamer, zijn speelgoed netjes in dozen achter de zetel.. De enige uiterlijke tekenen dat ik mama ben, snijden hun weg naar mijn onderbuik. Het is daar dat ik voel hoe ik hem mis.
Elk uur van de dag sta ik met de gsm in mijn hand: zou ik naar de papa bellen? Zou ik horen hoe het met hem gaat?

Gisteren zat hij klem tussen de deur. Twee vingers met een pleister dansten me tegemoet via skype. Ik kan hem dan niet knuffelen, niet de pijn wegzoenen, niet mijn armen om hem heenslaan en hem verzekeren dat zulke pijn zachter zal worden.
Terwijl mijn pijn alleen maar reuzenproporties aanneemt …

GVD…ik mis mijn kind. Ik mis onze zoon. Verschrikkelijk.

Advertisements

2 thoughts on “

  1. Pingback: Kinderloos genieten | Bloem's blog

zegt u het maar!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s